II USKP 102/26

II USKP 102/26 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Robert Stefanicki w sprawie z odwołania M. H. od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie o wysokość emerytury policyjnej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 10 kwietnia 2026 r., po rozpoznaniu skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt III AUa 396/22, I. umarza postępowanie kasacyjne; II. nie obciąża organu rentowego kosztami postępowania kasacyjnego. H.P. UZASADNIENIE W wyroku z 31 maja 2023 r., sygn. akt III AUa 396/22, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – w sprawie z odwołania M. H. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie o wysokość emerytury policyjnej – zmienił zaskarżony apelacją organu rentowego wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 25 stycznia 2022 r., sygn. akt VIII U 1541/21, w ten sposób, że oddalił odwołanie II USKP 102/26 2 odwołującego się od decyzji organu – Dyrektora ZER MSWiA z 24 czerwca 2017 r., Nr […]. Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego odwołujący się zaskarżył skargą kasacyjną. W piśmie z 15 stycznia 2026 r. pełnomocnik pozwanego Dyrektora ZER MSWiA wniósł o umorzenie postępowania. W piśmie z 4 lutego 2026 r. pełnomocnik odwołującego się wyraził zgodę na umorzenie postępowania wobec spełnienia świadczenia oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego w sprawie. W piśmie z 12 lutego 2026 r. pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie wniosku o zasądzenie od organu rentowego na rzecz odwołującego się kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie z 24 marca 2026 r. pełnomocnik odwołującego się cofnął skargę kasacyjną. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 39821 k.p.c., jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji. Odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym znajduje więc między innymi art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c., w myśl którego w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne (tu: postępowanie wywołane wniesieniem skargi kasacyjnej). W judykaturze przyjęto, że cofnięcie skargi kasacyjnej stanowi czynność procesową, która nie podlega weryfikacji sądowej i prowadzi do umorzenia postępowania przed Sądem Najwyższym. Choć bowiem w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych cofnięcie środków odwoławczych podlega ocenie z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 469 k.p.c., a zatem nie może być skuteczne wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes pracownika (ubezpieczonego), to cofnięcie nadzwyczajnych środków zaskarżenia nie podlega takiej ocenie (postanowienia Sądu Najwyższego z 23 września 2024 r., III USKP 95/24, Legalis nr 3133800; 21 sierpnia 2025 r., II CSKP 216/23, Legalis nr 3265259; 2 grudnia 2025 r., III PSK 160/25, Legalis nr 3295041; 20 stycznia 2026 r., II PZ 2/26, Legalis nr 3933784). II USKP 102/26 3 Kierując się przedstawionymi motywami oraz opierając się na podstawie art. 391 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia w punkcie pierwszym. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim niniejszego postanowienia ma podstawę w art. 102 k.p.c. [a.ł]