I PK 304/16

Sygn. akt I PK 304/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 czerwca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Staryk w sprawie z powództwa K. M. przeciwko S. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 czerwca 2017 r., skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII Pa (…), Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. – w sprawie z powództwa K. M. przeciwko S. Spółce z o.o. w W. o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych – oddalił apelację podwoda od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt XI P (…), oddalającego powództwo. Powyższy wyrok Sądu Okręgowego powód zaskarżył skargą kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na przyczynę przyjęcia skargi z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W ocenie autora skargi oczywista zasadność skargi wynika z tego, że: „Wydane w sprawie orzeczenie pozostaje w sprzeczności z dotychczasową linią orzeczniczą Sądów, w tym Sądu Najwyższego 2 /chociażby z dnia 17 marca 2015 roku, sygn. akt I PK (…). Wskazać bowiem należy, że ustalenia Sądu Rejonowego w Ł., XI Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, a w ślad za nimi ustalenia Sądu Okręgowego w Ł., VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odnośnie wykonywania tożsamej rodzajowo pracy, za pomocą tego samego sprzętu/broni, samochodu, munduru, identyfikatora przy obowiązywaniu grafiku obejmującego co najmniej 240 godzin pracy w danym miesiącu częściowo na rzecz pracodawcy a częściowo – w wymiarze przekraczającym normatywny wymiar czasu pracy w danym miesiącu na rzecz zleceniodawcy, będącymi spółkami z jednego holdingu – grupy kapitałowej nie stanowi obejścia przepisów prawa pracy w zakresie nieważności pozornych i przez to nieważnych umów cywilnoprawnych, których zawarcie warunkowało możliwość świadczenia pracy na rzecz pracodawcy. Ocena czy umowa zlecenia zawarta ze spółką zależną, tj. S. w celu obejścia prawa art. 58 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. (przepisów o wynagrodzeniu za pracę w godzinach nadliczbowych w spółce dominującej) wymaga dokonania wykładni art. 3 k.p. i art. 22 § 1 k.p. z uwzględnieniem „koncepcji przebicia zasłony korporacyjnej” (piercing the corporate veil), co w niniejszej sprawie nie zostało uczynione ani przez Sąd I ani II instancji, zostało to pominięte a poniższe ustalenia mają istotne znaczenie dla ustalenia zasadności zgłaszanego przez powoda roszczenia o zapłatę dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych według stawki godzinowej ustalonej z pracodawcą a nie wynikającej z umowy o pracy”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności 3 wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) – jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania – wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035, z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205, z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Podczas, gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania – z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274, z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, LEX nr 453107, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134). W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam 4 zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13, LEX nr 1380967). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymogów; nie wykazuje, aby w sprawie występował stan „oczywistej zasadności” skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Autor rozpatrywanej skargi – w próbie wykazania oczywistej zasadności jego skargi kasacyjnej – przedstawia twierdzenie o sprzeczności zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z „dotychczasową linią orzeczniczą Sądów…” w tym „chociażby” z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2015 r., I PK 179/14. Brakuje w uzasadnieniu wniosku – poza tylko sygnalizacją twierdzonej sprzeczności – odpowiedniego wywodu zawierającego argumentację, którą autor skargi wykazałby sprzeczność analiz interpretacyjnych wskazanych przepisów prawa ze stanowiskiem powołanego wyżej judykatu Sądu Najwyższego I PK 179/14, argumentacji wskazującej na walor oczywistej zasadności rozpatrywanej skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Uzasadnienie wniosku ignoruje zasadnicze ustalenia zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Ł. w zakresie oceny zasadności dochodzonego w sprawie przez powoda roszczenia. Sąd drugiej instancji uznał, że powód nie udowodnił okoliczności dokonania z pracodawcą ustaleń co do kwoty za godzinę pracy 10,50 zł, a następnie 11 zł. W ocenie Sądu drugiej instancji Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy ustalony na podstawie opinii biegłego. Z opinii tej jednoznacznie wynika, że kwoty otrzymane przez powoda przelewem na rachunek bankowy z tytułu należności z umowy o pracę i z umowy zlecenia pokryły w pełni jego roszczenie w zgłoszonym kształcie. W żadnym z miesięcy, w jakich powód pracował w pozwanej spółce, z wysokości otrzymanego przez niego wynagrodzenia, przy zaliczeniu wypłat także ze zlecenia, nie wynika, iż 5 obowiązywała go stawka godzinowa we wskazywanej przez stronę powodową wysokości. Biegły dokonał analizy wypłaconych przez pozwaną powodowi kwot zarówno w wariancie przyjęcia obowiązywania umowy zlecenia, jak i uznania, że umowa ta była pozorna i strony łączyła wyłącznie umowa o pracę. Biegły wskazał, że w żaden sposób z kwot przelewów netto przy przyjęciu wskazanych stawek nie wynikają ilości godzin wskazane przez powoda. Opinia została sporządzona wariantowo, a Sąd pierwszej instancji szczegółowo i wyczerpująco uzasadnił brak podstaw do przyjęcia innego wyliczenia dodatków za nadgodziny, niż od wynagrodzenia na jakie strony umówiły się w pisemnej umowie o pracę. Sąd drugiej instancji podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że powód otrzymał wynagrodzenie według stawki, jaka znalazła się w zawartych przez powoda umowach. Powód nie wykazał w sposób jednoznaczny, stanowczy i przejrzysty, że kiedykolwiek kwestionował wobec pracodawcy wysokość otrzymywanego wynagrodzenia za pracę. Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.