III USK 504/21

Sygn. akt III USK 504/21 POSTANOWIENIE Dnia 20 września 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania I. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. o ustalenie kapitału początkowego i wysokość świadczenia, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 20 września 2022 r., na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt III AUa 57/21, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w Szczecinie uwzględnił apelację pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i wyrokiem z 21 kwietnia 2021 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Koszalinie z 22 grudnia 2020 r. w ten sposób, że oddalił odwołanie I. S. od decyzji pozwanego zawieszającej wypłatę emerytury z systemu powszechnego wobec wcześniejszego nabycia prawa do emerytury wojskowej. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Istotne zagadnienie prawne oraz potrzeba wykładni przepisów dotyczy następujących kwestii: 1. czy użyte w art. 95 ust. 2 ustawy emerytalnej pojęcie „została obliczona na zasadach określonych w art. 15a lub 18e ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o 2 zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin” oznacza emeryturę, która została przyznana na podstawie wyżej wymienionych przepisów, tzn. niewystarczające jest obliczenie emerytury na zasadach określonych w tych przepisach, a konieczne jest spełnienie także kryteriów podmiotowych w nich określonych (moment powołania do służby wojskowej); 2. czy możliwa jest taka interpretacja przepisów art. 95 ust. 2 ustawy emerytalnej w związku z art. 15a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych, która powodowałaby różnicowanie analogicznej sytuacji emerytów w jednej grupie zawodowej bez istotnej przyczyny. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Prawo do drugiej emerytury żołnierza zawodowego zostało rozstrzygnięte w uchwale składu powiększonego Sądu Najwyższego z 15 grudnia 2021 r., III UZP 7/21. W uchwale przyjęto, że ubezpieczonemu, który pozostawał w zawodowej służbie wojskowej przed dniem 2 stycznia 1999 r. i pobiera emeryturę wojskową wynoszącą 75% podstawy jej wymiaru obliczoną bez uwzględnienia okresów składkowych i nieskładkowych, z tytułu których jest uprawniony również do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez niego (art. 95 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jednolity tekst: Dz.U. z 2021 r., poz. 291 z późn. zm. w związku z art. 7 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, jednolity tekst: Dz.U. z 2020 r., poz. 586 z późn. zm.). Skład powiększony miał na uwadze rozbieżne orzecznictwo i potwierdził, że w sytuacji takiej jak w sprawie skarżącego obowiązuje zasada prawa do wypłaty jednego świadczenia. „Zasady określone w art. 15a lub 18e” ustawy z 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin nie oznaczają 3 zatem zmiany systemowej, czyli zniesienia zasady wypłaty jednej emerytury w odniesieniu do żołnierzy w zawodowej służbie przed 2 stycznia 1999 r.”. Uchwała oparta została na gruntownej argumentacji w zakresie właściwych reguł wykładni, nie pomija analizy systemowej i zgodności z ustawą zasadniczą. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia przesłanek przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). [as]