II UK 203/18

Sygn. akt II UK 203/18 POSTANOWIENIE Dnia 14 sierpnia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku J. Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z. o przyznanie wcześniejszej emerytury, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 14 sierpnia 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 lutego 2018 r., sygn. akt III AUa (…), umarza postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 1 lutego 2018 r., III AUa (…), Sąd Apelacyjny w (…), oddalił apelację organu rentowego – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Z. od wyroku Sądu Okręgowego w Z., zmieniającego zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 17 maja 2016 r. i przyznającego wnioskodawcy J. Z. prawo do emerytury w obniżonym wieku (wcześniejszej) począwszy od dnia 22 kwietnia 2016 r. Pozwany organ rentowy – wykonując prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego, wydał w dniu 27 marca 2018 r. „decyzję o przyznaniu emerytury w kwocie zaliczkowej od 22-04-2016 r., tj. od daty określonej w wyroku sądu”. Wyrok ten zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik pozwanego organu rentowego, opierając ja na podstawie zawartej w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., wnosząc 2 o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy z zasądzeniem kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 29 maja 2019 r., II UK 203/18, Sąd Najwyższy przyjął skargę kasacyjną do rozpoznania. W dniu 8 czerwca 2019 r. wnioskodawca zmarł, jak świadczy przedłożona przez organ rentowy kserokopia odpisu skróconego aktu zgonu z dnia 10 czerwca 2019 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W utrwalonym orzecznictwie - odnośnie do prawa do emerytury (świadczenia z ubezpieczenia społecznego) - nie jest kwestionowane, że jest ono ściśle związane z osobą zmarłego i jako takie nie podlega dziedziczeniu (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 listopada 2001 r., P 2/01, OTK 2001 nr 8, poz. 249 oraz uchwałę składu powiększonego Sądu Najwyższego z 26 lutego 1965 r., III PO 22/64, OSNC 1965 nr 7-8, poz. 107), z zastrzeżeniem wynikającym z art. 136 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 136 ust. 1 tej ustawy, w razie śmierci osoby, która zgłosi wniosek o świadczenia określone ustawą, świadczenia należne jej do dnia śmierci wypłaca się m.in. małżonkowi zmarłego. W tym stanie rzeczy wydanie wyroku w niniejszej sprawie stało się niedopuszczalne (art. 355 § 1 k.p.c.), co mając na względzie, na mocy powyższego przepisu w związku z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu.