II UK 301/18

Sygn. akt II UK 301/18 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z wniosku A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawnych, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 6 listopada 2019 r., skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 maja 2018 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 18 maja 2018 r. oddalił apelację pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 14 lipca 2016 r., który uwzględnił odwołanie A. S.A. w W. od decyzji pozwanego z 10 grudnia 2015 r. i zobowiązał Zakład do wydania pisemnej interpretacji dotyczącej zakresu i sposobu stosowania przepisu art. 31 ust. 3 w związku z art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Pozwany odmówił wydania interpretacji w kwestii czy w informacji za 2015 r. o danych do ustalenia składki na ubezpieczenie wypadkowe przedsiębiorca ma obowiązek uwzględnić liczbę poszkodowanych jedynie w wypadkach przy pracy, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z 30 października 2002 r. (wypadkowej), czy też poszkodowanych w wypadkach traktowanych na równi z wypadkiem przy pracy, 2 o których mowa w art. 3 ust. 2 tej ustawy, gdyż nie mieści się w zakresie przewidzianym w art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Sąd Okręgowy uwzględnił odwołanie, przyjmując, że art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dotyczy wszystkich przepisów kształtujących obowiązki płatników w zakresie składek na ubezpieczenia społeczne, a zatem dotyczących ich ustalenia, obliczania i uiszczania (opłacania). Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu oddalenia apelacji pozwanego wskazał, że skoro na wymiar składki ma wpływ wysokość wskaźnika korygującego (art. 31 ustawy wypadkowej), to nie jest obojętne czy obowiązkiem płatnika jest uwzględnienie w przekazywanej do ZUS informacji jedynie zdarzeń opisanych w art. 3 ust. 1 ustawy wypadkowej, czy również zdarzeń opisanych w art. 3 ust. 2 tej ustawy. Przewidziana w art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych instytucja interpretacji dotyczy wszystkich przepisów kształtujących obowiązki płatników w zakresie świadczenia przez nich danych publicznych i składek na ubezpieczenia społeczne, a zatem przepisów dotyczących ich ustalania, obliczania i uiszczania (opłacania). Przepisami tymi będą też bez wątpienia art. 31 ust. 6 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy wypadkowej, jako mające bezpośredni wpływ na wysokość stopy procentowej składki na ubezpieczenia wypadkowe, a w rezultacie na jej wysokość. W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż wniosek o interpretację nie spełnia przesłanek określonych w tym przepisie. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na istotne zagadnienie prawne – art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Podał, że spełniają się przesłanki tej podstawy przedsądu, gdyż zaistniał problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu – art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych -czy w jego ramach mieści się ustalenie stopy procentowej składki na ubezpieczenia wypadkowe, co należy do Zakładu. Problem ten stwarza realne i poważne trudności, gdyż od jego rozwiązania zależy zobowiązanie Zakładu do wydania pisemnej interpretacji przez Zakład. Rozwiązanie ma charakter uniwersalny, odnosić się może do większej liczby płatników. Wyjaśnienie tego 3 problemu jest konieczne dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy. Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Wskazany „problem o charakterze prawnym” nie spełnia się jako istotne zagadnienie prawne, które ma na uwadze art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż nie wykracza poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa. Zwykła wykładnia prawa nie stanowi podstawy przedsądu. Znaczenie ma dopiero kwalifikowana potrzeba wykładni przepisów, wynikająca z poważnych wątpliwości w wykładni lub rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natomiast istotne zagadnienie prawne to problem prawny o ważkim znaczeniu dla dziedziny lub systemu prawa, opracowany na podstawie analizy prawa, po której to wpierw sam skarżący może stwierdzić, że zagadnienie prawne takiej rangi rzeczywiście występuje i dlatego powinien rozpoznać je Sąd Najwyższy. Brak jest tego we wniosku. Skarżący we wniosku nie zgadza się tylko z wykładnią prawa przyjętą przez Sąd powszechny. Nie jest to wystarczające dla stwierdzenia istotnego zagadnienia prawnego. Wniosek o przyjęcie skargi poprzestaje na ogólnym stwierdzeniu, że „zaistniał problem o charakterze prawnym” i „stwarza realne i poważne trudności …”. Nie są to argumenty jurydyczne, które by otwierały i uzasadniały istotne zagadnienie prawne. Potwierdzają jedynie, że wniosek nie wykracza poza wskazanie na kontrolę wyroku, od którego wniesiono skargę. To zaś nie różni się od rozpoznania podstawy kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.), która stanowi odrębną część skargi kasacyjnej i nie zastępuje podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Istotne zagadnienie prawne nie może być redukowane do oceny prawidłowości zastosowania prawa w konkretnej sprawie. Może to być objęte podstawą przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., do której skarżący nie odwołuje się i nawet hasłowo nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. 4 Podstawą prawną negatywnej oceny wniosku był przepis art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż jest źródłem prawa powszechnego (art. 87 ust. 1 ustawy zasadniczej) a nie jednostkowe postanowienie Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 2015 r., II UK 317/14 (w którym, również odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania). Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). as