II USK 671/21

Sygn. akt II USK 671/21 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania P.N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Bydgoszczy o emeryturę pomostową, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 22 listopada 2022 r., skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt III AUa 158/21, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyrokiem z 20 maja 2021 r. oddalił apelację P.N. od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku z 18 grudnia 2020 r., który oddalił jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Białymstoku z 5 października 2020 r., odmawiającej mu prawa do emerytury pomostowej. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Istotne zagadnienie prawne ujęto w pytaniu: - „Czy w świetle zasady, iż sąd ubezpieczeń społecznych ocenia legalność decyzji organu rentowego według stanu rzeczy istniejącego w chwili jej wydania, a jedynie wyjątkowo może przyznać ubezpieczonemu świadczenie, jeżeli warunki je 2 uzasadniające w sposób pewny i oczywisty zostały spełnione po wydaniu zaskarżonej decyzji, za spełnienie warunków do przyznania świadczenia uważa się: - ich pewne i oczywiste zaistnienie po dacie wydania decyzji (np. osiągnięcie wieku emerytalnego, rozwiązanie stosunku pracy) czy też - zaistniałe dopiero po dacie wydania decyzji, przedstawienie dowodu potwierdzającego spełnienie przesłanek do przyznania świadczenia na datę przed wydaniem decyzji organu rentowego?”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Sformułowane we wniosku pytanie i jego uzasadnienie nie składają się na istotne zagadnienie prawne, które ma na uwadze art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Z tej przyczyny, że samo zagadnienie i odpowiedź nie wykraczają poza zwykłą wykładnię prawa. Brak jest natomiast problemu prawnego o randze istotnego zagadnienia prawnego. Zwykła wykładnia prawa nie stanowi podstawy przedsądu. Znaczenie ma dopiero kwalifikowana potrzeba wykładni wynikająca z poważnych wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie sądów – art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Istotne zagadnienie prawne nie może być redukowane do samej wykładni prawa, bo ustawodawca wyraźnie odróżnia pierwszą i drugą podstawę przedsądu ze względu na przedmiot zainteresowania i ich funkcje – art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Nie można też stwierdzić problemu prawnego, bo skarżący właściwie interpretuje znaczenie art. 316 k.p.c. w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których sąd ubezpieczeń społecznych rozpoznaje odwołania od decyzji organu rentowego. We wniosku odwołuje się do orzecznictwa i na tym gruncie wyróżnia zasadę oraz wyjątek w rozpoznawaniu spraw i orzekaniu. Nie można zatem stwierdzić, aby zostały zgłoszone wątpliwości co do znaczenia art. 316 k.p.c., czyli w aspekcie jego wykładni i stosowania. W takiej sytuacji nie spełnia się zgłoszona we wniosku pierwsza podstawa przedsądu, czyli istotne zagadnienie prawne – art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. 3 Niezależnie od negatywnej oceny zgłoszonej podstawy przedsądu należy zauważyć, iż skarżący wprowadza niewłaściwą zależność, bowiem czym innym jest udowodnienie prawa na podstawie materiału zebranego przed Sądem powszechnym (art. 382 k.p.c.) i czym innym jest spełnienie przesłanek do świadczenia (emerytury) na dzień wydania decyzji lub na dzień wyrokowania. Powołany wyrok Sądu Najwyższego z 2 sierpnia 2007 r., III UK 25/07 dotyczył innej sytuacji faktycznej i prawnej, nie został niezauważony też przez Sąd Apelacyjny w tej sprawie. Sąd Najwyższy nie ocenia zastosowania prawa przez Sąd powszechny w sprawie objętej skargą, gdyż skarżący nie odwołuje się do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżącemu chodzi w istocie o zastosowanie prawa w jego sprawie. Wówczas jest to jednak potencjalna domena szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., która jako jedyna podstawa przedsądu ma na uwadze indywidualny interes skarżącego w przyjęciu jego skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący nie odwołuje się do tej podstawy przedsądu. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). as ał