Rw 196/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak. Sędziowie: płk J. Górski, płk W. Sieracki (sprawozdawca).Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr W. Kubala. SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 1976 r. na rozprawie m.in. sprawy Wacława C., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w:a) art. 188 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. Nr 44, poz. 220 z późn. zm.) na karę 2 lat pozbawienia wolności, b) art. 241 § 3 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz łącznie na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, natomiast uniewinnionego od zarzutu popełnienia innego przestępstwa określonego w art. 241 § 3 k.k., nie uwzględnił rewizji prokuratora i obrońcy, a zaskarżony wyrok w sprawie Wacława C. utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Prokurator wnosił w swej rewizji o uchylenie zaskarżonego wyroku w części uniewinniającej Wacława C. i przekazanie sprawy Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w N. do ponownego rozpoznania.(...) Obrońca oskarżonego Wacława C. wnosił w swej rewizji o zmianę zaskarżonego wyroku przez poprawienie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego z art. 188 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. Nr 44, poz. 220 z późn. zm.) na art. 188 ust. 1 tej ustawy oraz złagodzenie kary wymierzonej za to przestępstwo i kary łącznej.(...) W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie jest zasadny zawarty w rewizji obrońcy oskarżonego Wacława C. zarzut obrazy prawa materialnego wskutek zakwalifikowania jego czynu z art. 188 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL, zamiast z art. 188 ust. 1 tej ustawy. Oskarżony bowiem wyjaśnił, że: "Dnia 30 grudnia 1975 r. mogłem iść do wojska, byłem zdrowy, ale do wojska iść nie chciałem (...). Ja to wszystko robiłem dlatego, że nie chciałem iść do wojska na 2 lata, lecz na 10 miesięcy. Gdy dostałem wezwanie do odbycia dwuletniej służby wojskowej, robiłem wszystko, aby nie iść do wojska. Od służby dwuletniej uchylałem się świadomie, ponieważ mam żonę i chciałem iść na 10 miesięcy (...)". Na tle przytoczonych wyjaśnień oskarżonego trafność kwalifikacji prawnej jego czynu z art. 188 ust. 1 i 3 powołanej ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. nie może budzić zastrzeżeń. Należy bowiem wyrazić pogląd, że ustalony odpowiednimi przepisami tej ustawy obowiązek odbywania czynnej służby wojskowej jest obowiązkiem konkretnym w tym sensie, że podlegająca powszechnemu obowiązkowi wojskowemu osoba obowiązana jest zgłosić się zgodnie z aktem powołania w ściśle określonym terminie i w określonej jednostce wojskowej w celu odbywania tego rodzaju czynnej służby wojskowej, jaki określony został w akcie (karcie) powołania. Jest bowiem rzeczą oczywistą, że sprawy związane z uzupełnieniem stanu osobowego Sił Zbrojnych nie mogą być - ze względu na doniosłość militarnych aspektów obronności kraju - rozwiązywane w zależności od woli i swobodnego uznania osób powołanych do pełnienia czynnej służby wojskowej, lecz muszą być regulowane decyzjami administracyjnymi właściwych organów wojskowych. Jeżeli zatem osoba powołana do odbywania określonego rodzaju czynności służby wojskowej (np. zasadniczej służby wojskowej) nie zadośćuczyni nakazowi zawartemu w akcie (karcie) powołania w celu trwałego uchylenia się od odbywania takiej czynnej służby wojskowej, której rodzaj został określony w akcie powołania, to takie zachowanie się sprawcy wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w art. 188 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL, chociażby nawet sprawca chciał pełnić czynną służbę wojskową innego aniżeli określonego w akcie powołania - rodzaju lub też w innej jednostce wojskowej.W świetle przedstawionego poglądu, uwzględniając przytoczone uprzednio wyjaśnienia oskarżonego, stwierdzić należy, że kwalifikacja prawna jego czynu z art. 188 ust. 1 i 3 powołanej ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. jest prawidłowa (...).