II PK 158/13

Sygn. akt II PK 158/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z powództwa A. K. przeciwko Zespołowi […] w Ł. o wynagrodzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 listopada 2013 r., skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O. z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt V Pa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 1350 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O. wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r. oddalił apelację strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w N. z dnia 24 lipca 2012 r., którym między innymi zasądzono od pozwanego Zespołu […] w Ł. na rzecz powódki A. K. kwotę 47.905,79 zł z ustawowymi odsetkami tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania w gotowości do pracy. Strona pozwana wywiodła skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 81 § 1 k.p., a także na podstawie 2 naruszenia przepisów prawa procesowego w postaci art. 232 k.p.c., art. 365 § 1 k.p.c. i art. 228 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w części zasądzającej wynagrodzenie na rzecz powódki i uwzględnienie apelacji pozwanego oraz o zasądzenie od powódki kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania Sądowi Okręgowemu. W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z tego powodu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Powódka w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarżący powołał się, między innymi, na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., ale brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie występuje zagadnienie prawne uzasadniające potrzebę rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Powołanie się na tego rodzaju przesłankę „przedsądu” wymaga bowiem 3 sformułowania takiego zagadnienia oraz przedstawienia argumentów prawnych, które wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu. Nie stanowi zagadnienia prawnego pytanie o to, czy „w przypadku gdy pracodawca dysponuje prawomocnym wyrokiem Sądu I instancji, zweryfikowanym przez Sąd II instancji w następstwie przeprowadzonego postępowania apelacyjnego, oddalającym powództwo pracownika o przywrócenie do pracy, istnieją po jego stronie podstawy do niedopuszczenia tegoż pracownika do pracy w trybie art. 81 k.p., dalej pozostawania w uzasadnionym przekonaniu, że stosunek pracy został rozwiązany, a zatem brak podstaw do monitorowania i sprawdzania gotowości tegoż pracownika do pracy, jego dyspozycyjności i sytuacji pracowniczej w ogóle, czy nawet zamiaru podjęcia pracy, o planach zawodowych i życiowych nie wspominając”, bowiem w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie może być uznane za formułujące problem o doniosłości prawnej uzasadniającej zaangażowanie Sądu Najwyższego. Strona pozwana wypowiedziała powódce nie stosunek pracy, a jego warunki, a następnie błędnie uznając, że doszło do ustania stosunku pracy wobec odmowy przyjęcia proponowanych warunków, wydała jej świadectwo pracy. Powództwo o przywrócenie do pracy przysługuje pracownikowi, któremu w sposób nieuzasadniony lub niezgodnie z prawem wypowiedziano umowę o pracę (art. 45 § 1 k.p.). W przypadku wypowiedzenia jedynie warunków pracy i płacy pracownik może natomiast żądać przywrócenia poprzednich warunków albo odszkodowania za nieuzasadnione lub niezgodne z prawem wypowiedzenie tych warunków (art. 42 § 1 w związku z art. 45 § 1 k.p.). Prawomocny wyrok Sądu oddalający roszczenie pracownika, któremu wypowiedziano warunki pracy i płacy, o przywrócenie do pracy jest konsekwencją tych rozwiązań prawnych i oznacza wyłącznie, że takiemu pracownikowi takie roszczenie nie przysługuje. Zasądzone w takiej sytuacji odszkodowanie nie jest rekompensatą za nieuzasadnione lub niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy, lecz za wadliwe wypowiedzenie jego warunków. Wypowiedzenie warunków umowy o pracę, nawet uznane za wadliwe orzeczeniem Sądu, nie prowadzi do ustania stosunku pracy, jeżeli pracownik nie odmówił, jak w okolicznościach niniejszej sprawy, ich przyjęcia (art. 42 § 3 a contrario k.p.). W takiej sytuacji pracodawca ma obowiązek dalszego zatrudniania pracownika, a jeżeli odmawia 4 dopuszczenia go do pracy, pracownikowi przysługuje roszczenie o takie dopuszczenie oraz o wynagrodzenie za czas gotowości do pracy, jeżeli taką gotowość wykazuje (art. 81 § 1 k.p.). Stąd w niniejszej sprawie w ogóle nie występuje problem konieczności dopuszczenia do pracy pracownika, którego roszczenie o przywrócenie do pracy oddalono w związku z uprzednim rozwiązaniem stosunku pracy. Dodać do tego należy, że prawomocnym wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2010 r., V Pa [X.], Sąd Okręgowy w O. dopuścił powódkę do pracy u strony pozwanej na warunkach określonych w wypowiedzeniu zmieniającym, uznając że nie doszło do ustania stosunku pracy, którym to wyrokiem był związany w tym zakresie Sąd rozpoznający niniejszą sprawę (art. 365 § 1 k.p.c.), jak prawidłowo wskazano w motywach orzeczenia. Mimo odwołania się przez skarżącego we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania również do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., w jego uzasadnieniu nie wskazano na żadne przepisy wymagające wykładni w związku z rozbieżnością w orzecznictwie, wobec czego ta przesłanka w ogóle nie została wykazana. Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c. i art. 39821 w związku z art. 108 § 1 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji. aw