II PK 110/14

Sygn. akt II PK 110/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa T. L. przeciwko K. spółka jawna z siedzibą w S. o odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 grudnia 2014 r., skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt VII Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z 22 listopada 2013 r. oddalił apelację skarżącego powoda T. L. od wyroku Sądu Rejonowego w G. z 3 czerwca 2013 r., który oddalił jego powództwo o odszkodowanie za rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., „wobec wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego w postaci, czy polecenie pracodawcy dotyczące zwrotu mienia powierzonego w postaci sprzętów służbowych wydane w czasie usprawiedliwionej nieobecności w postaci zwolnienia lekarskiego lub urlopu wymaga jego natychmiastowego spełnienia przez pracownika mimo, iż nie świadczy w tym czasie pracy, gdyż przebywa na zwolnieniu lekarskim oraz czy 2 możliwe jest jakiekolwiek naruszenie obowiązków pracowniczych w sytuacji gdy pracownik nie świadczy pracy w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim oraz istnienia potrzeby wykładni przepisów w zakresie czy polecenie służbowe musi być wykonywane w czasie pracy określonym art. 128 k.p.”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Sformułowane we wniosku zagadnienie nie ma rangi istotnego zagadnienia prawnego, lecz dotyczy zwykłej wykładni i stosowania prawa. Zasadnicze mankamenty metodyczne wynikają z braku osadzenia zagadnienia w określonym (konkretnym) przepisie prawa. Prowadzi to do negatywnej oceny merytorycznej, gdyż istotne zagadnienie prawne, to problem jurydycznie doniosły, opracowany na podstawie analizy prawa, orzecznictwa, a nawet doktryny, po której to wpierw sam skarżący może stwierdzić, że istotne zagadnienie rzeczywiście występuje i dlatego powinno zostać rozpoznane przez Sąd Najwyższy. W przeciwnym razie funkcja przedsądu będzie bezprzedmiotowa i postępowanie kasacyjne stanie się powszechną (trzecią) instancją. Istotne zagadnienie prawne nie może być redukowane do wyjaśniania podstawowych kwestii, w tym przypadku dotyczących rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika (art. 52 k.p.). Podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. nie mogą polegać na rozwiązywaniu kazusów dotyczących różnych sytuacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 marca 2012 r., I PK 199/11, LEX nr 1214542). Ocena naruszenia podstawowych obowiązków przez pracownika oraz jego winy na gruncie regulacji z art. 52 k.p. zasadna jest tylko w odniesieniu do konkretnego przypadku. Nie jest możliwa egzemplifikacja wszystkich sytuacji i orzecznictwo takiej nie przedstawia. Wypowiada się tylko w konkretnej sprawie. Orzecznictwo nie jest też konstytucyjnym źródłem prawa dla innych spraw. Podstawowe znaczenie ma więc regulacja ustawy (art. 52 k.p.) i dlatego przedmiotem istotnego zagadnienia prawnego nie może być pytanie sformułowane we wniosku. Nie inaczej należy ocenić rangę drugiej podstawy przedsądu wskazanej we wniosku. Nie wystarczy 3 hasłowe odwołanie się do potrzeby wykładni przepisu, gdyż w podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. chodzi o kwalifikowaną potrzebę wykładni, ściśle uwarunkowaną poważnymi wątpliwościami w wykładni przepisów albo rozbieżnością w orzecznictwie sądów. Przesłanek tych wniosek nie wskazuje. Ponadto przedmiotem zainteresowania tej podstawy przedsądu jest tylko sam przepis prawny, a nie poszukiwanie odpowiedzi odnoszącej się do konkretnej sytuacji, która dotyczy subsumcji i pytania – czy polecenie służbowe musi być wykonywane w czasie pracy określonym w art. 128 k.p. To ostatnie bliższe jest podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., do której skarżący nie odwołuje się i nawet hasłowo nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.