I PK 188/14

Sygn. akt I PK 188/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Kuczyński w sprawie z powództwa S. S. przeciwko Urzędowi Gminy w C. o dopuszczenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, przywrócenie do pracy i odszkodowanie za niezgodne z prawem zwolnienie powoda z pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 grudnia 2014 r., skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt V Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 1800 zł (jedentysiącosiemset) tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. 2 Nie spełnia obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. powołanie się przez skarżącego na jakiekolwiek względy, które w jego ocenie uzasadniają przyjęcie skargi do rozpoznania. Argumentacja uzasadniająca taki wniosek powinna nawiązywać do wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06, LEX nr 189753). W rozpoznawanej sprawie we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnieniu skarżący wskazał, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania - na podstawie art. 3989 § 1 pkt. 4 k.p.c. - jest oczywiście uzasadnione, bowiem jak podnosi skarżący: „Prawidłowe zastosowanie przepisu art. 3531 k.c. i art. 65 k.c. w związku z art. 300 k.p. wymaga dokonania przez sąd wykładni w zakresie przesłanek swobody stron w kształtowaniu swoich oświadczeń woli (w tym przypadku - pracownika i pracodawcy), kształtujących nowe warunki zatrudnienia pracownika u pracodawcy przejmującego dotychczasowy zakład pracy w trybie art. 231 k.p. Sąd pominął, w świetle dosłownej treści umowy zgodny zamiar stron i cel umowy, polegający na ukształtowaniu zatrudnienia powoda po 1 stycznia 2012 r. - na nowych warunkach (…)”. Powołując się na oczywistość naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczenie, skarżący obowiązany był wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49). Przedstawiony wniosek takiej oczywistości nie wykazuje. Z analizy skargi kasacyjnej wynika, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, odwołuje się wprost do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Tak sformułowany wniosek należy uznać z wadliwy, ponieważ przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz sformułowanie wniosku o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie stanowią dwa odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Ponadto wniosek o przyjęcie przedmiotowej skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wewnętrznie sprzeczny. Nie można twierdzić równocześnie, że z jednej strony rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku jest efektem oczywistego naruszenia przepisów prawa, rozumianego jako widoczne prima facie (bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej), a z drugiej zaś strony, 3 że na tle zastosowania tego przepisu przez sąd drugiej instancji wystąpiły poważne wątpliwości interpretacyjne na tle kwestionowanego w skardze kasacyjnej przepisu (art. 231 k.p.). Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.