art. 146 ust. 1–2

Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Dz.U. 1997 nr 115 poz. 741
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa zasady i maksymalne stawki opłaty adiacenckiej, czyli opłaty od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową infrastruktury technicznej. Ustala, że opłata nie może przekroczyć 50% różnicy wartości (lub 75% na obszarach rewitalizacji), a jej wysokość ustala rada gminy.

Treść przepisu

Art. 146. 1. Ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej. 1a. Ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nie-ruchomości. 2. Wysokość opłaty adiacenckiej wynosi niewięcej niż 50 % różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały. 2a. W odniesieniu do nieruchomości położonych na obszarze Specjalnej Strefy Rewitalizacji, o której mowa w roz-dziale 5 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji, wysokość opłaty, o której mowa w ust. 2, wynosi niewięcej niż 75 % różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a war-tością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. 3. Wartość nieruchomości według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudo-waniu określa się według cen na dzień, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo na dzień stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 2573 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy