II UK 300/13

Sygn. akt II UK 300/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gersdorf w sprawie z wniosku M. L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddział w P. o rentę z tytułu niezdolności do pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 listopada 2013 r., skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. UZASADNIENIE ZUS decyzją z dnia 23 lipca 2009 r. odmówił M. L. przyznania prawa do renty nie stwierdzając niezdolności do pracy. Wnioskodawczyni wniosła odwołanie od tej decyzji a Sad Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 27 marca 2012 r. oddalił odwołanie. Sąd Okręgowy ferował wyrok na podstawie opinii biegłych, które uznał za fachowe. Apelacje od tego wyroku wniosła M. L.. Domagała się w niej rozpoznania wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii innych biegłych. Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r., III Aua […] oddalił apelacje, w motywach swego rozstrzygnięcia wskazując, że opinia biegłych sądowych wielu specjalności jest pełna i logiczna. W tym stanie rzeczy powoływanie innych biegłych było zbędne. 2 Wnioskodawczyni wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […], twierdząc, iż jest ona oczywiście uzasadniona, a sąd naruszył przepisy proceduralne. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1. w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2. istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3. zachodzi nieważność postępowania lub 4. skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W rozpoznawanej sprawie żadna z tych okoliczności nie zachodzi. Szczególnie pozbawione jest uzasadnienia prawnego twierdzenie, iż skarga jest oczywiście zasadna, gdyż narusza prawo. W celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie można zawrzeć w treści skargi stwierdzenia, że orzeczenie oczywiście narusza prawo, lecz trzeba wykazać, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Nawet jednak w tym ostatnim przypadku należy wykazać, na czym polega i z czego wynika ocena skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca nie wykazała, iż zaskarżone orzeczenie jest ewidentnie błędne i już na pierwszy rzut oka wymaga uchylenia. Skarżąca nie uzasadniła naruszenia przepisów prawa procesowego tym bardziej, że powołanie się na art. 233 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym jest co do zasady niedopuszczalne. Lakoniczność uzasadnienia nie świadczy o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jeśli tylko przyczyny ferowania wyroku są jasne. Przyjmując opinię biegłego Sąd drugiej instancji nie przekroczył wyznaczonych w art. 233 § 1 k.p.c. granic swobodnej oceny dowodów, opierając się na opinii biegłego odpowiadającej wymaganiom z art. 285 § 1 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest stanowisko, że żądanie uzupełnienia dowodu z opinii biegłego jest bezpodstawne, jeżeli sprawa została 3 dostatecznie wyjaśniona (por. m.in. wyrok z dnia 6 marca 1997 r., II UKN 23/97, OSNAPiUS 1997 Nr 23, poz. 476) a także, iż sąd nie jest obowiązany dążyć do sytuacji, aby opinią biegłego zostały przekonane również strony; wystarczy że opinia jest przekonująca dla sądu, który też wiążąco ocenia, czy biegły wyjaśnił wątpliwości zgłoszone przez stronę (por. wyrok z dnia 19 maja 1998 r., II UKN 55/98, OSNAPiUS 1999 Nr 10, poz. 351). Z tych względów na podstawie art. 3989 § 1 i § 2 k.p.c. orzeczono, jak sentencji. aw