I UK 306/14

Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych2015-03-03

Skład orzekający: Romualda Spyt

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy przepisy art. 47 ust. 1a i art. 109 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, dotyczące biegu przedawnienia składek, mają zastosowanie do składek należnych przed dniem wejścia w życie tych przepisów?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że kwestia wykładni przepisów dotyczących biegu przedawnienia składek, w tym art. 47 ust. 1a i art. 109 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, została już rozstrzygnięta w jego wcześniejszych orzeczeniach. Wskazano, że przepisy te nie mają zastosowania do stanów faktycznych zaistniałych przed dniem ich wejścia w życie, a wymagalność składek należnych przed 1 stycznia 1999 r. określały przepisy obowiązujące przed tą datą.
Stan faktyczny
Ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego dotyczącego należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 47 ust. 1a oraz art. 109 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, kwestionując ustalenie początku biegu przedawnienia obowiązku opłacenia składek. Ubezpieczony domagał się przyjęcia skargi do rozpoznania ze względu na potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt I UK 306/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z odwołania Z. N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziałowi w Ł. o należności z tytułu składek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 marca 2015 r., skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wnioskodawca – Z. N. - wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 marca 2014 r. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj. art. 47 ust. 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm.) i przyjęcie, że przepis ten nie wyznacza początku biegu przedawnienia obowiązku opłacenia składek za cały okres objęty decyzją K. […] „(K. […])” w sytuacji, gdy - przeciwnie - wskazany przepis określa początek biegu terminu przedawnienia składek; a także naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 109 w związku z art. 47 ust. 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, przez przyjęcie, że przepis ten wskazuje, iż do 2 określenia początku biegu przedawnia należności składkowych za okres objęty decyzją K. […] mają zastosowanie przepisy obowiązujące przed wejściem w życie art. 47 ust 1a; w sytuacji, w której przepis art. 109 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie obejmuje swoim zakresem kwestii biegu przedawnienia składek, a nadto jest eliminowany w kolizji z art. 47 ust 1a tej ustawy jako norma późniejsza i ogólniejsza. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania „ze względu na istnienie w sprawie potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości: a) przepisu art. 47 ust 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i potrzebę wyjaśnienia, czy określony w tym przepisie termin opłacenia składek za czas objęty decyzją K. […] twórców dotyczy również składek przedawnionych w myśl przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie tego przepisu, oraz wyjaśnienia, czy powołany przepis określa termin będący początkiem biegu terminu przedawnienia wszystkich składek za okres z decyzji K. […]; b) przepisu art. 109 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i potrzebę wyjaśnienia, czy przepis ten swoim zakresem obejmuje nakaz stosowania, w kwestii składek twórców należnych przed 31 grudnia 1998 r., również przepisów o przedawnieniu tych składek oraz wyjaśnienia czy przepis art 109 - w kolizji z przepisem art. 47 ust 1a ustawy systemowej - nie jest eliminowany jako przepis późniejszy i ogólniejszy”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, 3 że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Odnosząc się do przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego oraz doktryny potrzeba wykładni przepisu budzącego poważne wątpliwości lub wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) zachodzi wtedy, kiedy jego niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie bądź kiedy przepis ten nie doczekał się wykładni w kierunku wskazywanym przez skarżącego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 42436, z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, LEX nr 57231). Przedstawiony problem prawny został już rozstrzygnięty w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2010 r., II UK 181/09 (LEX nr 590233). Wyjaśniono w nim, że art. 36 ust. 4a ustawy z dnia 17 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych stanowiący, że twórcy i artyści zgłoszeń do ubezpieczeń społecznych dokonują w ciągu 7 dni od dnia otrzymania decyzji K. […] ustalającej datę rozpoczęcia wykonywania działalności twórczej lub artystycznej oraz art. 47 ust. 1a tej ustawy, według którego twórcy i artyści przesyłają deklaracje rozliczeniowe i imienne raporty miesięczne oraz opłacają składki za okres wykonywania działalności twórczej lub artystycznej przed dniem wydania decyzji K. […] w terminie opłacania składek za miesiąc, w którym otrzymali decyzję, nie mają zastosowania do stanów zaistniałych, w okresie, kiedy przepisy te nie obowiązywały. Innymi słowy, wymagalność składek w okresie przed 1 stycznia 1999 r. określają przepisy regulujące tę materię przed wskazaną datą. Także wbrew wywodom skarżącego, powyższy pogląd nie jest sprzeczny ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dna 6 kwietnia 2011 r. II UK 313/10 (OSNP 2012 nr 9-10, poz. 126). Stwierdzono w nim, że użyte w art. 109 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych pojęcia „rozliczać i opłacać” odnoszą się tylko do tych czynności, które poprzedzają rozpoczęcie terminu przedawnienia, takich jak: ustalenie podstawy wymiaru składek, obliczanie wysokości składki, składanie deklaracji itp. i nie obejmują biegu terminu i innych cech przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne”. 4 Wypowiedź ta jest osadzona w określonym kontekście sprawy, w której dochodzone od wnioskodawcy należności składkowe nie były przedawnione w dniu wejścia w życie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Chodziło więc o bieg terminu przedawnienia składek, który rozpoczął się (w związku z nieopłaceniem składek w terminie) pod rządami uprzednich przepisów, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a nie „przepisy dotychczasowe”. W żaden sposób natomiast z wypowiedzi tej nie wynika, aby wymagalność składek należnych przed 1 stycznia 1999 r. miałaby być określana na podstawie przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W konsekwencji nie można uznać, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.)., skoro Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP - wkładka z 2003 r. Nr 13, poz. 5; z dnia 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467, z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468; z dnia 189 stycznia 2012 r., I UK 328/11, LEX nr 1215423; z dnia 19 marca 2012 r., II PK 294/11, LEX nr 1214578), w szczególności, że wskazywane przez skarżącego rozbieżności w wykładni przepisów w rzeczywistości nie występują. Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 47 ust. 1art. 109art. 47 ust 1art 109art. 3989 § 1 KPCart. 3989 § 1 pkt 2 KPCart. 36 ust. 4art. 3989 KPC§ 1§ 1 pkt 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 29.07.2026. · PDF źródłowy