I PK 73/16

Sygn. akt I PK 73/16 POSTANOWIENIE Dnia 24 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Rączka w sprawie z powództwa J. S. przeciwko A. C. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 listopada 2016 r., skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt VII Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda J. S. na rzecz pozwanego A. C. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, 3. zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Okręgowego w K.) na rzecz pełnomocnik powoda adw. N. S. kwotę 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt IV P (…) oddalił powództwo J. S. przeciwko A. C. w sprawie o zapłatę zaległych kwot tytułem diet za podróże służbowe oraz ryczałtów za noclegi, a także zasądził od 2 powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Od powyższego wyroku apelację złożył powód zarzucając zaskarżonemu wyrokowi: 1. Błędną interpretację art. 775 § 3-5 k.p.; 2. Błędne uznanie „Obwieszczenia Nr 1/2009 z 2 stycznia 2009 r.” jako dokumentu prawnego, obowiązującego w firmie pozwanego; 3. Błędną ocenę kwoty 48.577,05 zł jako kwoty bezspornej; 4. Błędną ocenę prawidłowości naliczania diet i ryczałtów noclegowych przez pozwanego; 5. Oddalenie wniosku o powołanie biegłego księgowego (rewidenta); 6. Nie uwzględnienie zeznań świadka M. S.; 7. Niekonsekwentne zastosowanie zeznań świadków w sprawie wypłat rejestrowanych w zeszycie (rejestrze) lub jak Sąd nazwał listy płac; 8. Nieprawidłową interpretację rozmowy powoda z M. C.. Powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt VII Pa (…) oddalił apelację powoda. Powyższy wyrok Sądu Okręgowego strona powodowa zaskarżyła skargą kasacyjną w części co do kwoty 12.955,05 zł wraz z należnymi odsetkami. Skargę oparto na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Jako podstawę wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano oczywistą zasadność skargi określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Pełnomocnik powoda wskazał, że uchybienia Sądu II Instancji w zakresie powołanych naruszeń przepisów proceduralnych miały istotny wpływ na wynik postępowania, w jego ocenie Sąd nie rozpoznał wszystkich zarzutów podniesionych przez powoda w apelacji, czym naruszył art. 378 § 1 k.p.c. Ponadto skarżący zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów materialnych, tj. art. 772 § 1 i 2 k.p., art. 104 § 1 i 2 k.p. oraz art. 18 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. Zdaniem skarżącego Sąd błędnie uznał, że pozwany mógł uregulować kwestię należności kierowców za wyjazdy służbowe w regulaminie pracy mimo, 3 iż zatrudniał on mniej niż 20 pracowników, jak również błędnie przyjął, że „Obwieszczenie nr 1/2009” ma charakter wiążący. W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona pozwana wniosła o: wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na brak spełnienia ustawowych przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., a z ostrożności procesowej o oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna powoda nie może zostać przyjęta do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wobec powyższego wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że w danej sprawie zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Pełnomocnik powoda wskazał w skardze, że podstawą przyjęcia jej do rozpoznania jest to, że jest ona oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że strona skarżąca skutecznie wykazała, że złożona skarga jest oczywiście uzasadniona. Utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego jest pogląd, że wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) - jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania - wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035; z dnia 9 4 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Podczas, gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania - z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. - niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274; z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616; z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, LEX nr 453107; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364; z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134). W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13, LEX nr 1380967). Skarżący nie zdołał skutecznie wykazać, aby w sprawie występował stan „oczywistej zasadności” skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Argumenty przedstawione przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania stanowią jedynie powtórzenie uzasadnienia określonych zarzutów podstawy materialnoprawnej rozpatrywanej skargi kasacyjnej i nie wskazują na występowanie w sprawie takich naruszeń, których kwalifikowany 5 charakter uzasadniałby przyjęcie skargi do rozpatrzenia. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania zabrakło odpowiedniego wywodu, w którym autor skargi wykazałby walor oczywistej zasadności jej skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. O oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w rozumieniu powołanego wyżej przepisu nie przekonuje samo powtórzenie uzasadnienia zarzutów podstawy materialnoprawnej skargi kasacyjnej. Stwierdzając, że nie zachodzą podstawy do przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. (pkt 1 niniejszego postanowienia). Rozstrzygnięcia zawarte w pkt 2 i 3 mają swoją podstawę w art. 98 § 1 k.p.c. w związku z § 2 ust. 1 i 2, § 12 ust. 1 pkt 2 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 461).