III PSK 53/21

Sygn. akt III PSK 53/21 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa G. D. przeciwko Wojewódzkiemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w W. o ustalenie istnienia stosunku pracy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 28 kwietnia 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt VIII Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z 5 grudnia 2019 r., VIII Pa (…) Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację G. D. (powód) wniesiona od wyroku Sądu Rejonowego w W. z 4 marca 2019 r., IV P (…) oddalającego powództwo o ustalenie istnienia stosunku pracy łączącego powoda z Wojewódzkim Funduszem Środowiska i Gospodarki Wodnej (pozwany). W sprawie ustalono, że powodowi - zatrudnionemu u strony pozwanej od dnia 5 sierpnia 1999 r. - wypowiedziano umowę o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Powód odwołał się do Sądu Rejonowego 2 w L., który prawomocnym wyrokiem z dnia 23 grudnia 1999 r. przywrócił powoda do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy. Strona pozwana po bezskutecznych odwołaniach wykonała tenże wyrok i w dniu 17 kwietnia 2000 r. przywróciła powoda do pracy, a powód pracę tę podjął. Jak dalej ustalił Sąd Rejonowy w tym samym dniu strona pozwana wypowiedziała powodowi dotychczasowe warunki pracy i płacy z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, od którego to wypowiedzenia powód również się odwołał. Następnie strona pozwana pismem datowanym na dzień 23 lutego 2001 r., a doręczonym powodowi za pośrednictwem poczty w dniu 2 marca 2001 r., rozwiązała umowę o pracę z powodem bez zachowania okresu wypowiedzenia na mocy art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Jako przyczynę podano ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych polegające na samowolnym opuszczeniu stanowiska pracy w dniu 16 lutego 2001 r. i niestawienie się do pracy od dnia 19 lutego 2001 r. do dnia sporządzenia pisma o rozwiązaniu umowy o pracę. Powód również od tej decyzji pracodawcy złożył odwołanie, domagając się uznania rozwiązania umowy o pracę za bezskuteczne, przywrócenia do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy. Sąd Rejonowy w L. połączył powyższe sprawy z powództwa powoda do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadził je pod sygnaturą akt IV P (…). Prawomocnym wyrokiem z dnia 12 grudnia 2002 r. Sąd przywrócił powodowi poprzednie warunki pracy i płacy u strony pozwanej do dnia 2 marca 2001 r. oraz zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę kwotę 20.638,80 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 3 marca 2001 r. do dnia zapłaty. W tak ustalonym stanie faktycznym Sądu obu instancji uznały powództwo za niezasadne, gdyż wyrokiem z dnia 12 grudnia 2002 r. Sąd Rejonowy w L. jedynie przywrócił powodowi poprzednie warunki pracy i płacy i to tylko na okres do 2 marca 2001 r. a z uwagi na niecelowość przywrócenia powoda do pracy po 2 marca 2001 r. (konflikt pozwanego z powodem oraz brak etatów) zasądził na rzecz powoda odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. Orzeczenie to nie daje zatem powodowi żadnych podstaw do domagania się 3 egzekucji wyroku w zakresie przywrócenia do pracy, gdyż wyrokiem tym nie orzeczono o przywróceniu powoda do pracy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego wniósł powód, zaskarżając go w całości. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznają został oparty na przesłance występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego – czy uwzględnienie przez sąd w wyroku wydanym po ustaniu stosunku pracy dwóch roszczeń powoda, wynikających z dwóch zdarzeń prawnych, przy jednoczesnym przyjęciu dwóch podstaw prawnych rozstrzygnięcia (art. 45 k.p. w związku z art. 42 § 1 k.p. oraz art. 56 § 2 i art. 45 k.p.) oraz zaopatrzenie orzeczenia w całości w klauzulę wykonalności upoważnia powoda, po spełnienie wymogu z art. 48 § 1 k.p. do egzekucji dwóch zasądzonych świadczeń? – oraz potrzeby wykładani przepisów budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a mianowicie art. 45 k.p. w związku z art. 42 k.p. „przez przyjęcie ograniczenia czasowego art. 45 k.p.” W odpowiedzi na skargę kasacyjną powoda pozwany wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego problem, który sprowadza się do zwykłej wykładni i stosowania prawa w konkretnej sprawie. Przedmiotem zainteresowania istotnego zagadnienia prawnego jest problem prawny o znaczeniu generalnym (uniwersalnym), a nie pytanie, czy w danej sprawie i w konkretnym stanie faktycznym można było zastosować konkretną instytucję prawną, a do tego sprowadza się sformułowane przez skarżącego istotne zagadnienie prawne. Ponadto prezentowane zagadnienie jest silnie uwarunkowane okolicznościami faktycznym tej spawy. Rozstrzygniecie zagadnienia prawnego sprowadza się wówczas nie do rozwiązani abstrakcyjnego i generalnego problemu prawnego 4 istotnych także dla innych spraw tego typu ale do zastosowania przepisów prawa w bardzo mocno skonkretyzowanym i zniuansowanym stanie faktycznym. W niniejszej sprawie z jednoznacznych ustaleń Sądów obu instancji wynika, że wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z 12 grudnia 2002 r., na który powołuje się skarżący - domagając się przywrócenie do pracy - 1) przywrócono powodowi poprzednie warunki pracy i płacy na ściśle oznaczony okres od przywrócenia go do pracy w dniu 17 kwietnia 2000 r. do 2 marca 2001 r. (czyli do dnia odebrania przez powoda oświadczenia strony pozwanej o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia) oraz 2) zasądzono odszkodowanie za bezprawne rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z uwagi na niecelowość przywrócenie powoda do pracy u pozwanego. Powód może się zatem domagać egzekucji tych dwóch świadczeń, które jednoznacznie zostały mu zasądzone, a mianowicie odszkodowania oraz wyrównania wynagrodzenia za okres od przywrócenia go do pracy do 2 marca 2001 r. Jednocześnie z wyroku Sadu Rejonowego w L. z 12 grudnia 2002 r. nie wynika, by powoda przywrócono do pracy w sprawie z odwołania od wypowiedzenia stosunku pracy w trybie art. 52 k.p. Sprawia to, że w niniejszej sprawie nie zachodzi ani potrzeba rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego sformułowanego w skardze, ani potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Powołując się na potrzebę wykładni art. 45 w związku z art. 42 k.p. powód przyjmuje założenia, zgodnie z którym - orzekając o przywróceniu poprzednich warunków pracy i płacy - Sąd Rejonowy jednocześnie orzekł o przywróceniu powoda do pracy, co zdaje się wywodzić z odpowiedniego stosowania przepisów o wypowiedzeniu umowy o pracę do wypowiedzenia warunków pracy i płacy. Owo odpowiednie stosowanie art. 45 k.p. do sytuacji z art. 42 k.p. polega na możliwości przywrócenia odpowiednich warunków pracy i płacy. Oznacza to, że rozstrzygając o przywróceniu warunków pracy i płacy sąd nie rozstrzyga jednocześnie o przywróceniu do pracy, gdyż warunki pracy i płacy obowiązują w trakcie trwania stosunku pracy. W przedmiotowej sprawie orzeczono o przywróceniu powodowi warunków pracy i płacy w okresie trwania zatrudnienia do 2 marca 2001 r., a nie do przywrócenia powoda do pracy. 5 Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.