Rw 1759/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Porzecki. Sędziowie: ppłk S. Mendyka (sprawozdawca), płk J. Radwański.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Marzyński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 1970 r. na rozprawie sprawy Mariana T., skazanego nieprawomocnie z art. 188 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. Nr 44, poz. 220) na karę 2 lat i 6 miesięcy więzienia, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Marynarki Wojennej z dnia 5 grudnia 1969 r.,utrzymał zaskarżony wyrok w mocy z tą zmianą, że zamiast przyjętej w tym wyroku kwalifikacji prawnej czynu z art. 188 § 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. Nr 44, poz. 220) stosuje się kwalifikację prawną z art. 188 ust. 1 i 3 tejże ustawy, a na podstawie art. 2 § 1 k.k. zamiast wymierzonej oskarżonemu kary 2 lat i 6 miesięcy więzienia wymierza się karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Uzasadnienie faktycznePowołanym wyżej wyrokiem Sądu I instancji poborowy Marian T. uznany został za winnego tego, że będąc powołany do odbycia czynnej służby wojskowej w jednostce wojskowej w N., nie zgłosił się w dniu 24 października 1969 r. do tej jednostki wojskowej, lecz działając w zamiarze trwałego uchylenia się od tej służby, pozostawał w miejscu zamieszkania po upływie określonego terminu rozpoczęcia tej służby.Obrońca w złożonej rewizji wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary, a to z tego względu, że oskarżony od dzieciństwa pozostawał pod przemożnym wpływem rodziny i najbliższego środowiska należącego do zrzeszenia religijnego "Świadków Jehowy" i że wobec pobudek zachowania się oskarżonego wymierzona mu kara, jako przekraczająca nawet okres służby wojskowej, do której oskarżony był powołany, jest niewspółmiernie surowa.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje.Odpowiada rzeczywistości twierdzenie obrońcy, że oskarżony był wychowywany od dzieciństwa i przebywał w środowisku, którego wpływ na jego dalsze postępowanie, w tym także na odmowę pełnienia przezeń służby wojskowej, niewątpliwie nie był mały. Nie oznacza to wszakże, żeby z tego powodu wymierzoną oskarżonemu karę należało uważać za karę rażąco niewspółmiernie surową. Trafnie i prawidłowo Sąd I instancji podkreślił w zaskarżonym wyroku, że nadużywanie swobody przekonań religijnych dla uzasadnienia odmowy pełnienia służby wojskowej jest niedopuszczalne, a nie ulega przy tym wątpliwości, że tego rodzaju przestępstwa, jako godzące bezpośrednio w konstytucyjny obowiązek obrony ojczyzny przez obywateli naszego państwa, zawierają w sobie wysoki stopień niebezpieczeństwa społecznego i z tego względu wymagają surowego ich karania. Stąd wywodów rewizji nie można uznać za przekonywające.Zauważyć jednak wypada, że Sąd I instancji nieprawidłowo zakwalifikował przypisany oskarżonemu czyn przestępny z art. 188 § 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL. Podstawowa postać przestępstwa niezgłoszenia się do odbywania czynnej służby wojskowej określona jest w art. 188 ust. 1 cytowanej ustawy, natomiast ust. 3 powołanego przepisu prawnego określa z kolei tylko postać kwalifikowaną tegoż przestępstwa ze względu na cel trwałego uchylenia się sprawcy od odbywania czynnej służby wojskowej. Dlatego też czyn sprawcy działającego w celu trwałego uchylania się od pełnienia służby wojskowej powinien być kwalifikowany jako przestępstwo z art. 188 ust. 1 i 3 wymienionej wyżej ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. Powoduje to konieczność odpowiedniej korektury wyroku przez zastosowanie prawidłowej kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu przestępnego (...).