II UK 64/14

Sygn. akt II UK 64/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 sierpnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku W. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o prawo do renty, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 sierpnia 2014 r., skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 11 września 2013 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w (…) oddalił apelację W. M. od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 26 października 2012 r., oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w S. z dnia 11 lutego 2010 r. w przedmiocie odmowy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Podstawą orzeczeń sądów meriti było ustalenie na podstawie opinii biegłych, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Skarga kasacyjna ubezpieczonej, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w całości, z wnioskiem o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w (…) lub innemu równorzędnemu, została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania – art. 217 § 2 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. i art. 278 k.p.c. oraz w związku z art. 382 k.p.c., przez 2 bezpodstawne pominięcie jej wniosków dowodowych obejmujących przede wszystkim powołanie biegłego specjalisty z zakresu medycyny pracy oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej z okresu jej niezdolności do zatrudnienia. Podniosła, że Sądy uzyskały kilka opinii biegłych sądowych różnych specjalizacji, a brak opinii biegłego, który dokonałby oceny zdolności do pracy uwzględniającej wszystkie potwierdzone schorzenia. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca określiła skargę jako oczywiście uzasadnioną ze względu na naruszenie przez Sąd przepisów wymienionych w podstawach skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Ocenie w tym zakresie podlegają w ramach przedsądu tylko przyczyny kasacyjne przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie są badane podstawy skargi określone w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., więc wymagane jest samodzielne i odrębne uzasadnienie wniosku (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.). Przytaczanie w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentów sprowadzających się do opisu zarzutów ujętych w podstawach skargi nie świadczy o jej oczywistej zasadności i nie może być skuteczne, zwłaszcza gdy argumenty te odnoszą się wyłącznie do kwestionowania oceny dowodów i ustaleń faktycznych, które nie są przedmiotem kontroli kasacyjnej (por. art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.). Uwzględniając to, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).