I PK 321/14

Sygn. akt I PK 321/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka w sprawie z powództwa Ł. B. przeciwko F. Spółce Akcyjnej w B. o przywrócenie do pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 czerwca 2015 r., skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt IX Pa 162/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Katowicach IX Wydział Pracy wyrokiem z dnia 24 czerwca 2014 r. oddalił apelację pozwanej F. Spółki Akcyjnej w B. od wyroku Sądu Rejonowego w Tychach z dnia 12 listopada 2013 r. przywracającego powoda Ł. B. do pracy u pozwanej na dotychczasowych warunkach oraz zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, że zwolnienie powoda nastąpiło w okolicznościach spełniających warunki zwolnień grupowych sensu stricto, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 192, 2 zwanej dalej ustawą o zwolnieniach grupowych), a nie jak podała pozwana - na podstawie art. 10 ust. 1 tej ustawy. Z ustalonych okoliczności w sprawie wynika, że strona pozwana zatrudniająca w 2012 r i 2013 r. ponad 100 pracowników zwolniła w ramach „ukrytych zwolnień grupowych”, z przyczyn niedotyczących pracowników, w okresie od 30 maja do 27 czerwca 2012 r. (tj. w okresie nieprzekraczającym 30 dni), 56 pracowników. Termin „zwolnienia” należy rozumieć jako akty wręczenia pracownikom wypowiedzeń umów o pracę, a nie moment upływu okresu wypowiedzeń (ustania stosunku pracy). Oznaczało to, że rozwiązanie z powodem umowy o pracę powinno nastąpić po przeprowadzeniu procedury określonej w art. 2-4 tej ustawy. Procedury przeprowadzenia zwolnień grupowych pozwana nie dochowała, przez co naruszyła przepisy o ich dokonaniu, co skutkowało przywróceniem powoda do pracy na podstawie art. 45 § 1 k.p. W skardze kasacyjnej pozwana zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: 1/ art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych przez błędną wykładnię i przyjęcie, że rozwiązanie stosunku pracy z powodem nastąpiło w okolicznościach spełniających warunki tzw. zwolnień grupowych sensu stricto, a skarżąca zwalniając go w ramach zwolnień indywidualnych naruszyła przepisy o wypowiadaniu umów, co uzasadniało zastosowanie art. 45 k.p., 2/ „niewłaściwe zastosowanie art. 45 § 1 k.p. zamiast art. 45 § 2 k.p. a w konsekwencji” przyjęcie, że nie zaistniały przesłanki do zasądzenia odszkodowania w miejsce przywrócenia powoda do pracy, które uznać należy za niecelowe. Jako okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano: 1/ występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego związku pomiędzy naruszeniem wymogów formalnych wypowiedzenia umowy o pracę, związanych z procedurą zwolnień grupowych, a niecelowością przywrócenia do pracy, 2/ „istnienie potrzeby wykładni przepisów prawa, a to art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników”. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji oraz 3 zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do rozpoznania. Z braku jakichkolwiek proceduralnych zarzutów kasacyjnych we wniesionej skardze kasacyjnej Sąd Najwyższy był związany miarodajnymi ustaleniami faktycznymi zaskarżonego wyroku (art. 39813 § 2 k.p.c.), z których wynikało, że pozwany pracodawca dokonywał comiesięcznych indywidualnych zwolnień pracowników, które były „ukrytymi zwolnieniami grupowymi”. W szczególności w poddanym weryfikacji nieprzekraczającym 30 dni okresie od 30 maja do 27 czerwca 2012 r. skarżący pracodawca w taki sposób zwolnił aż 56 pracowników, przekraczając limit (liczbę 29) pracowników, których mógł potencjalnie zwolnić w trybie indywidualnym. Nie bez znaczenia była okoliczność, że pozwany w sposób niejako ciągły zmierzał do zachowania ustawowo ograniczonego limitu zwolnień indywidualnych w celu uniknięcia procedur wymaganych przy grupowym zwalnianiu pracowników. Miarodajne było też ustalenie Sądu pierwszej instancji, że przywrócenie powoda do pracy nie było niecelowe ani niemożliwe, a w każdym razie skarżący nie zarzucił błędu takim ustaleniom, o których nie wspomniał Sąd drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wobec tych niezaskarżonych ustaleń faktycznych, przy braku adekwatnych proceduralnych zarzutów kasacyjnych skarżącego pracodawcy, chybione i bezpodstawne okazały się zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Za ugruntowane i niewymagające wyjaśnień należy uznać podzielane przez doktrynę i komentatorów stanowisko judykatury (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 września 1994 r., I PRN 63/94, OSNAPiUS 1995 nr 3, poz. 36, a niedawno wyrok Sądu Najwyższego z 4 marca 2015 r., I PK 184/14, dotychczas niepublikowany), że dla oceny liczby zwolnień z pracy z przyczyn niedotyczących pracowników w ustawowym terminie decydujące znaczenie ma data składania oświadczeń woli o wypowiedzeniu oraz liczba dokonywanych w tym okresie wypowiedzeń umów o pracę, a nie data i liczba rozwiązanych stosunków pracy 4 (por. także wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie Irmatraud Junk przeciwko Wolfgang Kühnel z dnia 27 stycznia 2005 r., C-188/03), co wyklucza takie kalkulacje pracodawców, którzy periodycznie dokonują indywidualnych zwolnień z pracy będących w istocie rzeczy zwolnieniami grupowymi lub zwolnieniami dokonywanymi z oczywistym obejściem procedur wymaganych przy dokonywaniu grupowych zwolnień pracowników. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.