Rw 223/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk E. Zawiłowski. Sędziowie: płk W. Sieracki (sprawozdawca), S. Kosmal (sędzia s. wojsk. deleg.).Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk Z. Nogacz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 1982 r. na rozprawie sprawy Władysława L., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 224 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 26 lutego 1982 r.nie uwzględnił rewizji obrońcy i oskarżonego, a zaskarżony wyrok w sprawie Władysława L. utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżony został rewizjami oskarżonego i jego obrońcy.Oskarżony, nie precyzując w swojej rewizji zarzutów i wniosków, stwierdził, że w dniu 5 lutego 1982 r. zgłosił się dobrowolnie do WKU w N. w celu odbycia zasadniczej służby wojskowej i że ten fakt wskazuje na to, iż nie zgłaszając się w wyznaczonym mu kartą powołania terminie w jednostce wojskowej w celu odbycia zasadniczej służby wojskowej nie działał w zamiarze trwałego uchylenia się od obowiązku odbycia służby.W rewizji obrońcy oskarżonego zawarty jest zarzut obrazy prawa materialnego przez zakwalifikowanie czynu oskarżonego z art. 224 ust. 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony PRL, zamiast z art. 224 ust. 2 tej ustawy, oraz zarzut wymierzenia rażąco surowej kary. W związku z tymi zarzutami oskarżony wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez zakwalifikowanie czynu oskarżonego z art. 224 ust. 2 powołanej ustawy oraz przez złagodzenie wymierzonej tym wyrokiem kary i warunkowe zawieszenie jej wykonania.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu Wiceprokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zawarte w rewizjach oskarżonego i jego obrońcy wywody, zmierzające do uzasadnienia wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku przez poprawienie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego z art. 224 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL na art. 224 ust. 3 tej ustawy, nie są przekonujące. W uzasadnieniu bowiem zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji wykazał, dlaczego i na jakich bezspornych faktach opierając się ustalił, że decyzja oskarżonego o niezgłoszeniu się (zgodnie z wręczoną mu w WKU i przyjętą przez niego kartą powołania) w dniu 27 lipca 1981 r. w Brygadzie WOP w N. podyktowana była celem trwałego uchylenia się przez niego od obowiązku odbycia zasadniczej służby wojskowej. Sąd Najwyższy, nie dopatrzywszy się w argumentacji sądu pierwszej instancji wadliwości zarówno natury faktycznej, jak i logicznej, doszedł do wniosku, że brak podstaw do zmiany ustaleń faktycznych zawartych w zaskarżonym wyroku oraz do poprawienia dokonanej przez sąd pierwszej instancji kwalifikacji prawnej popełnionego przez oskarżonego czynu, wyczerpującego znamiona przestępstwa określonego w art. 224 ust. 3 powołanej ustawy.Złożone w czasie rozprawy głównej wyjaśnienia oskarżonego, a także wywody zawarte w jego rewizji, że nie dopełnił obowiązku zgłoszenia się w wyznaczonym mu terminie w oznaczonej jednostce wojskowej z tego powodu, iż chciał wstąpić do zakonu (wyjaśnienia oskarżonego w czasie rozprawy głównej), albo też z tego powodu, iż znajdował się w trudnej sytuacji rodzinnej i pragnął pozostać w towarzystwie ukochanej dziewczyny (wywody oskarżonego zawarte w treści jego rewizji), nie są takimi okolicznościami, które mogłyby wyłączać jego odpowiedzialność karną za niezgłoszenie się w oznaczonej jednostce wojskowej w celu trwałego uchylenia się od obowiązku odbycia zasadniczej służby wojskowej. Bezspornie ustalony fakt, że oskarżony w dniu 5 lutego 1982 r., a więc po upływie przeszło 6 miesięcy od dnia 27 lipca 1981 r. (w którym obowiązany był stawić się w jednostce wojskowej w celu odbycia zasadniczej służby wojskowej), zgłosił się w WKU w N. w celu wyjaśnienia spraw związanych z jego służbą wojskową i że wtedy wyraził chęć odbycia zasadniczej służby wojskowej, nie może - ze względu na charakter popełnionego przez niego przestępstwa, jako przestępstwa kierunkowego, znamiennego celem trwałego uchylenia się od odbywania służby wojskowej - stanowić podstawy zmiany kwalifikacji prawnej dokonanego przez oskarżonego przestępstwa określonego w art. 224 ust. 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony PRL. Dokonanie bowiem tego przestępstwa - jako kierunkowego (celowościowego) - następuje z chwilą realizacji jego znamion strony przedmiotowej, niezależnie od tego, czy i w jakim stopniu określony w ustawie cel został urzeczywistniony, oraz niezależnie od późniejszej zmiany zamiaru sprawcy i odstąpienia przezeń od realizacji tego celu.Z tych powodów brak podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego (...).