II UK 303/04

Sygn. akt II UK 303/04 POSTANOWIENIE Dnia 19 maja 2005 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Andrzej Wróbel w sprawie z wniosku B. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o rentę inwalidy wojennego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r., kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt III AUa …/03, odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. wyrokiem z 16 września 2004 r., sygn. akt III AUa …/03 oddalił apelację B. M. wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 6 października 2003 r., sygn. akt V U …/02. W uzasadnieniu wyroku Sąd drugiej instancji, odnosząc się do zarzutów apelacyjnych, wskazał, iż Sąd Okręgowy nie wykroczył w swych ustaleniach i wnioskach poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów w zakresie niezbędnym do ustalenia oceny zdolności skarżącej do pracy w związku z jej deportacją do ZSRR. Nie popełnił również błędów w rozumowaniu w zakresie ustalonych faktów i ich kwalifikacji prawnej. 2 W ocenie Sądu Apelacyjnego również zarzut, iż ostatni zespół biegłych ( w swej opinii z dnia 6 czerwca 2003 r.) nie wykluczył związku przyczynowego pomiędzy pobytem ubezpieczonej w ZSRR a jej zaburzeniami lękowymi, nie znajduje żadnego uzasadnienia w całości zgromadzonego materiału dowodowego. Samo bowiem przyznanie przez zespół biegłych braku możliwości hipotetycznego i teoretycznego wykluczenia związku przyczynowego pomiędzy pobytem ubezpieczonej w ZRR a uogólnionymi jej zaburzeniami lękowymi, nie oznacza, iż biegli ci powyższy związek przyjęli. Wręcz przeciwnie, ich ostateczny wniosek był odmienny. Od powyższego wyroku wnioskodawczyni wniosła kasację, w której zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię a w szczególności art. 12 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, poprzez przyjęcie przez Sąd apelacyjny, że pomiędzy deportacją wnioskodawczyni a niezdolnością do pracy nie istnieje związek przyczynowy pomimo tego, iż od najmłodszych lat wnioskodawczyni uskarżała się na liczne schorzenia; jak również naruszenie prawa procesowego, tj: art. 233 k.p.c., art. 286 k.p.c. i art. 28 § 2 k.p.c. Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazano, że wyrok Sądu Apelacyjnego w G. zapadł z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, wskazanych w zarzutach kasacji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przechodząc do oceny kasacji w tej konkretnej sprawie należy zauważyć co następuje. W rozpoznawanej sprawie nie występują okoliczności, które z urzędu uzasadniałyby zmianę albo uchylenie zaskarżonego wyroku. Sąd Najwyższy nie doszukał się także w zakresie okoliczności z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. wystarczająco silnych argumentów skarżącego, uzasadniających poważne wątpliwości co do wykładni powołanych przepisów w kasacji, które mogłyby skutkować przejęciem kasacji do rozpoznania. Dokonana przez orzekające Sądy swobodna ocena dowodów, wpływająca na ustalenie prawa do 3 renty inwalidy wojennego, oparta na wynikach obszernego postępowania dowodowego (opinii biegłych), przy ustalonym w tej mierze orzecznictwie, nie może być rozpatrywana w kategoriach konieczności wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Kasacja powołuje się na naruszenie przepisów postępowania, które ani nie budzą wątpliwości, ani nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie. Polemika i kwestionowanie ustaleń dokonanych przez sądy w granicach swobodnej oceny dowodów nie wystarcza w ocenie Sądu Najwyższego do przyjęcia kasacji do rozpoznania. Do wyłącznej oceny Sądu rozpoznającego sprawę należy kwestia ustalenia, czy opinia biegłego jest wystarczająco silnym dowodem w sprawie czy istnieje też potrzeba uzupełniającego przesłuchania biegłego na rozprawie. Jeżeli więc uznać, że w kasacji zawarto przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, to z pewnością nie umotywowano ich w sposób pozwalający na ocenę słuszności argumentacji w tym zakresie. Biorąc powyższe pod rozwagę i nie znajdując wystarczająco silnych okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.