II PK 215/13

Sygn. akt II PK 215/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gersdorf w sprawie z powództwa T. I. przeciwko […] A. […] Spółce Akcyjnej w W. o odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 stycznia 2014 r., skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt XXI Pa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Powód T. I. zaskarżył skargą kasacyjną wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 marca 2013 r., XXI Pa […], zarzucając mu naruszenia prawa materialnego i procesowego. Skarżący oceniał, iż wyrok Sądu Okręgowego w W. narusza przepisy prawa materialnego (art. 265 § 1 k.p., art. 61 i 60 k.c., art. 264 k.p., art. 30 § 3 k.p., art. 52 § 2 k.p., art. 100 § 2 pkt 4 k.p.), bowiem wadliwie uznaje, iż w stanie faktycznym sprawy nie doszło do ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, a przede wszystkim, że odwołanie powoda do sądu nie było spóźnione. Skarżący wywodzi, iż wyrok Sądu naruszył prawo procesowe, bowiem 2 Sąd nie orzekł co do wniosku powoda o przywrócenie terminu i przez to nie wydał wyroku, co do istoty sprawy. Uzasadniając celowość przyjęcia skargi do rozpoznania skarżący powołał art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. i zadał m.in. kazuistyczne pytanie, czy sąd II instancji uznając, że pozew został wniesiony po upływie terminu powinien rozpoznać wniosek pracownika o przywrócenie termin. Pozostałe trzy pytania przedstawione przez skarżącego w skardze kasacyjnej nie maja waloru poznawczego i nowego w najmniejszym zakresie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Brakuje jakichkolwiek powodów dla przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika skarżącego w niewystarczający sposób uzasadnia celowość ponownego rozważana przez Sąd Najwyższy zapadłych w sprawie orzeczeń. Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia. Nadzwyczajny charakter skargi wynika m.in. z tego, że warunkiem jej rozpoznania jest uprzednie jej przyjęcie. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Czyniąc zadość formalnym wymaganiom stawianym skardze kasacyjnej, określonym w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarżący powinien nie tylko określić te przesłanki, ale także przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające ich występowanie, co pozwala na rozstrzygnięcie w przedmiocie przyjęcia skargi do rozpoznania. Ad casum chodzi przede wszystkim o wskazanie zagadnienia prawnego, które jest ważne dla interpretacji prawa nie tylko w jednostkowym przypadku rozstrzyganym w danej sprawie. Takich podstaw w piśmie zawierającym 3 skargę kasacyjną brakuje, co czyni ją wadliwą. Pismo w rzeczywistości kwestionuje ustalenia faktyczne dokonane przez sądy orzekające w sprawie, co stoi w sprzeczności z art. art. 3983 § 3 k.p.c. Również nie istnieje żadna potrzeba na kanwie niniejszego sporu do angażowania Sądu Najwyższego przy ponownej interpretacji przepisów art. 60 k.c. i 61 k.c. Jedyne zagadnienie, jakie ewentualnie mogło zrodzić się na tle stanu faktycznego sprawy to problem konieczności oddalania ad casum przez sąd drugiej instancji wniosku o przywrócenie terminu z art. 264 § 2 i art. 265 k.p. Nie jest to jednak zagadnienie rzeczywiste z uwagi na materialnoprawny charakter wskazanych przepisów. Ocena czy pozew o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne (przywrócenie do pracy) został złożony w terminie z art. 264 § 1 k.p. dotyczy stosowania prawa materialnego i sąd pracy jest obowiązany jej dokonać w każdym stadium sprawy (iura novit curia). Należy to także do sądu drugiej instancji, który bez względu na podstawę oddalenia powództwa, przy zaskarżeniu wyroku sądu pierwszej instancji wyłącznie przez pracownika-powoda, obowiązany jest ocenić czy zachowany został termin z art. 264 § 1 k.p. Zgodnie z art. 265 § 1 k.p. sąd pracy na wniosek pracownika przywróci termin z art. 264 § 1 k.p., jeżeli jego uchybienie nastąpiło bez winy powoda. Wniosek w tym zakresie należy złożyć w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodabniając okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu (art. 265 § 2 k.p.). Orzecznictwo liberalnie podchodzi do sposobu (formy) złożenia wniosku o przywrócenie terminu z art. 264 § 1 k.p. W szczególności przyjmuje się, że już samo złożenie przez pracownika pozwu po upływie tego terminu stanowi równoczesne złożenie wniosku o przywrócenie terminu (por. uzasadnienie wskazanej uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 14 marca 1986 r., III PZP 8/86), a uwzględnienie powództwa jest równoznaczne z przywróceniem terminu (por. wyrok z dnia 24 stycznia 1997 r., I PKN 1/96, OSNAPiUS 1997 nr 18, poz. 337). A zatem do instytucji przywracania terminu z art. 265 k.p. nie mają zastosowania przepisy k.p.c. dotyczące uchybienia i przywracania terminu. Jeśli zatem nie przywrócono terminu na zasadzie art. 265 § 1 k.p. sąd oddala powództwo po upływie terminów materialnoprawnych, których nie przywrócono (por. wyrok SN z dnia 10 listopada 2006 r., III PK 73/06). Na marginesie trzeba zauważyć, że nie 4 zmienia to jednak podstawowej zasady wynikającej z art. 265 k.p., że pracownik musi w terminie 7 dni od ustania przyczyny usprawiedliwiającej uchybienie tego terminu, powołać się (uprawdopodobnić), a następnie udowodnić, okoliczności uzasadniające, że termin został przekroczony bez jego winy. Jest to także wynik prawidłowego stosowania prawa procesowego. Sam fakt, że pracownik nie przyjął i nie zapoznał się, choć mógł, z oświadczeniem woli pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy nie stanowi podstawy do przywrócenia uchybionego terminu (por. w tym duchu wyrok z dnia 13 grudnia 1996 r., I PKN 41/96). Ponadto Sąd Okręgowy w W. odniósł się także do podstaw merytorycznych zwolnienia powoda z pracy, oceniając, że dawały one uzasadnienie dla zastosowania przez pracodawcę art. 52 k.p. Zarzut naruszenia art. 265 k.p. (powód również nie wskazał, o który paragraf tego artykułu mu chodzi) okazał się, więc bezzasadny. Powództwo, zatem zostało prawidłowo oddalone wobec przekroczenia terminu z art. 264 § 1 k.p,. Wyrok Sądu drugiej instancji w tej sytuacji odpowiada prawu. Strona pozwana reprezentowana przez radcę prawnego złożyła odpowiedź na kasację z wnioskiem o zasądzenie kosztów postępowania. Koszty te zasądzono na zasadzie rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 490). Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji zgodnie z art. 3989 § 1 i § 2 k.p.c. aw