III UZP 51/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN A. Szczurzewski.Sędziowie SN: B. Błachowska, F. Rusek (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy z udziałem prokuratora Prokuratury Generalnej PRL, W. Sztejn, w sprawie z wniosku Janiny B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o podstawę wymiaru świadczeń po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym zagadnienia prawnego przekazanego przez Sąd Wojewódzki - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 19 listopada 1985 r. do rozstrzygnięcia w trybie art. 66 ustawy z dnia 24 października 1974 r. o okręgowych sądach pracy i ubezpieczeń społecznych:"Czy czas pracy lekarza zatrudnionego w więcej niż jednym zakładzie służby zdrowia w wymiarze nie przekraczającym łącznie 9 godzin na dobę jest czasem pracy obowiązującym w tym zawodzie?"powziął następującą uchwałę.Uzasadnienie faktycznePrzedstawione do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości nasunęło się Sądowi w związku z rozpoznawaniem odwołania od decyzji Oddziału ZUS, na podstawie której wnioskodawczyni, przy ustalaniu jej podstawy wymiaru emerytury, uwzględniono w całości wynagrodzenie z podstawowego miejsca pracy (w szpitalu) oraz w wysokości ograniczonej z drugiego miejsca pracy, do 50% wynagrodzenia osiąganego w podstawowym miejscu pracy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Obowiązujący czas pracy w danym zawodzie w rozumieniu art. 17 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 (a także w rozumieniu art. 11 ust. 2 pkt 1 i art. 12 ust. 1) ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin Dz. U. z 1982 r. Nr 40, poz. 267 z późn. zm.) stanowi zatrudnienie w tym zawodzie w wymiarze czasu pracy jednego etatu w jednym lub w kilku zakładach pracy.Określenie "dany zawód" odnosi się do wszystkich rodzajów zatrudnienia, gdyż ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin nie przewiduje żadnych wyjątków ani odmiennych unormowań co do poszczególnych zawodów lub rodzajów zatrudnienia.Także na podstawie art. 8 i 9 ustawy o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym z 1968 r. przyjmowano bez żadnych wątpliwości, że zatrudnienie w połowie wymiaru czasu obowiązującego w danym zawodzie, to zatrudnienie na 1/2 etatu każdego pracownika bez względu na zawód lub rodzaj zatrudnienia.Taką też wykładnię czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie przyjął Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 października 1985 r. III UZP 27/85 (OSNCP 1986/5 poz. 65). Uchwała ma moc zasady prawnej. Zasada ta ma więc także pełne zastosowanie do czasu pracy lekarza.Zatrudnienie zatem lekarza w więcej niż w jednym zakładzie pracy w wymiarze czasu pracy ponad jeden etat nie jest czasem pracy obowiązującym w tym zawodzie, jest dodatkowym zatrudnieniem.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy udzielił odpowiedzi jak w sentencji uchwały.