II UK 297/13

Sygn. akt II UK 297/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gersdorf w sprawie z wniosku Z. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P. o świadczenie przedemerytalne, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 listopada 2013 r., skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. UZASADNIENIE Wnioskodawca Z. S. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 28 listopada 2012 r., III Aua […], który to wyrok zmienił wyrok pierwszej instancji i oddalił odwołanie wnioskodawczyni o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Sąd Apelacyjny ocenił, iż wnioskodawczyni nie spełniała warunków przyznania świadczenia wynikających z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych. Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniosła wnioskodawczyni, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych. Jako uzasadnienie dla przyjęcia skargi do rozpoznania wnioskodawczyni podała, że sprawa wskazuje na istnienie rozbieżności w orzecznictwie, co do pojęcia likwidacji. Przede wszystkim jednak rodzi – zdaniem skarżącej - istotne 2 zagadnienie prawne, a mianowicie wymaga odpowiedzi na pytanie co oznacza likwidacja pracodawcy w rozumieniu przepisów o niewypłacalności. Skarżąca bowiem łączy przesłankę likwidacji pracodawcy z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych z niewypłacalnością. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Brakuje jakichkolwiek powodów dla przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Trzeba przypomnieć, iż zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W rozpoznawanej sprawie żadna z tych okoliczności nie została udowodniona i nie zachodzi. Wyrok odpowiada prawu, a skarżąca wszelkimi środkami pragnie zmienić rozstrzygnięcie na korzystne dla siebie. Również nie istnieje żadna potrzeba na kanwie niniejszego sporu angażowania Sądu Najwyższego do ponownej interpretacji pojęcia likwidacja pracodawcy i rozważania tego pojęcia w kontekście ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych na wypadek niewypłacalności pracodawcy. Odesłanie bowiem w powołanym art. 2 ust. 1 pkt 1 do ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych z 2006 r. odnosi się tylko do pojęcia niewypłacalności, a nie do pojęcia likwidacji. Jest to oczywiste i prosta lektura tekstu na takie właśnie znaczenie wskazuje. Przeciwny pogląd jest irracjonalny. Sama skarżąca wskazuje, iż ustawa z 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych na wypadek niewypłacalności pracodawcy nie zawiera definicji likwidacji. Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 3989 § 1 i § 2 k.p.c. aw