I UK 574/16

Sygn. akt I UK 574/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania M.Ł. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K. o rentą socjalną, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 listopada 2017 r., skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 2 sierpnia 2016 r. oddalił apelację skarżącej wnioskodawczyni M.Ł. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z 21 lipca 2015 r., którym oddalono jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. z 17 listopada 2014 r., odmawiającej przyznania renty socjalnej na dalszy czas wobec nieustalenia nadal całkowitej niezdolności do pracy. Sąd Apelacyjny przyjął, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia uprawnień rentowych wnioskodawczyni, gdyż wszelkie zagadnienia medyczne związane ze stopniem naruszenia sprawności jej organizmu zostały należycie wyjaśnione. Nie zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego i dopuszczania dowodu z kolejnej opinii biegłego reumatologa. 2 We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca odwołując się do podstaw kasacyjnych (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.), wskazała na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Podała, „że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ w toku postępowania apelacyjnego i podejmowanych czynności decyzyjnych nie została zrealizowana zarówno funkcja kontrolna jak i rozpoznawcza tego Sądu, bowiem Sąd Apelacyjny wadliwie rozważył zebrany materiał dowodowy w aspekcie zdolności do pracy ubezpieczonej, przez co uchybienie to wykluczyło prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej oraz samodzielną jego ocenę z punktu widzenia prawa materialnego i w konsekwencji wywarło istotny wpływ na wynik sprawy”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Zasadniczy mankament wynika z lakoniczności treści wniosku (wyżej in extenso). Nie oznacza to, że należało wezwać skarżącą do uzupełniania wniosku, gdyż wymaganie formalne polegające na przedstawieniu w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 3984 § 2 k.p.c.) nie jest spełnione tylko w razie całkowitego braku takiego wniosku lub braku jakiegokolwiek jego uzasadnienia. Jeśli w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oraz przedstawiono „jakiekolwiek” uzasadnienie takiego wniosku, to skargi nie można traktować jako niespełniającej wymagań formalnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 czerwca 2016 r., III UZ 6/16). Metodycznie i merytorycznie wadliwe jest zapatrywanie, że podstawy kasacyjne zastępują podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. i dlatego ta podstawa przedsądu nie musi być szczególnie uzasadniona. Takie założenie jest błędne, gdyż podstawy kasacyjne podlegają rozpoznaniu dopiero po przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. Oznacza to, że w podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. skarżąca powinna wpierw samodzielnie, czyli odrębnie od podstaw kasacyjnych, wskazać i wykazać takie naruszenie prawa, które bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że zaskarżony 3 wyrok jest oczywiście niezgodny z prawem. Skarżąca we wniosku tego nie czyni. Braku tego nie uzupełniają (zastępują) podstawy kasacyjne, gdyż stanowią odrębną część (element) skargi kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz art. 3989 § 1 k.p.c. w związku z art. 3984 § 2 k.p.c.). Podstawy kasacyjne mogą uzasadniać uwzględnienie skargi kasacyjnej (a contrario art. 39814 k.p.c.), jednak nie uzasadniają oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. w związku z art. 3984 § 2 k.p.c.). Oznacza to, że punktem wyjścia w ocenie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej muszą być określone przepisy prawa procesowego lub materialnego. Skoro skargę kasacyjną rozpoznaje się w granicach zarzutów jej podstaw (art. 39813 § 1 k.p.c. w związku z art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.), to również taki punkt odniesienia jest aktualny w ocenie podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Chodzi więc o warunek koniecznego wskazania we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na naruszenia określonych przepisów prawa i samodzielnego wykazania, że naruszenia te świadczą aż o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Podstawy kasacyjne nie zastępują więc szczególnej (indywidualnej) podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. i dlatego na etapie przedsądu nie ocenia się poszczególnych zarzutów podstaw kasacyjnych. Sąd Apelacyjny mógł uznać, że okoliczności sporne zostały już dostatecznie wyjaśnione i dlatego nie jest konieczne dalsze postępowanie dowodowe. Skarżąca nie zarzuca naruszenia art. 217 § 3 k.p.c. (również w podstawie kasacyjnej). Zarzuty wniosku są zbyt ogólne. Bez samodzielnego zarzutu naruszenia konkretnych przepisów nie można stwierdzić, że nie została zrealizowana „funkcja kontrolna i rozpoznawcza Sądu”. Sąd zebrał niemały materiał dowodowy. W sprawie opiniowali biegli lekarze o odpowiednich specjalnościach. Bez zarzutów metodycznych i merytorycznych nie ma podstaw do zakwestionowania opinii biegłych. Sąd uznał je za miarodajne i wystarczające. Wiążą zatem ustalenia stanu faktycznego na których oparto zaskarżony wyrok (art. 39813 § 2 k.p.c. ma odpowiednie zastosowanie na etapie przedsądu), czyli o braku całkowitej niezdolności do pracy i dlatego nie ma podstaw do stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). as 4