II UK 371/19

Sygn. akt II UK 371/19 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. z udziałem zainteresowanego D.M. o ubezpieczenie społeczne, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 4 listopada 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt III AUa (…), umarza postępowanie kasacyjne i nie obciąża wnioskodawcy kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2019 r., III AUa (…), Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację wnioskodawcy E. spółki z o.o. w P. od wyroku Sądu Okręgowego w G. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G., przy udziale D.M., o ubezpieczenie społeczne. Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną przez pełnomocnika wnioskodawcy w oparciu o pierwszą z podstaw wymienioną w art. 3983 § 1 k.p.c. W odpowiedzi na skargę strona pozwana wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie za zwrotem kosztów postępowania. 2 Pismem z dnia 29 października 2019 r. (data wpływu pisma do Sądu Najwyższego) pełnomocnik skarżącego cofnął skargę kasacyjną, „z uwagi na treść postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2019 r., II UK 343/18, (…) w sprawie analogicznej do rozpoznawanej w przedmiotowym postępowaniu”. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wniósł „o nieobciążanie strony odwołującej się kosztami zastępstwa procesowego zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym we wskazanym wyżej postanowieniu”. Oceniając zasadność wniosku w przedmiocie cofnięcia skargi, Sąd stwierdził, że czynność ta nie narusza prawa, a także słusznego interesu ubezpieczonego (art. 469 k.p.c.), stąd na podstawie art. 391 § 2 w związku z art. 39821 k.p.c. orzekł jak w postanowieniu. Rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy uwzględnił pogląd wyrażony w postanowieniu z dnia 11 maja 2012 r., I UZ 17/12 (OSNP 2013 nr 11-12, poz. 141), zgodnie z którym wynikiem postępowania toczącego się w przedmiocie ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracowników jednego pracodawcy powinna być jedna decyzja skierowana do płatnika składek jako jedynego dłużnika. Wydanie wielu decyzji (dotyczących każdego zainteresowanego pracownika z osobna) jest zabiegiem czysto technicznym i nie powinno się przekładać na zwielokrotnienie kosztów pomocy prawnej udzielanej stronom, w szczególności dlatego, że stan faktyczny i prawny w każdej ze spraw jest identyczny. W takiej sytuacji nakład pracy pełnomocnika płatnika składek lub pełnomocnika organu rentowego we wszystkich sprawach nie jest o wiele większy niż gdyby prowadzona była jedna sprawa z udziałem wszystkich zainteresowanych. Taka niewspółmierność wysokości kosztów pomocy prawnej poniesionych przez stronę wygrywającą proces do stopnia zawiłości sprawy i nakładu pracy pełnomocnika, przy uwzględnieniu przedmiotu sporu oraz przebiegu postępowania sądowego, przemawiała za uznaniem sytuacji istniejącej w rozpoznawanej sprawie za wypadek szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 102 k.p.c. as 3