II PK 45/19

Sygn. akt II PK 45/19 POSTANOWIENIE Dnia 20 maja 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Prusinowski w sprawie z powództwa M. M. przeciwko "A." Spółce Akcyjnej w Z. o zapłatę należności pracowniczych z tytułu rozliczenia ryczałtów za noclegi oraz z powództwa wzajemnego "A." Spółki Akcyjnej w Z. przeciwko M. M. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 20 maja 2020 r., skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt V Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Powód M. M. wniósł o zasądzenie od A. S.A. w Z. 26.224,73 zł tytułem ryczałtu za noclegi. Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 27 lutego 2018 r. uznał roszczenie co do kwoty 16.652,49 zł., w pozostałym zakresie powództwo oddalił. Apelację pozwanego Sąd Okręgowy w B. wyrokiem z dnia 3 października 2018 r. oddalił. Wskazał, że w spornym okresie powód nie otrzymywał diet za noclegi (tak stanowił regulamin wynagradzania obowiązujący u pracodawcy). Skargę kasacyjną wywiódł pozwany, wskazał, że doszło do naruszenia art. 775 § 3 i 5 k.p. W jego ocenie w sprawie występuje zagadnienie prawne sprowadzające się do pytania czy ryczałt noclegowy to umowny ekwiwalent 2 kosztów nieponiesionych. Reasumując swój wywód, pozwany stwierdził że od czasu, gdy Kodeks pracy wyraźnie wskazał, że w związku z podróżą służbową mają być zwracane koszty samo utrzymanie przez kolejne rozporządzenia właściwych ministrów ryczałtu za niekorzystanie z hotelu jest wątpliwe, bo wydaje się, że rozporządzenie przekracza upoważnienie ustawowe, bo jeśli ryczałt nie jest częściowym zwrotem kosztów dla kogoś kto spał w hotelu, a rachunek zgubił lub nie mógł go z jakichś przyczyn uzyskać to jest to świadczenie niemające podstaw w ustawie, gdyż przewiduje ona tylko zwroty kosztów i wydatków. W ocenie pozwanego skarga kasacyjna jest również oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera przesłanek uzasadniających jej przyjęcie do rozpoznania. Wszystkie wątki związane z prawem do ryczałtu za noclegi w podróży służbowej kierowców zostały wyjaśnione w dwóch kolejnych uchwałach siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2014 r., I PZP 3/14, OSNP 2015 nr 4, poz. 47 i z dnia 26 października 2017 r., III PZP 2/17, OSNP 2018 nr 3, poz. 28. Zapoznanie się z tymi judykatami upewnia, że zagadnienia prawne, na które powołał się skarżący zostały dostatecznie i jednolicie wyjaśnione w orzecznictwie. Trudno w tych okolicznościach twierdzić, szczególnie przy chaotycznym sposobie przedstawienia problemu przez pozwanego, że w sprawie wystąpiło istotne zagadnienie prawne, wymagające interwencji Sądu Najwyższego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Ryczałtowy sposób opłacania różnego rodzaju należności jest powszechnie stosowany w przepisach prawa. Negując tę możliwość trudno dowieść, że rozporządzenie wykonawcze do Kodeksu pracy jest wadliwe z uwagi na przekroczenie upoważnienia ustawowego. Analiza akt sprawy nie daje również podstaw do uznania, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Bezsprzeczność słuszności skargi kasacyjnej powinna być dostrzegalna prima facie, bez wdawania się w drobiazgowe badanie podstaw zaskarżenia. Po zapoznaniu się z wyczerpującym, a wręcz drobiazgowym uzasadnieniem Sądu Okręgowego i skargą kasacyjną deklarowana 3 przez powoda oczywista zasadność środka odwoławczego nie jest dostrzegalna. Oznacza to, że Sąd Najwyższy w ramach art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie ma podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej. Dlatego na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.