III UK 33/20

Sygn. akt III UK 33/20 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w D. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. z udziałem (…) o podleganie ubezpieczeniom społecznym, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15 grudnia 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w(…) wyrokiem z 5 września 2019 r. oddalił apelację S. sp. z o.o. w D. od wyroku Sądu Okręgowego w K. od decyzji pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. z 18 lipca 2016 r., stwierdzających podleganie ubezpieczeniom społecznym na podstawie umów o świadczenie usług (…), a nie umów o dzieło wraz podstawami wymiaru składek w okresach wskazanych w decyzjach. Sądy decyzje pozwanego uznały za prawidłowe, gdyż zatrudnieni wykonywali proste i powtarzalne czynności polegające na zbiorze owoców, prześwietlaniu i karczowaniu drzew. Celem umów było staranne wykonanie zbioru jak największej ilości owoców. Praca była akordowa i w zależności od tego, ile skrzyniopalet owoców zebrano, za tyle następowała zapłata. Wolą stron było świadczenie usług, a nie wykonanie dzieła, gdyż wynik nie był z 2 góry określony. Zebrane jabłka były umieszczane w skrzyniach. Oznaczenie nazwiska zdającego służyło jedynie identyfikacji osoby zbierającej z ilością owoców, na podstawie czego ustalano wysokość wynagrodzenia. Owoce były zbierane w sposób ciągły, według określonego schematu, a osoba wykonująca te czynności była zobowiązana do starannego działania. Podobna ocena odnosiła się do karczowania i prześwietlania drzew. Praca była wykonywana na podstawie umów o świadczenie usług, co uzasadniało objęcie zatrudnionych ubezpieczeniami społecznymi. Skarżący wskazując na przepisy art. 3984 § 2 k.p.c. i art. 3989 § 2 pkt 1 i 4 k.p.c. wniósł „o przyjęcie skargi do rozpoznania w związku z potrzebą wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Płatnik składek wskazuje, że jakkolwiek istnieje bogate orzecznictwo (zarówno Sądu Najwyższego, jak i sądów powszechnych) dotyczące cech odróżniających umowę o dzieło od umowy o świadczenie usług, tak budzi poważne wątpliwości, czy zobowiązanie do osiągnięcia konkretnego rezultatu, do którego powstania mają prowadzić obiektywnie proste i powtarzalne czynności, do których wykonania nie jest wymagane odbycie określonego szkolenia czy też posiadanie konkretnego wykształcenia bądź legitymowania się zdanym egzaminem, powoduje, że umowa zawierająca takie zobowiązanie jest umową o świadczenie usług, a nie umową o dzieło, pomimo tego, że celem umowy jest osiągnięcie z góry określonego rezultatu, który daje się zweryfikować pod względem wad”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (wyżej in extenso) nie wykazuje zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Zasadność wniosku nie wynika z hasłowego wskazania na potrzebę „wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości”, gdyż wniosek nie odwołuje się do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Nie wskazuje przepisów, które miałyby być przedmiotem zainteresowania tej podstawy przedsądu, co też wymagałoby wykazania poważnych wątpliwości w wykładni lub rozbieżności w orzecznictwie sądów. 3 Wniosek odwołuje się do „art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.”, co nie wystarcza do stwierdzenia podstawy przedsądu. Brak jest we wniosku istotnego zagadnienia prawnego, które ma na uwadze art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zagadnienie takie nie zostało nawet sformułowane. Brak jest jurydycznego pierwiastka, który w ogóle otwierałby ocenę istotnego zagadnienia prawnego. Czym innym jest oczywista zasadność skargi kasacyjnej – art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Nie może być zestawiana w koniunkcji z pierwszą podstawą przedsądu, gdyż z reguły (logicznie) wyklucza się istotne zagadnienie prawne (problem prawny) z oczywistą zasadnością skargi. Natomiast gdy sedno wniosku ma wynikać z „poważnych wątpliwości” co do kwalifikacji zobowiązania, to uprawnione jest stwierdzenie, że wniosek już tylko na podstawie takiego twierdzenia nie wykazuje, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), bowiem wówczas nie istnieją wątpliwości. Innymi słowy na etapie przedsądu nie ocenia się podstaw kasacyjnych (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.), gdyż stanowią odrębną część skargi i podlegają rozpoznaniu dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania. Nie zastępują zatem podstawy przedsądu ani jej uzasadnienia. Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi powinien więc samodzielnie (odrębnie od podstaw kasacyjnych) wskazać i wykazać naruszenie przepisów, które bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest oczywiście wadliwy i dlatego powinna zostać przyjęta do rozpoznania. Brak jest tego we wniosku. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).