WR 168/87

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk E. Zawiłowski. Sędziowie: ppłk J. Medyk (sprawozdawca), ppłk J. Steckiewicz.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk P. Tomaszewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 1987 r. na rozprawie sprawy Daniela S., skazanego nieprawomocnie z art. 304 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. i w zw. z art. 58 k.k., z zastosowaniem art. 40 § 1, art. 44 § 1, art. 62 § 1 i art. 63 § 1 k.k. na kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, pozbawienia praw publicznych na okres 2 lat oraz nadzór ochronny na okres 3 lat, z powodu rewizji wniesionej przez oskarżonego i jego obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 19 lutego 1987 r.rewizji oskarżonego i jego obrońcy nie uwzględnił, natomiast w związku z nimi zaskarżony wyrok zmienił przez poprawienie podstawy wymiaru kary, zastępując art. 60 § 1 k.k. - art. 60 § 3 k.k., i z tą zmianą utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Rewizję od tego wyroku wnieśli: oskarżony i jego obrońca. Obie rewizje zarzucają błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że oskarżony dopuścił się przestępstwa dezercji określonej w art. 304 § 2 k.k., zamiast przestępstwa samowolnego pozostawania poza jednostką (art. 303 § 3 k.k.).Na tej podstawie rewizje domagają się zmiany zaskarżonego wyroku przez przyjęcie, że oskarżony dopuścił się przestępstwa określonego w art. 303 § 3 k.k., a nie w art. 304 § 2 k.k., i w związku z tym wymierzenia kary znacznie łagodniejszej.Po wysłuchaniu obrońcy, popierającego rewizję, oraz przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:I. Obie rewizje nie są zasadne.Nie można zgodzić się z wywodami zawartymi w obu rewizjach, że sąd pierwszej instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych i na ich podstawie przyjął niewłaściwą kwalifikację prawną czynu oskarżonego. Prawdą jest, że oskarżonemu do końca służby wojskowej pozostawał krótki okres, jak również i to, że nie przyznawał się on do zamiaru trwałego uchylania się od służby wojskowej. Rzecz jednak polega na tym, że te dwa argumenty same przez się nie mogły decydować o ustaleniach faktycznych związanych z zachowaniem się oskarżonego i jego stosunku do służby wojskowej.II. Zauważyć jednak należy, że sąd pierwszej instancji dopuścił się ewidentnej obrazy prawa materialnego przez niewłaściwe powołanie art. 60 § 1 k.k. w podstawie prawnej wymiaru kary, zapominając, że obostrzeń określonych w art. 60 § 1 k.k. nie stosuje się w wypadku popełnienia przez sprawcę zbrodni. W związku z tym Sąd Najwyższy naprawiając ten błąd zmienił podstawę prawną wymiaru kary, powołując zamiast art. 60 § 1 k.k. art. 60 § 3 k.k.