II UZ 13/11

Sygn. akt II UZ 13/11 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSN Katarzyna Gonera SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca) w sprawie z wniosku J. J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o emeryturę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 lipca 2011 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w [..] z dnia 29 października 2010 r., uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 29 października 2010 r. Sąd Apelacyjny, działając na podstawie art. 410 § 1 k.p.c., odrzucił skargę J. J. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 31 marca 2010 r.,), z uwagi na nie oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia. W ocenie Sądu Apelacyjnego wnioskodawca, powołując się na „fałszywy materiał dowodowy” w sprawie V K 1451/03 (X Ka 1582/04), jedynie formalnie wskazał na treść art. 403 § 2 k.p.c., zgodnie z którym można żądać wznowienia na 2 tej podstawie, że wyrok został uzyskany za pomocą przestępstwa. Tymczasem w toku rozpoznawanych spraw o przyznanie wnioskodawcy prawa do renty z tytułu zaistniałego w listopadzie 1995 r. wypadku przy prowadzeniu działalności gospodarczej Sądy obu instancji nie brały pod uwagę ewentualnych orzeczeń karnych w tym zakresie, lecz poczyniły własne ustalenia, przyjmując, że wnioskodawcy nie można przypisać umyślności działania ani rażącego niedbalstwa w przebiegu wypadku komunikacyjnego. W rezultacie prowadzone postępowanie dowodowe zmierzało wyłącznie do ustalenia, czy schorzenia będące skutkiem tego wypadku spowodowały niezdolność wnioskodawcy do pracy. Nadto w sprawie, w której zapadł zaskarżony skargą wyrok, przedmiotem sporu było nabycie przez wnioskodawcę prawa do emerytury po ukończeniu 60 lat w związku z niezdolnością do pracy spowodowaną wypadkiem z dnia 28 listopada 1995 r. W dacie wyrokowania przez Sądy obu instancji wnioskodawca nie był osobą niezdolną do pracy w związku ze wskazanym wypadkiem, co spowodowało oddalenie jego odwołania, a następnie oddalenie apelacji. W sprawie tej w ogóle nie było prowadzone postępowanie dowodowe mające na celu ustalanie ewentualnego prawa skarżącego do renty wypadkowej, albowiem przedmiot i treść decyzji organu rentowego odnosiła się do prawa do emerytury. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy, zarzucając naruszenie przepisów postępowania poprzez pominięcie istotnych dla sprawy faktów i dowodów, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarga o wznowienie postępowania z dnia 26 lipca 2010 r. została przez skarżącego uzupełniona kilkoma pismami, w tym z dnia 27 września 2010 r. i z dnia 22 października 2010 r., z których wynika, że jako podstawę wznowienia wskazał on wykrycie nowych okoliczności faktycznych w postaci schorzeń potwierdzonych dołączoną dokumentacje medyczną, o których to okolicznościach stanowi art. 403 § 2 k.p.c. Tymczasem Sąd Apelacyjny w istocie potraktował skargę jako wniesioną na podstawie art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest zasadne. 3 Sąd Apelacyjny, aczkolwiek stwierdził, że jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 403 § 2 k.p.c., to błędnie potraktował skargę jako opartą na przesłance uzyskania wyroku za pomocą przestępstwa, określonej w art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Tymczasem zarówno do skargi o wznowienie postępowania, jak i do uzupełniającego ją pisma z dnia 27 września 2010 r. skarżący dołączył dokumentację lekarską, a następnie - w wykonaniu wezwania Sądu Apelacyjnego - w piśmie procesowym z dnia 22 października 2010 r. jednoznacznie sprecyzował skargę przez wskazanie oparcia jej na art. 403 § 2 k.p.c. i powołanie się na „wykrycie takich okoliczności faktycznych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu”. Ocena dopuszczalność skargi opartej na tak sformułowanej podstawie wznowienia nie została przez Sąd Apelacyjny dokonania. Z powyższych względów zażalenie podlega uwzględnieniu na podstawie art. 3941 § 3 w związku z odpowiednio stosowanym art. 39815 § 1 k.p.c.