III PSK 7/23

III PSK 7/23 POSTANOWIENIE Dnia 19 lipca 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bielecki w sprawie z powództwa R. N. przeciwko C. w S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 19 lipca 2023 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt III APa 15/19, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. [mc] UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny we Wrocławiu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 8 czerwca 2022 r., III APa 15/19, po rozpoznaniu apelacji powoda R. N. oraz apelacji pozwanego C. w S., zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z 9 kwietnia 2019 r., VII P 5/13, w punkcie III w ten sposób, że zasądził dodatkowo od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.788,83 zł z ustawowymi odsetkami od 7 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty (punkt I), oddalił apelację powoda w pozostałej części (punkt II), oddali apelację strony pozwanej (punkt III) oraz orzekł o kosztach procesu (punkty IV – VI). Pozwany zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w części, tj. w zakresie punktów I, III oraz IV. Wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej wskazując na III PSK 7/23 2 jej oczywistą zasadność. W jego ocenie oczywista zasadność skargi kasacyjnej wyraża się w niewłaściwym zastosowaniu przez Sąd drugiej instancji prawa materialnego a mianowicie art. 4421 § 1 k.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 czerwca 2017 r. przed wprowadzeniem zmiany Ustawą z dnia 21 kwietnia 2017 r. o roszczeniach o naprawienie szkody wyrządzonej przez naruszenie prawa konkurencji (Dz.U. poz. 1132) w związku z art. 300 k.p. i art. 444 § 2 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz prawa procesowego - art. 385 oraz art. 102 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Skarga kasacyjna, jako szczególny środek zaskarżenia, służy realizacji interesu publicznego w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości. Funkcje postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w konkretnej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za interwencją Sądu Najwyższego. Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. i tylko w przypadku przekonania Sądu Najwyższego przez skarżącego, za pomocą jurydycznej argumentacji, że zachodzi publicznoprawna potrzeba rozstrzygnięcia sformułowanego w skardze zagadnienia prawnego przy jej merytorycznym rozpoznawaniu. Powołując się w skardze kasacyjnej na przesłankę przedsądu, jaką jest jej oczywista zasadność, należy w motywach wniosku zawrzeć wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się owa oczywistość i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia (postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; z 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035; z 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; z 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z 5 września 2008 r., I CZ 64/08, LEX nr 512050). O ile dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do III PSK 7/23 3 rozpoznania niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego: z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274; z 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616; z 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107; z 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364; z 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134). W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230; z 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał istnienia powołanej przez siebie przesłanki przedsądu. Nie uzasadnił bowiem w stosownym wywodzie, że wniesiona skarga jest oczywiście uzasadniona, zaś swoje wywody oparł w przeważającej mierze na kontestowaniu ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Poczynione w sprawie ustalenia oraz ich jurysdykcyjna ocena nie poddają się weryfikacji kasacyjnej na podstawie chybionego wniosku o rzekomo oczywistej zasadności wniesionej skargi kasacyjnej, bo taka kwalifikowana wada zaskarżonego wyroku nie jest widoczna od razu bez wnikania w szczegóły sprawy ani bez potrzeby ponownej lub dodatkowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd Najwyższy nie może się domyślać we własnym zakresie ani wyręczać autora ułomnego zaskarżenia w postawieniu i uzasadnieniu potencjalnie adekwatnych zarzutów i wniosków kasacyjnych (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.). Tym samym zastrzeżenia strony skarżącej nie poddawały się weryfikacji kasacyjnej ze względu na ogólnikowe, III PSK 7/23 4 nieprecyzyjne lub nieweryfikowalne zarzuty kasacyjne, a przede wszystkim z braku oczywistej zasadności wniesionej skargi kasacyjnej, w której nie wykazano tak kwalifikowanej wady zaskarżonego wyroku. Tym samym, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. [mc] (r.g.)