II PK 14/05

Sygn. akt II PK 14/05 POSTANOWIENIE Dnia 19 maja 2005 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Andrzej Wasilewski w sprawie z powództwa I.W. przeciwko Krajowej Stacji Chemiczno - Rolniczej w W. Okręgowej Stacji Chemiczno - Rolniczej w K. o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne,, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r., kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 29 października 2004 r., sygn. akt IV Pa …/04, odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 29 października 2004 r. (IV Pa …/04) oddalił apelację powódki – I. W. od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 6 sierpnia 2004 r. (IV P ../04) oddalającego jej powództwo przeciwko Krajowej Stacji Chemiczno-Rolniczej w W. – Okręgowej Stacji Chemiczno-rolniczej w K. o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne. W kasacji od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 29 października 2004 r. pełnomocnik powódki zarzucił naruszenie: po pierwsze – art. 30 § 4, art. 38 § 1 i art. 8 k.p. przez przyjęcie, że „osiągnięcie wieku emerytalnego przez pracownika jest w świetle obowiązującego prawa pracy przyczyną uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę pomimo, że powódka nie miała zamiaru 2 przejść na emeryturę przed uzyskaniem uprawnień do otrzymania nagrody jubileuszowej za 40 lat pracy;” po drugie – art. 38 k.p. „przez nie wyjaśnienie okoliczności związanych z ewentualną ochroną stosunku pracy powódki w zakresie jej działalności związkowej wynikającą z ustawy z dnia 23.05.1991 r. o związkach zawodowych oraz ze Statutu NSZZ ‘Solidarność’.” Równocześnie, jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania pełnomocnik powódki wskazał potrzebę udzielenia odpowiedzi pytanie: „czy dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego zawarte w uchwale pełnego składu IPiUS z dnia 27.06.1985 r., na które powołuje się strona powodowa oraz Sąd I i II instancji jest nadal aktualne w zakresie stosowania art. 45 k.p. pomimo zmian ustrojowych.” W konsekwencji, w kasacji sformułowany został wniosek o „zmianę zaskarżonego orzeczenia II instancji przez uwzględnienie powództwa w całości z uwzględnieniem zasądzenia na rzecz powódki od pozwanego kosztów zastępstwa prawnego za II instancję i za udział w postępowaniu kasacyjnym” ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego orzeczenia II instancji w całości oraz o uchylenie w całości poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego (...) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji z uwzględnieniem kosztów postępowania wg norm przepisanych.” Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy, bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.– a contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2 k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo” albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący kasację nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku 3 ustawowych sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do „okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do profesjonalnego prawniczego uzasadnienia wskazanej lub wskazanych „okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w konsekwencji skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do rozpoznania. Wymaganiu temu w żadnym razie nie czyni zadość lakoniczne wskazanie w petitum kasacji – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – na potrzebę udzielenia odpowiedzi pytanie: „czy dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego zawarte w uchwale pełnego składu IPiUS z dnia 27.06.1985 r., na które powołuje się strona powodowa oraz Sąd I i II instancji jest nadal aktualne w zakresie stosowania art. 45 k.p. pomimo zmian ustrojowych.” Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) orzekł jak w sentencji. 4 Teza: Nie czyni zadość wymaganiu ‘przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania’ (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) lakoniczne na potrzebę udzielenia odpowiedzi pytanie: „czy dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego zawarte w uchwale pełnego składu IPiUS z dnia 27.06.1985 r., na które powołuje się strona powodowa oraz Sąd I i II instancji jest nadal aktualne w zakresie stosowania art. 45 k.p. pomimo zmian ustrojowych.”