art. 14 ust. 3

Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców

Dz.U. 2004 nr 92 poz. 879
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis wyznacza minimalne standardy czasu pracy kierowców, określając obowiązkowe minimum 11 godzin dobowego oraz 35 godzin tygodniowego nieprzerwanego odpoczynku. Ustanawia również warunki, w których odpoczynek może być realizowany w pojeździe, oraz dopuszcza skrócenie tygodniowego odpoczynku do 24 godzin w specyficznych sytuacjach zmianowych.

Treść przepisu

Art. 14. 1. W każdej dobie kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Dobowy odpoczynek, z wyłączeniem odpoczynku kierowców, o których mowa w rozdziale 4a, może być wykorzystany w pojeździe, jeżeli pojazd znajduje się na postoju i jest wyposażony w miejsce do spania. 2. W każdym tygodniu kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Tygodniowy nieprzerwany odpoczynek obejmuje odpoczynek dobowy, o którym mowa w ust. 1, przypadający w dniu, w którym kierowca rozpoczął odpoczynek tygodniowy. 3. W przypadkach, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz w przypadku zmiany pory wykonywania pracy przez kierowcę w związku z jego przejściem na inną zmianę zgodnie z ustalonym rozkładem czasu pracy, nieprzerwany tygodniowy okres odpoczynku może obejmować mniejszą liczbę godzin, nie może być jednak krótszy niż 24 godziny.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 2 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 29.10.2026. · PDF źródłowy