III UK 190/14

Sygn. akt III UK 190/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Staryk w sprawie z odwołania M. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. o prawo do renty rodzinnej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 marca 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w […] – w sprawie M. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. o prawo do renty rodzinnej – oddalił apelację M. M. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 10 lutego 2014 r., którym oddalono odwołanie wnioskodawczyni od decyzji organu rentowego z dnia 4 lutego 2013 r., odmawiającej M. M. przyznania prawa do renty rodzinnej. Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego wnioskodawczyni zaskarżyła skargą kasacyjną. Skargę oparto na drugiej podstawie kasacyjnej określonej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. dotyczącej naruszenia przepisów postępowania, zarzucając naruszenie art. 381 k.p.c. w związku z art. 278 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.) wskazano na przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do 2 rozpoznania określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Istotne zagadnienie prawne sprawy – w ocenie autora skargi kasacyjnej – dotyczy potrzeby „rozstrzygnięcia o wzajemnym stosunku przepisów art. 32 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) i art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.), tj. rozstrzygnięcia, czy ustalenie przez organ rentowy daty powstania całkowitej niezdolności do pracy na okres zatrudnienia wyklucza możliwość uzyskania renty rodzinnej i przyjęcia, że całkowita niezdolność do pracy istniała przed podjęciem zatrudnienia, jeżeli jako przyczynę niezdolności do pracy w obu przypadkach wskazujemy to samo schorzenie”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna wnioskodawczyni nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżąca wykazała istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Wypada przypomnieć, że zagadnienie prawne w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. to zagadnienie, które nie tylko wiąże się z określonym 3 przepisem prawnym (określonymi przepisami prawnymi) lub ogólniej uregulowaniem prawnym, lecz którego wyjaśnienie ma także znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy oraz innych podobnych spraw. Istotność zagadnienia prawnego polega na tym, że w danej sprawie występuje problem prawny mający znaczenie dla rozwoju wykładni prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, w tym także na sformułowaniu własnego stanowiska przez skarżącego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11). Nie stanowi okoliczności uzasadniającej rozpoznanie skargi kasacyjnej potrzeba wykładni przepisów, których naruszenie nie zostało wskazane jako podstawa skargi (por. pogląd Sądu Najwyższego, wyrażony w postanowieniu z 4 września 2002 r., I PKN 682/01, OSNAPiUS 2002 nr 24 - wkładka poz. 5). Nie stanowi okoliczności uzasadniającej rozpoznanie skargi kasacyjnej potrzeba wyjaśnienia jakiegoś zagadnienia prawnego, jeżeli zagadnienie to nie ma powiązania z podstawami skargi kasacyjnej (a ściślej - z przepisami wskazanymi jako naruszone w ramach podstaw skargi kasacyjnej). Jeżeli wnoszący skargę kasacyjną powołuje się na potrzebę wykładni określonych przepisów prawnych, to potrzeba taka musi odnosić się przynajmniej do jednej z przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 15 kwietnia 2002 r., II UKN 256/01, Prok. i Prawo 2002 nr 10, s. 44). Wynika z tego, że Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania m.in. wówczas, gdy skonstruowane przez skarżącego zagadnienie prawne nie ma powiązania z podstawami skargi. Na podstawie art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają - między innymi – podstawy skargi, a w ich ramach zarzuty naruszenia konkretnych przepisów prawa (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 stycznia 2009 r., I UK 283/08, Lex nr 738340). 4 Odnosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła istotnego zagadnienia prawnego sprawy w rozumieniu powołanego już art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przedstawione w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zagadnienie dotyczy wskazanych w nim przepisów prawa materialnego; tymczasem skarga nie ma w ogóle podstawy kasacyjnej dotyczącej naruszenia przepisów prawa materialnego określonej w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. aw