II UK 511/15

Sygn. akt II UK 511/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 września 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku E. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o prawo do emerytury, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 września 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2015 r. Sąd Apelacyjny, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w (…) oddalił apelację E.M. od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 4 września 2014 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w S. w przedmiocie odmowy ustalenia prawa do emerytury w związku z wykonywaniem zatrudnienia w warunkach szczególnych, stosownie do art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Sąd pierwszej instancji uznał za wykonywaną w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu tylko pracę 2 ubezpieczonego w okresie od dnia 1 listopada 1985 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. (tj. 13 lat i 2 miesiące) w Przedsiębiorstwie [...] „PZZ” S. K. przy wytwarzaniu mąk, kasz, płatków i śrut, wymienioną w Dziale X pod. poz. 10 załącznika do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. Nie zaliczył do okresu wykonywania prac w szczególnych warunkach zatrudnienia ubezpieczonego od dnia 2 sierpnia 1971 r. do dnia 31 października 1985 r. w K., P., Oddział w C.. Skarżący wskazał, że w spornym okresie wykonywał pracę wymienioną w dziale IV załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 1983 r., czyli „w chemii”, pod poz. 40, jako „prace magazynowe, załadunkowe, rozładunkowe, transport oraz konfekcjonowanie surowców, półproduktów i wyrobów gotowych - pylistych, toksycznych, żrących, parzących i wybuchowych”. Sąd Apelacyjny, uznając za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji, przyjął, że ubezpieczony pracował w K. początkowo jako inspektor, a następnie jako kierownik handlowy. W dziale technologicznym w pełnym wymiarze czasu pracy zajmował się czyszczeniem i suszeniem nasion zbóż jarych i ozimych, roślin motylkowych oraz traw. Nie był pracownikiem magazynowym. Pilnował ustawień parametrów maszyn, które czyściły i suszyły zboża. W przemyśle spożywczym te prace nie były wymienione w załączniku do rozporządzenia. Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 184 ust. 1 pkt. 1, art. 100 ust. 1 i art. 32 ust. 2 i 4 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. do niedostatecznie ustalonego przez Sad II instancji stanu faktycznego przez przyjęcie, że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pracy jako wykonywanej w szczególnych warunkach ma przyporządkowanie pracodawcy do określonego działu przemysłu, z pominięciem zbliżonego charakteru warunków pracy i zakresu wykonywanych obowiązków pracowniczych w Przedsiębiorstwie [...] „PZZ” S. K. i w K.. Skarżący zarzucił także obrazę przepisów postępowania - art. 227 w związku z art. 391 k.p.c., art. 378 § 1, art. 386 § 4 i art. 382 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż uchybienia procesowe Sądu drugiej instancji skutkowały nierozpoznaniem istoty sprawy, oraz że zachodzi potrzeba 3 wykładni przepisów budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, tj. przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe, wskazujących na zasady postępowania w zakresie ustalania czy ubezpieczony spełnia przesłanki uzyskania świadczenia emerytalnego w obniżonym wieku emerytalnym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Naruszenie przepisów wykonawczych dotyczących postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe nie stanowi przesłanki wzruszenia decyzji przez sąd ubezpieczeń społecznych. Powołanie się na przesłankę wymienioną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga jednak przedstawienia możliwych, według uznanych reguł wykładni przepisów prawa, wariantów wykładni odpowiedniego przepisu i wskazania przyczyn utrudniających dokonanie wyboru jednego z uzyskanych w ten sposób rezultatów wykładni, względnie wykazania rozbieżności w orzecznictwie sądów na tle wykładni określonego przepisu prawa. Do spełnienia tych wymagań nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, bo choć dla obu tych przesłanek argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie analizuje podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Niezależnie od tego, zarówno ujęte w skardze argumenty na rzecz potrzeby wykładni prawa, jak i wykazanie, że jest oczywiście uzasadniona, odnoszą się do oceny dowodów, która nie stanowi przedmiotu kontroli kasacyjnej (por. art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.). 4 Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 k.p.c.).