II PK 187/17

Sygn. akt II PK 187/17 POSTANOWIENIE Dnia 15 maja 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa U. G. przeciwko Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w K. o ochronę dóbr osobistych, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15 maja 2018 r., skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt III APa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z 8 września 2016 r., III APa […] Sąd Apelacyjny […] oddalił apelację U. G. (powódka) od wyroku Sądu Okręgowego w O. z 18 kwietnia 2016 r., V P […] oddalającego powództwo przeciwko Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w K. (pozwany) o naprawienie szkody i zadośćuczynienie z tytułu naruszenia szeregu dóbr osobistych powódki przez pracowników pozwanego. Oddalając apelację, Sąd drugiej instancji wyjaśnił, że z chwilą ustalenia przez Prokuraturę Rejonową w K. (to jest w 2010 r.) autorki wpisów, które w ocenie powódki zniesławiały ją, powódka uzyskała informację o osobie zobowiązanej do naprawienia szkody. Dlatego daty początku biegu terminu przedawnienia nie mógł 2 stanowić 24 maja 2014 r. (data wydania wyroku uchylającego ocenę okresową powódki). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wniosła powódka, zaskarżając go w całości. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance oczywistej zasadności skargi, której powódka dopatruje się w naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz procesowego, których dopuścił się Sąd drugiej instancji. Zdaniem powódki nie ma podstaw do obciążania jej negatywnymi skutkami postępowania, wynikającymi z upływu czasu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódki pozwany wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Odnosząc się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej należy zauważyć, że w judykaturze przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi, zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby pogłębionej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że doszło do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (postanowienia Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13, LEX nr 1402642 oraz z 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14, LEX nr 1621619), a przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi (postanowienia Sądu Najwyższego z 5 października 2007 r., III CSK 216/07, LEX nr 560577 oraz z 20 marca 2014 r., I CSK 18/14, LEX 1522063). Powódka w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje, że nie może zostać obciążona negatywnymi skutkami upływu czasu (przedawnieniem roszczeń), gdyż postępowanie w sprawie oceny jej pracy toczyło się przez siedem lat. Zdaniem Sądu Najwyższego, powódka miała możliwość wniesienia pozwu o naruszenie dóbr osobistych, gdy - w jej ocenie - do takiego naruszenia doszło, niezależnie od postępowania w przedmiocie uchylenia 3 oceny okresowej wystawionej powódce przez pozwanego. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w zakresie podstawy powództw odnoszącej się do wpisów na temat powódki, bieg terminu przedawnienia rozpoczął się z chwilą uzyskania przez powódkę informacji o autorce tych wpisów. Natomiast w odniesieniu do stwierdzeń zawartych w ocenie okresowej, które w ocenie powódki naruszałyby jej dobra osobiste, bieg terminu przedawnienia rozpoczął się nie z chwilą uchylenia tej oceny, lecz z chwilą zapoznania się przez powódkę z jej treścią. Uchylenie oceny okresowej mogłoby jedynie rzutować na ocenę zasadności powództwa z tytułu naruszenia dóbr osobistych. W tych okolicznościach Sądy obu instancji prawidłowo przyjęły, że roszczenie powódki o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym uległo przedawnieniu, gdyż zostało zgłoszone po upływnie ponad siedmiu lat od momentu powzięcia przez nią wiedzy o szkodzie i osobie, zobowiązanej do jej naprawienia. Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia. Z tych też względów brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, odstępując od obciążenia powódki kosztami zastępstwa procesowego pozwanego w kwocie powyżej 240 zł (art. 102 k.p.c.).