II PK 59/15

Sygn. akt II PK 59/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa E. C. przeciwko […] BANK […] S.A. w W. o przywrócenie do pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 października 2015 r., skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt VII Pa 324/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z 30 października 2014 r. oddalił apelację skarżącej powódki E. C. od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z 14 lipca 2014 r., którym oddalono jej powództwo przeciwko pozwanemu Bankowi o przywrócenie do pracy na poprzednie warunki pracy i płacy. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywista zasadność skargi ma wynikać z naruszenia art. 10 ust. 3 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiazywania z pracownikami 2 stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, ponieważ Sąd Okręgowy oczywiście błędnie odczytał i zastosował ten przepis (…). Po wtóre, z naruszenia art. 8 k.p. Podniesiono, że Sąd Okręgowy rażąco naruszył ten przepis w zakresie w jakim stwierdził, że działanie pracodawcy, stosującego wypowiedzenie zmieniające, nie zmierzało do rozwiązania umowy o pracę, czyli do obejścia zakazu definitywnego wypowiedzenia (…). Pozwany wniósł o oddalanie skargi i zasądzenie kosztów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Na etapie przedsądu nie ocenia się podstaw kasacyjnych. Podlegają rozpoznaniu dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania. Uwaga ta wynika z tego, że wniosek poprzestaje w pierwszej części tylko na zarzucie naruszenia art. 10 ust. 3 ustawy z 13 marca 2003 r. Nie jest to wystarczające do stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Chodzi o to, że regulacja ta nie wyczerpuje podstawy prawnej żądania. Badanie zasadności i zgodności z prawem wypowiedzenia nie zamyka się w tym przepisie. Znaczenie mają bowiem dalsze regulacje, czyli z art. 42 i art. 45 k.p. (Sąd w uzasadnieniu powołał także art. 30 § 4 k.p.). Wynika to z art. 12 ustawy z 13 marca 2003 r., stanowiącego, że przy rozwiązywaniu stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, a także przy rozpatrywaniu sporów związanych z naruszeniem przepisów tej ustawy stosuje się przepisy Kodeksu pracy. Innymi słowy art. 10 ust. 3 nie określa roszczeń, których pracownik może dochodzić, nie stanowi też podstawy dla pełnej oceny zasadności i zgodności z prawem wypowiedzenia. Zwłaszcza, że art. 10 ust. 3 za przesłankę ma niemożność zatrudnienia na dotychczasowym stanowisku, a to jak ustalono było jednostkowe, natomiast argumentacja wniosku idzie dalej, bo zarzuca brak właściwej analizy i kwalifikacji prawnej wynikających z pominięcia zatrudnienia na nowych równorzędnych stanowiskach w miejsce zlikwidowanych. 3 Podobna ocena odnosi się do drugiej części wniosku, gdyż klauzula generalna z art. 8 k.p. może być stosowana wyjątkowo, czyli zasadniczo nie wtedy, gdy pozwany (tu pracodawca) nie narusza prawa pozytywnego. W sprawie nie ustalono, iżby pozwany zastosował instrumentalnie wypowiedzenie zmieniające. Sąd miał to na uwadze w rozstrzyganiu (uzasadnienie zaskarżonego wyroku) i wykluczył, iżby zachowanie pozwanego zmierzało do obejścia prawa a likwidacja stanowiska była pozorna. Takie jest ustalenie faktyczne, na którym oparto zaskarżony wyrok. Wiązałoby ono przy ocenie podstaw kasacyjnych (art. 39813 § 2 k.p.c.), a więc wiąże również w ocenie szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W przeciwnym razie zachodziłby dysonans między etapem przedsądu i późniejszym rozpoznaniem podstaw kasacyjnych z ograniczeniami z art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c. Skarżąca nie zarzuca naruszenia prawa procesowego w podstawie kasacyjnej ani w podstawie przedsądu. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 98, 99 i 39821 k.p.c. oraz § 11 ust. 1 pkt 1 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.