II PK 76/13

Sygn. akt II PK 76/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa J. B. przeciwko […] „C.” S.A. w C. o odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 lipca 2013 r., skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 23 listopada 2012 r., sygn. akt VI Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z 23 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy w P. po rozpoznaniu sprawy z powództwa J. B. przeciwko […] „C.” S.A. w C. o odszkodowanie zmienił zaskarżony wyrok w punktach 1, 2 i 3 i powództwo oddalił oraz orzekł o kosztach procesu. Powód zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona, albowiem w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne wywołujące rozbieżności w orzecznictwie sądów, która to rozbieżność polega na tym, iż zdaniem Sądu wskazanie przez pracodawcę w wypowiedzeniu umowy o pracę jedynie „brak dyspozycyjności” czyni zadość wymaganiom konkretyzacji przyczyny wypowiedzenia. Zdaniem skarżącego takie lakoniczne stwierdzenie jest niewystarczające, a przez to wypowiedzenie jest dla pracownika 2 niejasne, niekonkretne, a tym samym niezgodne z prawem (art. 30 § 4 k.p. i art. 45 § 1 k.p.). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Istotą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia jest wykazanie przez skarżącego okoliczności, które podlegają rozważeniu przez Sąd Najwyższy podczas tzw. przedsądu, czyli wstępnego badania sprawy, mającego na celu stwierdzenie występowania jednej z przesłanek skargi, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Przesłankami tymi są: 1) występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, 2) potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) nieważność postępowania lub 4) oczywista zasadność skargi. Podstawowym celem instytucji przedsądu jest bowiem rozważenie, czy w skardze kasacyjnej podniesiono okoliczności, których rozważenie przez Sąd Najwyższy będzie wkładem w rozwój prawa i zapewnienie jednolitości jego sądowej wykładni. Tylko wtedy wykazany zostaje publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej (postanowienia Sądu Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147). Dlatego zasadniczym warunkiem pozytywnego rozpoznania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest przedstawienie w jego uzasadnieniu odpowiednio skonstruowanego wywodu jurydycznego. Jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wnoszący skargę wskazał na jej oczywistą zasadność. Oparcie skargi kasacyjnej na przesłance wynikającej z art. 3989 § 1 pkt 4, to jest oczywistej zasadności, jest możliwe tylko wówczas, gdy już na pierwszy rzut oka podstawy wskazane w skardze zasługują na uwzględnienie, to jest, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku oczywiście błędnej, widocznej bez głębszej analizy prawniczej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 października 2007 r., I UK 164/07, LEX 864056, postanowienie Sądu Najwyższego z 25 września 2007 r., I PK 136/07, LEX 3 885052). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika oczywista zasadność w przedstawionym powyżej znaczeniu. Wysiłek Autora skargi powinien koncentrować się na wykazaniu kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX 82274). Sąd Okręgowy w uzasadnieniu skarżonego wyroku podkreślił, że wystarczające było wskazanie na brak dyspozycji po stronie pracownika w wykonywaniu obowiązków dyrektora, ponieważ powód nie tylko nie świadczył pracy, ale też nie zgłaszał gotowości do jej podjęcia i wykonywania swoich obowiązków. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił Sądowi ustalić, iż przyczyna wypowiedzenia była prawdziwa. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się sprzeczności z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, ani oczywiście błędnej, widocznej na pierwszy rzut oka wykładni lub widocznego w taki sposób niewłaściwego zastosowania prawa. A tylko w takiej sytuacji wskazana przesłanka uzasadnia przyjęcie skargi. Natomiast w przypadku powołania się na przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. konieczne jest zatem sformułowanie wątpliwości i wykazanie, że są one poważne oraz przedstawienie wywodu dotyczącego rozbieżności w orzecznictwie sądowym (postanowienie Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2007 r., sygn. akt I PK 233/07, OSNP 2009 r. Nr 3-4, poz. 43). Skarżący ograniczył się do skonstruowania pytania oraz powołania kilku sygnatur wyroków Sądu Najwyższego bez jakiejkolwiek analizy prawnej. Uzasadnienie takie nie spełnia wymogów, o których mowa wyżej. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c. aw