II UK 569/17

Sygn. akt II UK 569/17 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z wniosku […] "J." sp. z o.o. w N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z. z udziałem zainteresowanej J. C. o ustalenie nieistnienia ubezpieczenia społecznego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15 stycznia 2019 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt III AUA […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z 30 maja 2017 r., III AUa […] Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z 29 marca 2016 r., IV U […], oddalającego odwołanie […] „J.” Sp. z o.o. z siedzibą w N. (powód), wniesione od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. (organ rentowy) z 23 lutego 2015 r., nr […], stwierdzającej, że J. C. (zainteresowana) podlega obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu jako osoba wykonująca pracę na podstawie umów zlecania zawartych z powodem w okresach i z podstawą wymiaru składek szczegółowo określonych w treści decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł powód, zaskarżając go w całości. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance oczywistej zasadności skargi, której powód upatruje w 2 naruszeniu przez Sąd Apelacyjny przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 6 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 6 ust. 4, art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 121 ze zm., dalej jako ustawa systemowa) przez ich błędne zastosowanie w stosunku do zainteresowanej, która nie spełniała warunku objęcia ubezpieczeniem społecznym. Co więcej, zdaniem powoda, Sąd Apelacyjny niewłaściwie zastosował art. 627 k.c. oraz art. 734 § 1 k.c. w związku z art. 750 k.c. i art. 65 § 2 k.c., bezpodstawnie kwalifikując czynności wykonywane przez zainteresowaną jako czynności, do których zastosowanie mają przepisy dotyczące zlecenia. Sąd Apelacyjny dopuścił się także naruszenia prawa procesowego, w wyniku czego niemożliwe jest dokonanie kontroli kasacyjnej tego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia odpowiedniej jurydycznej argumentacji zawierającej wywód, który będzie prezentował na czym polega oczywista zasadność skargi oraz, że w istocie wniesiona skarga jest ewidentnie zasadna. Wymaga to wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie Sądu Najwyższego z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, LEX nr 1124094). Nie wystarcza wykazanie oczywistego naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Konieczne jest wykazanie, że stwierdzone naruszenie przez Sąd drugiej instancji wskazanych w skardze przepisów spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, LEX nr 1232793). W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód wskazuje, że w jego ocenie zainteresowana nie spełniała kryteriów do objęcia jej obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, z uwagi na zatrudnienie w 3 trakcie trwania studiów oraz nieprawidłowego zakwalifikowania umowy zawartej między powodem a zainteresowaną jako umowy zlecenia. Sąd Najwyższy zwraca uwagę, iż z ustaleń Sądu Apelacyjnego wynika, że zainteresowana w istocie rozpoczęła zatrudnienie jeszcze jako studentka, ale ukończyła studia w trakcie pierwszego miesiąca zatrudnienia. Zatem w tym zakresie nie można uznać skargi za oczywiście zasadną. Przechodząc następnie do oceny nieprawidłowej kwalifikacji umowy, jako umowy zlecenia, Sąd Najwyższy stwierdza, że Sądy obu instancji dokonały szczegółowych ustaleń w przedmiocie charakteru pracy zainteresowanej w kontekście kwalifikacji umowy i w oparciu o nie wysnuły logiczne wnioski, iż wbrew nazwie umowa zawarta przez powoda z zainteresowaną była umową o świadczenie usług na warunkach zlecenia, o czym świadczy brak indywidualnego rezultatu, jako przedmiotu świadczenia oraz brak możliwości uruchomienia procesu sprawdzenia jakości dzieła. Z uwagi na nieprzedstawienie przez powoda przekonujących argumentów świadczących, że umowa zawarta między nim a zainteresowaną została nieprawidłowo zakwalifikowana, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi. Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.