III PK 69/04

Sygn. akt III PK 69/04 POSTANOWIENIE Dnia 23 grudnia 2004 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Józef Iwulski w sprawie z powództwa Z. M. przeciwko Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Z. o zapłatę wynagrodzenia, nagrodę jubileuszową i odprawę emerytalną, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 grudnia 2004 r., na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 20 maja 2004 r., odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 20 maja 2004 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. zmienił wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w L. z dnia 25 lutego 2004 r., i oddalił powództwo Z.M. przeciwko Poradni Psychologiczno Pedagogicznej w Z. o wynagrodzenie za pracę, nagrodę jubileuszową i odprawę emerytalną. Podstawą tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że powódka, zatrudniona na stanowisku samodzielnego referenta, otrzymywała wynagrodzenie w XII kategorii zaszeregowania w kwocie 1.000 zł. Regulamin wynagradzania przewidywał dla stanowiska zajmowanego przez powódkę zaszeregowanie w kategoriach od IX do XII. W dniu 24 stycznia 2001 r. wprowadzono nowy regulamin wynagradzania, w którym określono, że 2 samodzielny referent może posiadać kategorię zaszeregowania od VII do XIII. Według XII kategorii zaszeregowania powódce przysługiwałoby wynagrodzenie w kwocie 1.243 zł. Po zmianie regulaminu pracodawca określił wynagrodzenie powódki na kwotę 1.050 zł, a następnie na 1.100 zł, bez podania kategorii zaszeregowania. Od 25 marca 2003 r. zaszeregowano powódkę do X kategorii wynagrodzenia i ustalono je na kwotę 1.144 zł. Sąd Okręgowy uznał, że po zmianie regulaminu wynagrodzenie powódki uległo podwyższeniu, co powódka akceptowała, a więc nie było potrzeby dokonania wypowiedzenia zmieniającego. Wyrok ten kasacją zaskarżyła powódka. Zarzuciła naruszenie art. 771 oraz art. 24113 k.p. polegające na uznaniu, że po wprowadzeniu nowego regulaminu wynagradzania pracodawca nie był zobowiązany wypłacać jej wynagrodzenia przewidzianego w XII kategorii zaszeregowania. Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji powódka wskazała występowanie zagadnienia prawnego (pytania), "czy w przypadku wejścia w życie nowego regulaminu wynagradzania pozwany mógł w aspekcie treści art. 42 k.p. wypłacać wynagrodzenie niższe od przewidywanego dla powódki, bez dokonania wypowiedzenia zmieniającego". Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Występujący w sprawie problem prawny polega na ocenie, czy jest zmianą na niekorzyść pracownika, powodującą konieczność dokonania wypowiedzenia zmieniającego, zmiana (obniżenie) jego kategorii zaszeregowania wynikającej z regulaminu wynagradzania (przepisów płacowych), jeżeli równocześnie następuje podwyższenie kwoty wynagrodzenia. W tym zakresie w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalona jest wykładnia, że obniżenie pracownikowi kategorii (grupy) osobistego zaszeregowania nie wymaga wypowiedzenia zmieniającego, jeżeli nie powoduje obniżki wynagrodzenia (uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 12 marca 1981 r., V PZP 4/80, OSNCP 1981 nr 10, poz. 182; OSPiKA 1982 nr 5-6, poz. 50 z glosą A. Świątkowskiego; NP 1982 nr 11-12, s. 225 z glosą W. Muszalskiego; por. też wyrok z dnia 8 lutego 1984 r., I PR 5/84, OSNCP 1984 nr 9, poz. 165; NP 1985 nr 9, s. 142 z glosą M. Seweryńskiego; uzasadnienia wyroku z dnia 7 maja 1998 r., I PKN 73/98, OSNAPiUS 1999 nr 9, poz. 304 3 oraz wyroku z dnia 5 listopada 1999 r., I PKN 338/99, OSNAPiUS 2001 nr 6, poz. 187). Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącą. Po rozważeniu przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c, Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.