II PK 178/14

Sygn. akt II PK 178/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maciej Pacuda w sprawie z powództwa M. K. przeciwko: 1. B. […] Sp. z o.o. w W., 2. H. Spółce z o.o. w W. o odszkodowanie i zadośćuczynienie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 marca 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej B. […] Sp. z o.o. w W. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt VII Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r. odrzucił apelację wniesioną przez powoda M.K. w zakresie punktu I zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 13 sierpnia 2013 r. oraz oddalił apelację w pozostałym zakresie, a także oddalił apelację wniesioną przez pozwaną B. […] Sp. z o.o. w W. i zniósł wzajemnie koszty postępowania odwoławczego. Pozwana B. […] Sp. z o.o. w W. wniosła do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego, zaskarżając ten wyrok w części, to jest co do pkt III i IV. 2 W podstawach skargi skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest art. 435 § 1 k.c. w związku z art. 366 k.c. w związku z art. 300 k.p. We wniosku o przyjęcie jej skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego polegającego na konieczności rozstrzygnięcia, czy - w świetle art. 435 k.c. w związku z art. 366 k.c. i art. 300 k.p. - pozwany solidarnie zakład pracodawcy wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody powinien ponosić odpowiedzialność solidarną z innym zakładem pracy wprawianym w ruch za pomocą sił przyrody, na którego terenie wydarzył się wypadek, jeśli powód wytoczył powództwo przeciwko obu zakładom jako współuczestnikom materialnym. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie. Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. 3 Wypada dodać, że w przypadku występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, w uzasadnieniu wniosku (sporządzonym odrębnie od uzasadnienia podstaw kasacyjnych) winno zostać sformułowane zagadnienie prawne oraz przedstawione argumenty prawne, które wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu. Zgodnie ze stanowiskiem jednolicie wyrażanym w judykaturze, skarżący ma w tym zakresie obowiązek wywiedzenia i uzasadnienia występującego w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (por. pośród wielu postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane). Oznacza to w praktyce, iż zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie: 1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1996 r., II UR 5/96, OSNP 1997 nr 3, poz. 39 i postanowienie z dnia 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571), 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z dnia 22 października 2002 r., III CZP 64/02 LEX nr 77033 i z dnia 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179), 3) pozostawać w związku z rozpoznawana sprawą i 4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne) wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467, czy też z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468). 4 Przedstawione przez skarżącą zagadnienie nie jest istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Za oczywiste w świetle poglądów judykatury należy bowiem przyjąć, że taka odpowiedzialność jest możliwa. Dla przykładu w wyroku z dnia 11 marca 2004 r., II UK 260/03 (OSNP 2004 nr 21, poz. 377), Sąd Najwyższy jednoznacznie stwierdził, że pracodawca i zakład, na którego terenie pracodawca wykonywał czynności zlecone umową, ponoszą odpowiedzialność solidarną za szkodę wyrządzoną pracownikowi poszkodowanemu w wypadku przy pracy, jeżeli oba te podmioty odpowiadają na podstawie art. 435 k.c. Niezależnie jednak od tego, że wskazana kwestia nie budzi wątpliwości w dotychczasowym orzecznictwie i już tylko z tej przyczyny nie może być uznana za istotne zagadnienie prawne wymagające zaangażowania Sądu Najwyższego, należy także podkreślić, że została ona przedstawiona przez skarżącą w oparciu o okoliczności niemieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z ustaleń dokonanych przez Sądy meriti, co musi być uznane za próbę uzyskania rozstrzygnięcia z pominięciem ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy i oceny dowodów dokonanej przez te Sądy. Sąd drugiej instancji ustalił bowiem, że powód w momencie zdarzenia nie świadczył pracy na terenie przedsiębiorstwa pozwanego H. Sp. z o.o. w W. i nie korzystał w tym czasie z należących do tego przedsiębiorstwa narzędzi pracy, a wypadek, któremu uległ, został spowodowany przez ruch przedsiębiorstwa należącego do pozwanej B. […] Sp. z o.o., na terenie którego wypadek ten miał miejsce, przez wadliwe elementy składnika tego przedsiębiorstwa – przesuwnicy P11. Logiczne więc jest, że powód nie uległ wypadkowi w związku z ruchem przedsiębiorstwa pozwanego H. Sp. z o.o. Zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Regulacja ta koresponduje z brzmieniem art. 3983 § 3 k.p.c. zakazującego formułowania zarzutów kasacyjnych dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów. W konsekwencji takiego stanu rzeczy, wywody skarżącego pozostające w sprzeczności z ustaleniami faktycznymi Sądu drugiej instancji i oparte na jego własnej wersji stanu faktycznego muszą być przez Sąd Najwyższy pominięte. 5 Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznał, iż pozwana nie wykazała potrzeby rozpoznania jej skargi kasacyjnej. Dlatego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji.