0110-KSI2-2.441.27.2024.2.BŁ

DECYZJA Na podstawie art. 221 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, z późn. zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową” oraz art. 42a i art. 42g ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania z dnia 15 maja 2024 r. (data wpływu 16 maja 2024 r.) od wiążącej informacji stawkowej (WIS) wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej dnia 18 kwietnia 2024 r. nr 0112-KDSL2-2.440.70.2024.2.JB, określającej dla usługi – udostępnianie torów pływackich na (…) na rzecz stowarzyszenia na podstawie umowy o świadczenie usług – klasyfikację do działu 68 PKWiU 2015 oraz stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy, uchyla decyzję Organu pierwszej instancji w całości i określa: Przedmiot wniosku: usługa – udostępnianie torów pływackich na (…) na rzecz stowarzyszenia na podstawie umowy o świadczenie usług Opis usługi: Wnioskodawca na podstawie umowy zawartej ze stowarzyszeniem, udostępnia tory pływackie o długości (…), umieszczone na (…), wraz z możliwością korzystania z pomieszczeń (zaplecze szatniowo-sanitarne, sprzęt do nauki pływania) celem przeprowadzenia przez stowarzyszenie własnych zajęć. Udostępnienie torów pływackich odbywa się w konkretnych godzinach ujętych w rezerwacji – zgodnie z harmonogramem. Usługobiorca zobowiązany jest do zapłaty z góry, za ww. usługę. W przypadku rezerwacji długoterminowej płatność jest rozliczana w okresach miesięcznych. Ilość udostępnionych torów i odpłatność uzależniona jest od ilości uczestników. W tym samym czasie z pozostałych torów pływackich korzystają inni Klienci. Wnioskodawca udostępnia obiekt w ramach prowadzonej zarobkowej działalności gospodarczej. Osoby korzystające z obiektu w ramach przedmiotowej usługi, nie mają możliwości uczestnictwa w innych aktywnościach. Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 93.11.10.0 Stawka podatku od towarów i usług: 8% Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy oraz poz. 55 załącznika nr 3 do ustawy. Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług. UZASADNIENIE W dniu 8 lutego 2024 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek Strony o wydanie wiążącej informacji stawkowej, dotyczącej klasyfikacji usługi – udostępnianie torów pływackich na (…) na rzecz stowarzyszenia na podstawie umowy o świadczenie usług – według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W pozycji 55 formularza WIS-W – „proponowana przez wnioskodawcę klasyfikacja towaru lub usługi według Nomenklatury scalonej (CN) / Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB)/ Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) – wskazano: „Zdaniem jednostki w opisanych w poz. 57 sytuacjach powinna znaleźć zastosowanie stawka obniżona 8%. W ocenie Spółki czynności świadczone na podstawie umów dotyczących udostępniania obiektów sportowych wyłącznie na cele zgodne z przeznaczeniem tych obiektów, bez względu na podmiotowość strony korzystającej z infrastruktury Spółki wpisują się w zakres grupowania klasyfikacyjnego GUS pod symbolem PKWiU 93.11.10.0 „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych”. W objaśnieniach do PKWiU wskazano, że grupowanie 93.11.10.0 obejmuje: •     usługi związane z działalnością obiektów sportowych na otwartym powietrzu lub halowych obiektów sportowych, takich jak: stadiony i areny sportowe, lodowiska, baseny, boiska sportowe, pola golfowe, tory do gry w kręgle, korty tenisowe itp.; •     usługi związane z działalnością torów wyścigowych dla samochodów, psów i koni; •     usługi związane z organizowaniem i przeprowadzaniem imprez sportowych dla sportowców zawodowych lub amatorów z wykorzystaniem własnych, otwartych lub zamkniętych obiektów sportowych. Grupowanie to nie obejmuje natomiast m.in. usług związanych z działalnością obiektów służących poprawie kondycji fizycznej, sklasyfikowanych w 93.13.10.0. Przez obiekt sportowy należy rozumieć zespół urządzeń oraz budynków przeznaczonych do celów sportowych. Zatem obniżoną stawką podatku VAT powinny być objęte wszelkie usługi polegające na udostępnianiu obiektu sportowego lub jego części (np. całości lub części hali sportowej) - osobom fizycznym lub podmiotom gospodarczym, na zasadzie wykupienia biletu wstępu (np. karnetów, biletów wstępu zakupionych przez pracodawców dla swoich pracowników) uprawniającego do korzystania z obiektu zgodnie z jego charakterem, niezależnie czy celem wstępu jest uprawianie sportu czy rekreacja. Zgodnie z art. 41 ust. 2 w powiązaniu z art. 146aa ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 8%. Pod pozycją 55 załącznika zostały wymienione „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych” - PKWiU 93.11.10.0, a pod pozycją 68 wskazano „Pozostałe usługi związane z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu” - bez względu na symbol PKWiU. Ustawodawca objął obniżoną stawką podatku VAT w wysokości 8% usługi związane z rekreacją i sportem, lecz wyłącznie w zakresie wstępu. Pod pojęciem „wstępu” należy rozumieć możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś, przy czym nie ma znaczenia forma biletu lub opłaty. Wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia np. do określonego miejsca (pomieszczenia). Ze wstępem w rozumieniu tych przepisów związane jest określone świadczenie (typowe dla danego obiektu). Zatem, stawka podatku VAT w wysokości 8% obowiązuje: dla usług udostępniania basenu, toru, całego obiektu na zasadzie wykupienia wstępu osobom fizycznym, podmiotom gospodarczym lub innym jednostkom organizacyjnym wykupującym wstęp w celu udostępniania torów swoim pracownikom lub członkom. Wstęp na basen może być interpretowany w różny sposób, tj.: a)  jako indywidualne wejściówki pojedynczych osób lub karnety na wejście dla osób fizycznych - wystawiane są paragony fiskalne, b)  jako grupowe wejściówki, na podstawie zawartych umów np. szkołami - wystawiane paragony zbiorcze, jeżeli klient płaci w danej chwili lub z dołu po wystawieniu faktury na koniec miesiąca, c)  jako grupowe wejścia dla podmiotów, których celem statutowym jest: - uprawianie sportu wyczynowego oraz ogólnie zajęć ruchowych wśród uczniów i młodzieży (nie prowadzą działalności gospodarczej). Zgodnie z tą klasyfikacją statystyczną oraz z art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jednolity - Dz.U. z 2022 r. poz. 931 z późniejszymi zmianami), udostępnianie basenu w oparciu o zawarte umowy powinien być opodatkowany stawką 8 % zgodnie z poz. 55 załącznika nr 3 do ustawy o VAT”. W pozycji 57 formularza WIS-W – „szczegółowy opis towaru/usługi” – wskazano: „(…) jest Spółką (…) wpisaną do KRS pod numerem (…), w której 100% udziałów posiada Gmina (…). Spółka została powołana uchwałą Rady Miejskiej (…) i utworzona na podstawie umowy Spółki zawartej w dniu (…) r. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, posługuje się NIP – (…) i dokonuje rozliczeń podatku od towarów i usług w okresach miesięcznych. Spółka działa m.in. na podstawie ustawy o gospodarce komunalnej. Spółce powierzono zadania o charakterze użyteczności publicznej, w szczególności zadania własne Gminy, polegające na zaspokojeniu potrzeb zbiorowych wspólnoty z zakresu kultury fizycznej i turystyki oraz edukacji publicznej, w szczególności poprzez: 1)  udostępnianie bazy sportowej i rekreacyjnej zainteresowanym jednostkom i osobom w tym: klubom i związkom sportowym, fundacjom, organizacjom kultury fizycznej i turystyki, organizacjom społecznym i zawodowym, szkołom, uczelniom i zakładom pracy; 2)  prowadzenie działalności służącej upowszechnianiu kultury fizycznej; 3)  organizowania imprez sportowych, rekreacyjnych i turystycznych; 4)  organizowanie zajęć rekreacyjnych, sportowych i rehabilitacji ruchowej; 5)  prowadzenia działalności edukacyjnej. Spółka prowadzi także działalność w zakresie: 1)  eksploatacji i konserwacji istniejącej bazy sportowej i rekreacyjnej oraz jej rozbudowy; 2)  prowadzenia wypożyczalni sprzętu sportowego i turystycznego; 3)  prowadzenia działalności hotelarsko-gastronomicznej dla prawidłowego działania poszczególnych obiektów turystycznych, rekreacyjnych i sportowych; 4)  prowadzenia działalności promocyjnej i reklamowej zmierzających do realizacji zadań Spółki oraz innej działalności gospodarczej celem pozyskania środków na upowszechnianie kultury i turystyki. Przedmiotem działalności Spółki według Polskiej Klasyfikacji Działalności jest m.in: 1)  działalność obiektów służących poprawie kondycji fizycznej (PKD 93.13.Z); 2)  działalność obiektów sportowych (PKD 93.11.Z); 3)  pozostała działalność związana ze sportem (PKD 93.19.Z); 4)  wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z); 5)  hotele i inne podobne obiekty zakwaterowania (PKD 55.10.Z); 6)  wypożyczenie i dzierżawa sprzętu rekreacyjnego i sportowego (PKD 77.21.Z). Obiekty sportowe administrowane przez (…) wykorzystywane są zarówno do celów realizacji zadań własnych Gminy wynikających z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym, jak i do realizacji działalności gospodarczej (komercyjnej). Obiekty sportowe lub ich części są odpłatnie udostępniane podmiotom trzecim (usługobiorcom) na podstawie zawieranych umów na udostępnienie obiektu. Usługobiorcami co do zasady są: 1)  osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, korzystające z obiektu w celach sportu i rekreacji, poprawy kondycji fizycznej i rozwijania różnych form aktywności, takie udostępnienie odbywa się na zasadzie zakupu biletu wstępu uprawniającego do korzystania z obiektu; 2)  kluby sportowe, uczniowskie kluby sportowe, stowarzyszenia, fundacje, publiczne i niepubliczne szkoły i przedszkola oraz szkoły z innych gmin, które na mocy zwartych umów mają prawo wstępu do ściśle określonych obiektów, w określonych godzinach, korzystają z nich w sposób przewidziany dla tego typu infrastruktury na zajęcia sportowe, sportowo-rekreacyjne, zajęcia nauki i doskonalenia pływania, zajęcia rehabilitacji ruchowej poprzez zapewnienie im dostępu do obiektów i urządzeń sportowych realizują swoje cele statutowe; 3)  podmioty gospodarcze nieprowadzące działalności w sferze sportu – wykorzystujące infrastrukturę sportową Spółki wyłącznie do zajęć sportowych dla swoich pracowników (organizacja amatorskich rozgrywek sportowych, rekreacja, korzystanie z obiektów w celu poprawy kondycji fizycznej). W ramach swojej działalności Spółka między innymi: –    udostępnia tory pływackie – grupowy bilet wstępu – (…), którego celem jest kształcenie młodych sportowców (pływaków), którzy (…). Czynności świadczone są na podstawie umowy o świadczenie usług. Przedmiotem umowy jest świadczenie usługi polegające na możliwości wstępu na pływalnię położoną (…) (zwaną dalej Obiektem) do korzystania z pomieszczeń (zaplecze szatniowo – sanitarne, sprzęt do nauki pływania) Obiektu wyłącznie zgodnie z jego właściwościami i przeznaczeniem. W konkretnych godzinach ujętych w rezerwacji na dany dzień uczestnicy zajęć wpuszczani są na Obiekt i każda osoba otrzymuje opaskę – czytnik do szafek do przebieralni. Spółka zapewnia stałą obserwację lustra wody i osób korzystających z pływalni przez ratownika. Usługobiorca zobowiązany jest do zapłaty z góry wynagrodzenia za możliwość wstępu do Obiektu, zgodnie z załączonym do umowy harmonogramem. W przypadku rezerwacji długoterminowej płatność rozliczana jest w okresach miesięcznych. Ilość udostępnionych torów i jednocześnie odpłatność uzależniona jest od ilości uczestników zajęć. Zgodnie z oświadczeniem Stowarzyszenia obiekt wykorzystywany jest w celach niekomercyjnych. W tym samym czasie z pozostałych torów pływackich korzystają inni Klienci. Spółka udostępnia obiekt w ramach prowadzonej zarobkowej działalności gospodarczej. Pływalnia(…), jest samodzielnym zwartym zespołem urządzeń terenowych oraz budynków przeznaczonych do celów sportowych oddanych do użytku w (…)., na który składają się: budynek krytej pływalni wraz z (…) W skład obiektu wchodzą: (…) (…) użytkuje nieruchomość zabudowaną położoną przy (…), na której znajduje się (…) odpłatnie na podstawie umowy użytkowania zawartej z Gminą (…). Ostatnia umowa zawarta (…) Usługa świadczona jest w obiekcie (…) Obiekt oferuje: –    nieckę pływacką (…); –    basen rozgrzewkowy (…), –    przestronne, nowoczesne zaplecze szatniowo-sanitarne (…); –    urozmaicony sprzęt pływacki (…); –    sprzęt do prowadzenia zajęć z piłki wodnej; –    trybuny na (…) osób; –    siłownię na której znajdują się (…); –    salę fitness, na której prowadzone są różnego rodzaju zajęcia (…, itp.); –    saunarium, w którym znajduje się (…). W obiekcie dostępne są inne aktywności takie jak: –    pływanie dla klientów indywidualnych – na podstawie wykupionego biletu, klient korzysta z torów pływackich; –    zajęcia z nauki pływania prowadzone przez instruktorów zatrudnionych przez Spółkę, zajęcia odbywają się w grupach, do których klienci zapisują się indywidualnie wg stopnia zaawansowania; –    siłownia – na podstawie wykupionego biletu, klient korzysta z wyposażenia znajdującego się w siłowni; –    zajęcia fitness – na podstawie wykupionego biletu, klienci uczestniczą w zajęciach fitness prowadzonych przez instruktorów zatrudnionych przez Spółkę; –    zajęcia z aqua aerobiku korzystanie jw.; –    saunarium – na podstawie wykupionego biletu, klient korzysta ze wszystkich saun dostępnych w saunarium. Osoby korzystające z obiektu w ramach usługi objętej wnioskiem nie mają możliwości uczestnictwa w innych aktywnościach aniżeli objęte usługą. W ramach usługi udostępnienia torów pływackich klienci uzyskują dostęp do części obiektu znajdującego się na parterze budynku pływalni tj. hala basenowa z niecką pływacką (…) wyposażoną m.in. w ruchome dno (…) i ruchomy pomost, niecką rozgrzewkową (…), szatnie męska i damska, łazienki, ubikacje, hol, kasy. Grupowym biletem wstępu określono udostępnienie toru dla klienta zbiorowego takiego jak szkoła, związek, klub sportowy, stowarzyszenie, które chcą korzystać z usługi w ramach toru pływackiego udostępnionego na wyłączność, tak aby grupa klienta zbiorowego nie mieszała się z pozostałymi użytkownikami basenu. Dla takiego klienta określona została jednostka tzw. torogodzina. Tory są rezerwowane w zależności od ilości uczestników. Pozostałe tory pozostają do dyspozycji innych klientów basenu. Spółka ponosi odpowiedzialność w zakresie związanym z zapewnieniem przez Spółkę prawidłowego wykonania usługi, w zakresie: –    zapewnienia i utrzymania sprawności eksploatacyjnej urządzeń technicznych Obiektu oraz zapewnienia obsługi porządkowej; –    wyposażenia basenu w sprzęt ratunkowy, apteczkę, sprzęt medyczny pierwszej pomocy; –    zapewnienia stałej obserwacji lustra wody i osób korzystających z pływalni przez ratownika”. Do wniosku dołączono: (…) W dniu 8 lutego 2024 r. Strona dodatkowo uzupełniła wniosek o (…) Postanowieniem z dnia 27 marca 2024 r. nr 0112-KDSL2-2.440.70.2024.1.JB Organ pierwszej instancji wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone w dniu 10 kwietnia 2024 r., zgodnie z datą wskazaną w Urzędowym Poświadczeniem Doręczenia e-Urząd Skarbowy. W wiążącej informacji stawkowej z dnia 18 kwietnia 2024 r. nr 0112-KDSL2-2.440.70.2024.2.JB dla usługi – udostępnianie torów pływackich na Krytej Pływalni na rzecz stowarzyszenia na podstawie umowy o świadczenie usług określono klasyfikację do działu 68 PKWiU 2015 oraz stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy. Decyzja została doręczona w dniu 2 maja 2024 r., co potwierdza data wskazana w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia e-US. Strona, nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem, przy zachowaniu ustawowego terminu, pismem z dnia 15 maja 2024 r. (data wpływu 16 maja 2024 r. za pośrednictwem e-PUAP), złożyła odwołanie od ww. decyzji. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła: •     „naruszenie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 w zw. z pozycją nr 55 załącznika nr 3 do ustawy o VAT, a także treści Rozporządzenia PKWiU oraz wyjaśnień do PKWiU poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego prowadzącą do uznania, iż usługi będące przedmiotem wniosku z dnia 8 lutego 2024 r. o wydanie WIS (dalej: Wniosek) polegające na odpłatnym udostępnianiu obiektów sportowych na podstawie umowy o świadczenie usług i harmonogramu zapotrzebowania nie są objęte grupowaniem PKWiU 93.11.10.0 jako „usługi związane z działalnością obiektów sportowych" i w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu stawką obniżoną 8%. •     naruszenie zasad postępowania podatkowego tj.: –    art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, a przez to błędne przyjęcie, że oferowana przez Spółkę usługa nie mieści się w grupowaniu PKWiU 93.11.10.0. –    art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej poprzez lakoniczne sporządzenie uzasadnienia WIS, które utrudniło Spółce zrozumienie racji, którymi kierował się Organ wydając zaskarżone WIS, a w konsekwencji merytoryczną polemikę z uzasadnieniem Organu”. W związku z powyższym, Strona – na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej – wniosła o: •     „uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości, •     orzeczenie co do istoty sprawy tj. wydanie WIS, zgodnie z treścią Wniosku”. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2024 r. nr 0110-KSI2-2.441.27.2024.1.BŁ Organ odwoławczy wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało uznane za doręczone w dniu 3 lipca 2024 r., co potwierdza data wskazana w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia (UPD). Pismem z dnia 15 lipca 2024 r. Strona przesłała do Organu dodatkowe wyjaśnienia wskazując „(…) w nawiązaniu do złożonych odwołań i prowadzonego postępowania w niniejszych sprawach, Spółka wyjaśnia, że ostatecznie regulamin dla grup zorganizowanych nie został opracowany i wprowadzony. Obsługa klienta zbiorowego nie różni się od zasad przewidzianych dla osób korzystających z jednorazowego biletu lub karnetu. Osoby uprawnione do wstępu na podstawie zamówienia na konkretny termin zajęć mają te same prawa i obowiązki, co osoby, którym udostępniono obiekt na podstawie zakupionego biletu lub karnetu. Uczestnicy zajęć organizowanych przez firmy zewnętrzne zobowiązują się na czas korzystania z obiektu przestrzegać ogólnego regulaminu pływalni, przepisów bhp i p.poż, które obowiązują wszystkich użytkowników pływalni. Spółka dodatkowo oświadcza, że poza niniejszym pismem, nie będzie składać dodatkowych wyjaśnień, uwag, nie planuje również zapoznawać się ze zgromadzonym materiałem w tych sprawach”. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania, po rozpatrzeniu całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stwierdza co następuje. Istota zaistniałego sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy w wiążącej informacji stawkowej z dnia 18 kwietnia 2024 r. w sposób prawidłowy określono dla usługi – udostępnianie torów pływackich na (…) na rzecz Stowarzyszenia (…) na podstawie umowy o świadczenie usług – klasyfikację do działu 68 PKWiU 2015 oraz stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy. W pierwszej kolejności należy przybliżyć przepisy prawa podatkowego, bez których rozważania w płaszczyźnie materialnoprawnej mogłyby okazać się utrudnione. Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych. Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1)  opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2)  klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a)  określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b)  stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3)  stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4. Jak stanowi art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20. W wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że wiążąca informacja stawkowa z dnia 18 kwietnia 2024 r. nr 0112-KDSL2-2.440.70.2024.2.JB jest nieprawidłowa w zakresie dokonania klasyfikacji usługi do działu 68 PKWiU 2015 „Usługi związane z obsługą rynku nieruchomości” oraz określenia stawki podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy. W konsekwencji Organ odwoławczy, po przeanalizowaniu materiału dowodowego zebranego w sprawie, postanowił uchylić zaskarżoną wiążącą informację stawkową w całości i orzec co do istoty sprawy wskazując jako właściwą klasyfikację usługi grupowanie 93.11.10.0 PKWiU 2015 „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych” oraz stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 8%, w oparciu o art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy oraz poz. 55 załącznika nr 3 do ustawy. 1.  Uzasadnienie klasyfikacji usługi według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług Zgodnie z art. 98 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r., str. 1, z późn . zm.), zwanej dalej „dyrektywą”, państwa członkowskie mogą stosować stawki obniżone do dostaw towarów lub świadczenia usług ujętych w maksymalnie 24 punktach w załączniku III. W wyżej wymienionym załączniku III zawierającym „Wykaz dostaw towarów i świadczenia usług, do których zastosować można stawki obniżone i zwolnienie z prawem do odliczenia VAT, o którym mowa w art. 98”, w pkt 13 ujęto „wstęp na imprezy sportowe lub dostęp do transmisji strumieniowej na żywo z tych imprez lub obie te usługi; korzystanie z obiektów sportowych oraz oferowanie zajęć sportowych lub fizycznych również w przypadku transmisji strumieniowej na żywo”. Ustawodawca krajowy implementując ustalenia dyrektywy, w załączniku nr 3 do ustawy, stanowiącym „Wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%”, w pozycji 55 wskazał grupowanie 93.11.10.0 „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych” Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.). Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu. Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3). Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: 1)  niniejszych zasad metodycznych, 2)  uwag do poszczególnych sekcji, 3)  schematu klasyfikacji. Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje: 1)  symbole grupowań, 2)  nazwy grupowań. Zgodnie z pkt. 5.3.1 zasad metodycznych, przedmiotem klasyfikowania wg PKWiU 2015 są czynności (będące końcowymi efektami działalności) o charakterze usługowym, świadczone przez podmioty gospodarcze (jednostki organizacyjne) na rzecz innych podmiotów gospodarczych (jednostek organizacyjnych) lub na rzecz ludności. Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę. W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. Na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego: •     grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny, •     usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter, •     usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze. Zgodnie z tytułem – „Usługi kulturalne, rozrywkowe, sportowe i rekreacyjne” – Sekcja R Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje: a)  szeroki zakres usług kulturalnych, rozrywkowych i rekreacyjnych, włączając usługi świadczone przez artystów wykonawców, muzea, biblioteki i archiwa, usługi związane z grami losowymi i zakładami wzajemnymi, usługi związane ze sportem, rozrywką i rekreacją. Sekcja ta nie obejmuje: –    usług sprzedaży i organizowania wystaw świadczonych przez handlowe galerie sztuki, sklasyfikowanych w 47.00.69.0, –    usług agentów i agencji artystycznych, występujących w imieniu indywidualnych artystów, sklasyfikowanych w 74.90.20.0, –    usług wypożyczania książek, sklasyfikowanych w 77.29.19.0, –    usług agencji biletowych, sklasyfikowanych w 79.90.39.0, –    usług indywidualnych nauczycieli, zawodowych instruktorów sportowych, trenerów, sklasyfikowanych w 85.51.10.0. W sekcji tej zawarty jest dział 93 który nosi nazwę „Usługi związane ze sportem, rozrywką i rekreacją”. Dział ten obejmuje: –    usługi w zakresie rekreacji, rozrywki i sportu, z wyłączeniem działalności muzeów, ochrony miejsc historycznych, działalności ogrodów botanicznych i zoologicznych oraz rezerwatów przyrody, działalności w zakresie gier losowych i zakładów wzajemnych. W dziale tym zawarte jest m.in. grupowanie 93.11.10.0 „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych” obejmujące: –    usługi związane z działalnością obiektów sportowych na otwartym powietrzu lub halowych obiektów sportowych, takich jak: stadiony i areny sportowe, lodowiska, baseny, boiska sportowe, pola golfowe, tory do gry w kręgle, korty tenisowe, ujeżdżalnie itp., –    usługi związane z działalnością torów wyścigowych dla samochodów, psów i koni, –    usługi związane z organizowaniem i przeprowadzaniem imprez sportowych dla sportowców zawodowych lub amatorów z wykorzystaniem własnych, otwartych lub zamkniętych obiektów sportowych. Grupowanie to nie obejmuje jednak: –    usług związanych z działalnością wyciągów narciarskich, sklasyfikowanych w 49.39.20.0, –    usług zarządzania nieruchomościami niemieszkalnymi świadczonych na zlecenie, sklasyfikowanych w 68.32.13.0, –    wypożyczania i dzierżawy sprzętu rekreacyjnego i sportowego, sklasyfikowanych w 77.21.10.0, –    usług świadczonych w centrach fitness, sklasyfikowanych w 93.13.10.0, –    usług związanych z działalnością parków rekreacyjnych i plaż, sklasyfikowanych w 93.29.11.0. Z kolei sekcja L „Usługi związane z obsługą rynku nieruchomości” PKWiU 2015 obejmuje: •     kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, •     wynajem i obsługa nieruchomości własnych lub dzierżawionych, •     usługi agencji nieruchomości, •     usługi zarządzania nieruchomościami świadczone na zlecenie (włączając usługi w zakresie wyceny). W sekcji tej zawarty jest dział 68 „Usługi związane z obsługą rynku nieruchomości”. Dział ten obejmuje: a)  usługi wynajmujących, agentów i/lub maklerów w zakresie: kupna lub sprzedaży nieruchomości, wynajmowania nieruchomości oraz pozostałe usługi związane z nieruchomościami, takie jak: wycena nieruchomości; usługi te mogą być prowadzone na własnej lub dzierżawionej nieruchomości lub na zlecenie, b)  realizację projektów budowlanych, na użytek własny lub na wynajem, c)  zarządzanie nieruchomościami. Analiza grupowania 93.11.10.0 „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych” PKWiU 2015 wskazuje, że obejmuje ono czynności, zadania wykazujące związek z działalnością obiektów sportowych. Jednocześnie w ww. grupowaniu brak jest jednoznacznej odpowiedzi, które usługi takim związkiem się charakteryzują, a które odbiegają od istoty i celu funkcjonowania obiektów sportowych. Zgodnie z definicją zawartą na stronie internetowej www.stat.gov.pl, obiekt sportowy to samodzielny zwarty zespół urządzeń terenowych oraz budynków przeznaczonych do celów sportowych. W zaistniałym sporze nie budzi wątpliwości, że (…), w której mieści się basen stanowi obiekt sportowy. Kwestię tę podkreśliła także Strona w uzasadnieniu odwołania zaznaczając, że „(…) basen, który Spółka użytkuje na podstawie umowy użytkowania zawartej z Gminą (…), zgodnie z wyżej przytoczoną definicją stanowi obiekt sportowy służący do celów sportowych. Pływalnia (…), jest bowiem samodzielnym zwartym zespołem urządzeń terenowych oraz budynków przeznaczonych do celów sportowych, na który składają się: budynek krytej pływalni wraz z zespołem zewnętrznych basenów sportowo rekreacyjnych, zagospodarowaniem terenu, infrastrukturą techniczną oraz niezbędnymi obiektami i urządzeniami, przyłączami oraz instalacjami zewnętrznymi”. Kluczowa pozostaje więc analiza które czynności można utożsamiać z działalnością obiektów sportowych, jakie usługi są typowe dla tych obiektów, a także jakie wykazują związek z istotą oraz celem ich funkcjonowania. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) przez pojęcie „związek” rozumie się „stosunek między rzeczami, zjawiskami itp. połączonymi ze sobą w jakiś sposób”. Obiekty sportowe – jak sama nazwa wskazuje – stanowią zespół budynków przeznaczonych do uprawiania sportu, aktywności fizycznej. Obiekty sportowe posiadają profesjonalne zaplecze oraz różnorodną infrastrukturę, która umożliwia klientom uprawianie dyscyplin sportowych bądź działań mających na celu szeroko pojętą rekreację. Istota i cel funkcjonowania obiektów sportowych sprowadza się więc zwłaszcza do szerzenia aktywności fizycznej. Główną działalnością obiektów sportowych jest sprzedaż biletów wstępu, karnetów, które upoważniają przykładowo do korzystania z basenu, kortu tenisowego, sauny bądź pozostałej infrastruktury mieszczącej się w obiekcie sportowym. Działalność obiektów sportowych to także prowadzenie różnorodnych zajęć sportowych takich jak nauka pływania, gry w tenisa, piłkę nożną, poprzez zapewnienie zarówno stosownego wyposażenia, sprzętu, jak i fachowej obsługi, trenerów oraz instruktorów. W działalność obiektów sportowych wpisuje się także organizacja różnorodnych turniejów, zawodów, przykładowo gry w tenisa, piłkę nożną, oraz imprez sportowych, w których udział także następuje poprzez wykupienie biletu wstępu. Imprezy sportowe, turnieje oraz zawody organizowane przez obiekty sportowe, to nie tylko rywalizacja poszczególnych uczestników, możliwość sprawdzenia własnych umiejętności, ale także konsekwentne propagowanie aktywności fizycznej, uprawiania sportu. W realiach, w których zapadła wiążąca informacja stawkowa z dnia 18 kwietnia 2024 r. nr 0112-KDSL2-2.440.70.2024.2.JB, Strona świadczy usługę udostępnienia torów pływackich na Krytej Pływalni na rzecz Stowarzyszenia (…) na podstawie „Umowy o świadczenie usług” zawartej (…). Z rozstrzygnięcia poddanego zaskarżeniu wynika, że powodem wykluczenia klasyfikacji usługi udostępnienia torów pływackich do grupowania 93.11.10.0 PKWiU 2015 „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych” był wyłącznie sposób w jaki świadczona jest usługa. W uzasadnieniu wiążącej informacji stawkowej podkreślono bowiem, że udostępnianie torów pływackich nie odbywa się na zasadzie wykupienia wstępu, a w oparciu o umowę o świadczenie usług, zawartą między Stroną a Stowarzyszeniem. Strona, na podstawie zawartej umowy, odpłatnie udostępnia tory basenowe na rzecz Stowarzyszenia na jego własne potrzeby, kształcenie młodych sportowców, co oznacza, że nie świadczy usługi w zakresie wstępu, ani usługi związanej z działalnością obiektu sportowego. Odnosząc się do powyższego konieczne jest zauważenie, że obiekty sportowe świadczą usługi z zakresu sportu i rekreacji przede wszystkim poprzez np. sprzedaż biletów wstępu, karnetów, które upoważniają przykładowo do skorzystania z basenu, lodowiska, sauny bądź pozostałej infrastruktury mieszczącej się w danym obiekcie sportowym. Nie oznacza to jednak, że wejście i skorzystanie z infrastruktury obiektu w celu uprawiania sportu czy rekreacji jest możliwe wyłącznie w sytuacji nabycia fizycznie istniejącego biletu. Specyfika czy to obiektu czy to sposobu sprzedaży może powodować, że wstęp zostanie nabyty na podstawie zawartej umowy. Strona uzasadniając w złożonym odwołaniu zasadność klasyfikacji usługi – udostępniania torów pływackich – do grupowania 93.11.10.0 PKWiU 2015 „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych” podkreśla, że „(…) z literalnego brzmienia pozycji nr 55 załącznika nr 3 do ustawy o VAT nie wynika, aby zastosowanie obniżonej stawki VAT było ograniczone jedynie do wstępu na postawie biletu lub karnetu. Gdyby taka była intencja ustawodawcy doprecyzowałby to w formie zawężenia. Tak jak zrobił to w przypadku m.in. pozycji 64 załącznika wskazując, że obniżona stawka 8% ma zastosowanie do usług kulturalnych i rozrywkowych – wyłącznie w zakresie wstępu: 1)  na widowiska artystyczne, włączając przedstawienia cyrkowe, 2)  do obiektów kulturalnych. Jednak w przypadku pozycji 55 nie skorzystał z tego. A contario należy wywnioskować, że takie ograniczenie nie było jego zamiarem”. Trafne jest stanowisko Strony, że z pozycji 55 załącznika nr 3 do ustawy nie wynika w sposób bezpośredni, że preferencja podatkowa dotyczy wyłącznie usług sprzedawanych w formie biletu wstępu bądź karnetu. Wyrażenie „usługi związane”, które ujęte zostało w grupowaniu 93.11.10.0 PKWiU 2015 należy rozumieć szeroko. Usługi związane z działalnością obiektów sportowych to świadczenia, które odpowiadają istocie obiektów sportowych, wpisują się w ich działalność, są z nią związane. Zdaniem Organu odwoławczego, usługa polegająca na udostępnianiu torów pływackich na (…) na rzecz (…), w celu przeprowadzenia przez ten podmiot zajęć własnych jest ściśle związana z działalnością obiektów sportowych. Wyrażonej oceny nie zmienia sposób w jaki świadczona jest usługa, tj. na podstawie zawartej umowy. Umowa jest jedynie formalnym aspektem oferowanej usługi i nie zmienia jej charakteru. Powyższe stanowisko determinowane jest okolicznością, że działalność obiektów sportowych sprowadza się zwłaszcza do zapewniania profesjonalnego sprzętu i udostępniania stosownej infrastruktury, czasem kadry instruktorów, w celu uprawiania sportu oraz rekreacji czy też oferowania zajęć grupowych. Udostępnianie torów pływackich stowarzyszeniu, w celu przeprowadzenia przez ten podmiot zajęć wykazuje związek z powyższą działalnością, tym bardziej, że – jak określono w uzasadnieniu odwołania – „W niniejszej sprawie nie ma bowiem miejsca odsprzedaż tych usług na rzecz uczestników zajęć”. Za właściwą należy uznać również ocenę wyrażoną w uzasadnieniu odwołania wskazującą, że „(…) zasady korzystania z infrastruktury sportowej na podstawie umów nie różnią się od zasad przewidzianych dla osób korzystających z jednorazowego biletu lub karnetu. W związku z tym, jeżeli w tych ostatnich przypadkach stosuje się obniżoną stawkę, to powinna ona być również stosowana do usług o takim samym charakterze, ale świadczonych zgodnie z planowanymi i gwarantowanymi terminami w rezerwacjach. Osoby uprawnione do wstępu na podstawie umowy o świadczenie usług zapewniającej konkretny termin zajęć mają te same prawa i obowiązki, co osoby, którym udostępniono obiekt na podstawie zakupionego biletu lub karnetu”. Podobnie określił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 5 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 137/22 podnosząc, że „(…) grupowanie PKWiU 93.11.10.0 „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych” obejmuje usługi polegające na udostępnianiu obiektu sportowego lub jego części (np. całości lub części hali sportowej) – nie tylko osobom fizycznym lub podmiotom gospodarczym, na zasadzie wykupienia biletu wstępu (np. karnetów, biletów wstępu zakupionych przez pracodawców dla swoich pracowników) uprawniającego do korzystania z obiektu zgodnie z jego charakterem, niezależnie czy celem wstępu jest uprawianie sportu czy rekreacja, ale również innym podmiotom wymienionym we wniosku na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej (rezerwacyjnej)”. Uzasadniając klasyfikację usługi udostępniania torów do grupowania 93.11.10.0 PKWiU 2015 „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych” nawiązać należy także do celu w jakim ustawodawca krajowy zdecydował się dokonać obniżenia stawki podatku od towarów i usług w powyższej materii. Obniżenie stawki podatku na towary bądź usługi kreuje określone zachowania konsumentów, którzy zachęceni niższą ceną towaru czy usługi, wykazują nimi większe zainteresowanie. Stąd też ustawodawca, poprzez obniżenie wysokości stawki podatku, może wpływać na decyzje konsumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1616/18 wytłumaczył, że „stawki obniżone dotyczyć mogą zatem także wstępu na przedstawienia, do teatrów, cyrków, na targi, do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na koncerty, do muzeów, ogrodów zoologicznych, kin, na wystawy oraz podobne imprezy i obiekty kulturalne (pkt 7 Załącznika III do Dyrektywy 112), wstępu na imprezy sportowe (pkt 15 Załącznika III do Dyrektywy 112), korzystania z obiektów sportowych (pkt 16 Załącznika III do Dyrektywy 112). Lista towarów i usług w stosunku, do których przewidziano opcję wprowadzenia przez państwo członkowskie stawek obniżonych świadczy o tym, że decydujące były w tej mierze względy społeczne. Dostęp do aktywności ruchowej nie bez kozery został więc uznany za podlegający stawce preferencyjnej”. Zastosowanie preferencji podatkowej w odniesieniu do grupowania 93.11.10.0 PKWiU 2015 miało na celu promowanie zdrowego trybu życia, poprzez zachęcanie do uprawiania sportu, szeroko pojętej aktywności fizycznej. Powyższy aspekt został także podjęty w uzasadnieniu odwołania, poprzez stwierdzenie Strony: „(…) argumentacja, że obniżona stawka VAT powinna obejmować tylko usługi związane z biletami wstępu czy karnetami, pomija szerszy kontekst społeczny i zdrowotny, którymi kierował się ustawodawca. Celem wprowadzenia niższych stawek VAT jest wspieranie zdrowego trybu życia poprzez umożliwienie szerszego dostępu do usług sportowych. Taka interpretacja jest zgodna z duchem prawa, które ma na celu wspieranie działalności społecznie użytecznej, jaką jest promocja sportu i aktywności fizycznej wśród młodszych pokoleń. Tym bardziej, że analiza PKWiU 93.11.10.0 wskazuje, że obejmuje ona usługi udostępniania obiektów sportowych, niezależnie od formy prawnej dostępu”. Zebrany w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego materiał dowodowy wykazuje, że udostępnianie torów pływackich na rzecz Stowarzyszenia, w celu przeprowadzenia przez ten podmiot zajęć, wpisuje się w zamierzenia prawodawcy, które determinowały chęć obniżenia stawki podatku dla „Usług związanych z działalnością obiektów sportowych”. Dostrzec bowiem należy, że udostępnienie infrastruktury obiektu sportowego – w niniejszej sprawie torów pływackich – celem jej wykorzystania w działaniach sportowych klubu sportowego, przyczynia się do promowania aktywnego trybu życia, poprzez umożliwienie uprawiania sportu, zapewnianie w tym celu infrastruktury. Warto także zauważyć, że w umowie z dnia (…). zawartej między Stroną a Stowarzyszeniem (…), „Usługobiorca oświadcza, że na udostępnionym obiekcie (…) będzie prowadził działalność w celach: - niekomercyjnych”. W uzasadnieniu odwołania, Strona podkreśla, że Organ niesłusznie zakwalifikował usługę do działu 68 PKWiU „Usługi związane z obsługą rynku nieruchomości”. Argumentując swoje stanowisko Strona zwraca uwagę, że „(…) Usługa świadczona na rzecz Stowarzyszenia nie stanowi najmu”. Organ odwoławczy w pełni zgadza się z powyższym stwierdzeniem Strony, czego dowiedzie w poniższych rozważaniach. Należy zauważyć, że pojęcie umowy najmu zostało zdefiniowane w art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r., poz. 1610, z późn. zm.). Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Różnicę między najmem nieruchomości, a jej udostępnieniem doskonale zobrazował Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 22 stycznia 2015 r. w sprawie C-55/14, Régie communale autonome du stade Luc Varenne przeciwko État belge, ECLI:EU:C:2015:29, który przytoczony został również przez Stronę w uzasadnieniu odwołania. W przywołanym wyroku wskazano kolejno: „Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem podstawową cechą charakterystyczną pojęcia „najmu nieruchomości” w rozumieniu art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy jest przyznanie jednej z umawiających się stron, na uzgodniony czas i za wynagrodzeniem, prawa do zajmowania nieruchomości w taki sposób, jakby była ona jej właścicielem, i z wyłączeniem innych osób z korzystania z takiego prawa” (…) (punkt 21). „Należy również przypomnieć, że aby doszło do najmu nieruchomości w rozumieniu art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy, konieczne jest spełnienie wszystkich przesłanek związanych z tą transakcją, to znaczy właściciel nieruchomości musi przyznać najemcy w zamian za zapłatę czynszu i na uzgodniony czas prawo do zajmowania nieruchomości z wyłączeniem innych osób (wyrok Medicom i Maison Patrice Alard, C-210/11 i C-211/11, EU:C:2013:479, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo)” (…) (punkt 22). „I tak, w odniesieniu do najmu pola golfowego Trybunał wyjaśnił, że zważywszy na fakt, iż działalność polegająca na prowadzeniu pola golfowego generalnie wiąże się nie tylko z biernym zachowaniem w postaci udostępnienia pola, lecz także między innymi z szeregiem czynności handlowych, takich jak nadzór, zarządzanie oraz zapewniana przez usługodawcę stała konserwacja, a także udostępnianie innych udogodnień, najem pola golfowego nie może stanowić – w braku zupełnie wyjątkowych okoliczności – przeważającego świadczenia (wyrok Stockholm Lindöpark, EU:C:2001:34, pkt 26)” (punkt 26). „Okoliczności sprawy w postępowaniu głównym różnią się oczywiście od okoliczności charakteryzujących transakcję będącą przedmiotem wyroku Stockholm Lindöpark (EU:C:2001:34) z tego względu, że po pierwsze, w postępowaniu głównym chodzi o „zbiorowe” korzystanie z infrastruktury przez klub, a nie o indywidualny dostęp graczy, po drugie, owo korzystanie ma charakter powtarzalny i wydłużony oraz, co do zasady, cechuje je wyłączność w uzgodnione dni, a po trzecie, obowiązki i prerogatywy jednostki jako wynajmującego wydają się częściowo dyktowane potrzebami związanymi nierozerwalnie z zarządzaniem, do celów najmu, infrastrukturą sportową mogącą obsłużyć istotną liczbę imprez i osób” (punkt 27). „Należy jednakże uznać, że z postanowienia odsyłającego nie można wywieść – z zastrzeżeniem należącej do sądu odsyłającego oceny okoliczności faktycznych – zupełnie wyjątkowych okoliczności pozwalających przyjąć, że korzystanie z boiska piłkarskiego stanowi przeważające świadczenie transakcji, kwalifikujące ją jako najem nieruchomości w rozumieniu art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy” (punkt 28). „Okoliczności sprawy w postępowaniu głównym wydają się wskazywać na świadczenie przez jednostkę bardziej złożonej usługi obejmującej udzielanie dostępu do infrastruktury sportowej, przy czym zadaniem jednostki jest nadzór nad owymi obiektami, zarządzanie nimi oraz ich utrzymanie i sprzątanie” (…) (punkt 29). „W okolicznościach sprawy w postępowaniu głównym prawa dostępu do infrastruktury sportowej i kontroli tego dostępu wydają się jednakże wiązać – dzięki obecności obsługi recepcyjnej – ze stałą obecnością przedstawicieli jednostki w owych obiektach, co może stanowić wskazówkę pozwalającą uznać, że rola jednostki jest bardziej aktywna niż rola, która wiązałaby się ze stosunkiem najmu nieruchomości w rozumieniu art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy” (punkt 31). „Po drugie, jeśli chodzi o różne usługi z zakresu zarządzania, konserwacji i sprzątania, są one bezsprzecznie w większości rzeczywiście konieczne do zapewnienia, by omawiane obiekty były zdatne do korzystania w celu, do którego są przeznaczone, a mianowicie dla organizacji imprez sportowych, a konkretnie meczów piłkarskich, zgodnie z mającymi zastosowanie uregulowaniami sportowymi” (…) (punkt 32). „Wreszcie, co się tyczy długości okresu korzystania z przedmiotowego obiektu, która stanowi istotny element umowy najmu, należy przypomnieć w pierwszej kolejności, że Trybunał miał już okazję stwierdzić, iż w odniesieniu do pola golfowego może być ona ograniczona (wyrok Stockholm Lindöpark, EU:C:2001:34, pkt 27)” (punkt 36). „W drugiej kolejności z orzecznictwa wynika, że owo korzystanie nie może mieć charakteru wyłącznie sporadycznego i czasowego (zob. podobnie wyrok Leichenich, C-532/11, EU:C:2012:720, pkt 24)” (punkt 37). Przypomnieć należy, że wyrok TSUE dotyczy usługi polegającej na odpłatnym udostępnieniu stadionu piłkarskiego na podstawie zawartej umowy klubowi piłkarskiemu na potrzeby przeprowadzenie rozgrywek piłkarskich, czyli na cele związane ze sportem tj. funkcjonowaniem obiektu sportowego. Czas udostępnienia ustalono na 18 dni. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – w ww. wyroku – zwrócił szczególną uwagę na rolę jaką pełni właściciel udostępnianej infrastruktury, jaki jest jego zakres obowiązków i działań. W opinii Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, aktywna rola właściciela udostępnianego obiektu nie pozwala na przyjęcie stanowiska, że świadczenie będzie wpisywać się w pojęcie najmu. W realiach, w których zapadła zaskarżona wiążąca informacja stawkowa do czynienia mamy wyłącznie z udostępnianiem torów pływackich. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, Stowarzyszenie (…), nie posiada pełnej swobody w rozporządzaniu udostępnianą infrastrukturą. Strona – będąca właścicielem obiektu sportowego – ponosi odpowiedzialność w zakresie zapewnienia i utrzymania sprawności eksploatacyjnej urządzeń technicznych obiektu oraz zapewnienia obsługi porządkowej oraz ratowników. Powyższe okoliczności świadczą o tym, że Strona poprzez udostępnianie torów pływackich, nie przyznaje stowarzyszeniu pełnego prawa do zajmowania obiektu w taki sposób, jakby był on jego właścicielem. To bowiem nie Stowarzyszenie, a Strona jest w dalszym ciągu zobowiązana do realizacji zadań, obowiązków w zakresie eksploatacji obiektu, jego utrzymania w odpowiednim stanie technicznym, zapewnienia obsługi porządkowej i ratowników. Obowiązki Stowarzyszenia, określone w umowie z dnia (…), sprowadzają się natomiast zwłaszcza do właściwego użytkowania pływalni i pomieszczeń obiektu, zgodnego z ich przeznaczeniem, uiszczaniem wynagrodzenia oraz przestrzeganiem regulaminów. Przybliżone zależności determinują wniosek, że pracownicy obiektu sportowego – (…), zatrudniani przez Stronę, będą w dalszym ciągu obecni w obiekcie, co także stanowi o charakterze usługi, jako udostępnieniu części nieruchomości. Rację należy przyznać także Stronie, która uważa, że „(…) szczegółowa analiza dalszych artykułów Kodeksu cywilnego dotyczących umowy najmu (artykuły 660 - 679) jasno pokazuje, że żaden z nich nie odnosi się do czynności opisanych w omawianym Wniosku, co wynika z fundamentalnie odmiennego charakteru relacji prawnej regulującej użytkowanie obiektów Spółki”. Z umowy z dnia (…) wynikają bowiem poniższe – istotne dla ustalenia charakteru usługi – ustalenia: „Przedmiotem umowy jest określenie zasad i warunków udostępnienia pływalni położonej (…), zwanej dalej Obiektem. W Obiekcie Usługodawca udostępnia Usługobiorcy do wyłącznego korzystania tory pływackie o długości (…)”. (§ 1 ust. 1 i 2) „Usługobiorca zobowiązuje się: a)  do korzystania z pływalni i pomieszczeń Obiektu zgodnie z jego właściwościami i przeznaczeniem oraz, że bez zgody Usługodawcy nie będzie czynić zmian sprzecznych z tym przeznaczeniem; b)  do bezwzględnego przestrzegania postanowień, ogólnie dostępnych na terenie Obiektu Regulaminów, a jeśli postanowienia umowy, regulaminy i przepisy prawa nie określają go w sposób wyczerpujący – w sposób zgodny z przyjętymi zwyczajami., c)  stosować się co do zaleceń ratownika w kwestii bezpieczeństwa i higieny, a także do poleceń osób należących do personelu obsługującego Obiekt; d)  usługobiorca zobowiązuje się do prowadzenia zajęć bez muzyki, bez głośnika podwodnego oraz bez głośnika zewnętrznego. (…) Usługobiorca zobowiązany jest do powiadamiania Usługodawcy o wszelkich wydarzeniach, które wymagają podjęcia działań przez Usługodawcę”. (§ 2 ust. 1 i 2) „Usługodawca zobowiązuje się do: a)  zapewnienia i utrzymania sprawności eksploatacyjnej urządzeń technicznych Obiektu oraz zapewnienia obsługi porządkowej; b)  wyposażenia basenu w sprzęt ratunkowy, apteczkę, sprzęt medyczny pierwszej pomocy; c)  zapewnienie stałej obserwacji lustra wody i osób korzystających z pływalni przez ratownika. Usługodawca zobowiązany jest w czasie korzystania z pływalni i Sali gimnastycznej a także na 15 minut przed tym czasem i 15 minut po tym czasie, udostępnić również zaplecze szatniowo-sanitarne do korzystania przez Usługobiorcę”. (§ 3 ust. 1 i 2) „Usługobiorca zobowiązany jest do zapłaty Usługodawcy wynagrodzenia za możliwość korzystania z Obiektu, zgodnie z załącznikiem do umowy. Usługobiorca zobowiązany jest do zapłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1 z góry, w terminie 7 dni od daty otrzymania przez Usługobiorcę faktur wystawionych za dany miesiąc kalendarzowy, zgodnie z załącznikiem do umowy. Usługobiorca zobowiązany jest do zapłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1 niezależnie od faktycznego korzystania z Obiektu, z zastrzeżeniem ust. 4 oraz § 5 ust. 2. W przypadku przerwy urlopowej wyznaczonej przez Usługobiorcę – Usługodawcy nie przysługuje wynagrodzenie za okres, w którym przedmiotowe zajęcia nie będą realizowane. (…) Usługodawca zastrzega sobie prawo do zmiany ceny świadczonej usługi, w przypadku zmiany cennika usług po uprzednim pisemnym pod rygorem nieważności powiadomieniu Usługobiorcy. (…)”. (§ 4 ust. 1, 2, 3, 4, 7) „W przypadku, gdy z jakiejkolwiek przyczyny, za którą ponosi odpowiedzialność Usługodawca nie jest możliwe korzystanie przez Usługobiorcę z pływalni w terminie ustalonym w załączniku do niniejszej umowy, Usługodawca zaoferuje taką możliwość w innym terminie uzgodnionym przez strony. W przypadku braku możliwości ustalenia innego terminu wynagrodzenie określone w § 4 ust. 1 ulegnie stosownemu obniżeniu”. (§ 5 ust. 1 i 2) „Każdej ze stron przysługuje prawo rozwiązania umowy za uprzednim 1 miesięcznym pisemnym wypowiedzeniem, ze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego. Usługodawcy przysługuje prawo rozwiązania umowy w trybie natychmiastowym przed terminem na jaki została zawarta w przypadku gdy Usługobiorca: a)  korzysta z Obiektu w sposób sprzeczny z umową i przeznaczeniem; b)  czyni korzystanie z Obiektu przez innych użytkowników uciążliwym. W przypadku braku zapłaty kwoty na wystawionej fakturze określonej w § 4 ust. 1 wraz z podatkiem VAT, Usługodawca ma prawo nie dopuścić Usługobiorcy do korzystania z Obiektu (…)”. (§ 7 ust. 1, 2 i 3) Po dokonaniu weryfikacji poszczególnych zapisów przywołanej umowy stwierdzić należy, że umowa ta ma charakter zbliżony do umowy rezerwacyjnej. W wyniku zawarcia ww. umowy nie dochodzi bowiem do udostępniania torów pływackich Stowarzyszeniu w taki sposób, aby można było uznać, że Strona (Usługodawca) została całkowicie pozbawiona możliwości ingerencji w obiekt. Co istotne, to właśnie Strona – będąca właścicielem obiektu sportowego – ponosi pełną odpowiedzialność w zakresie eksploatacji obiektu, jego utrzymania w odpowiednim stanie technicznym oraz zapewnienia obsługi porządkowej. Podkreślić również należy, że na podstawie zawartej umowy - Stowarzyszenie (…) – nie posiada prawa do rozporządzania obiektem jak właściciel, tym samym nie posiada pełnej swobody w rozporządzaniu udostępnianą infrastrukturą. Strona wypowiada się w tej materii następująco: „Spółka pozostaje zarządcą obiektu – podmiotem, który kieruje funkcjonowaniem obiektu, ustala jego harmonogram i tryb udostępniania (…) stosownie do regulaminu zarządca pływalni ma prawo zastosować czasowy zakaz wstępu na teren pływalni, a także może kontrolować wszystkie zajęcia odbywające się na terenie pływalni i ma prawo do zakazania ich kontynuacji. Takie ograniczenie nie jest typowe dla usług najmu”. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że w okolicznościach badanej sprawy mamy do czynienia wyłącznie z udostępnianiem torów pływackich w ramach usługi związanej z działalnością obiektów sportowych, a nie w ramach usługi najmu. Tym samym należy przyznać słuszność Stronie, gdy w uzasadnieniu odwołania stwierdza, że: „Gdy właściciel nieruchomości udostępnia obiekt lub jego część, ale jednocześnie utrzymuje kontrolę nad dostępem do obiektu, zapewnia zarząd, nadzór, utrzymanie, sprzątanie, a takie udostępnienie jest ograniczone czasowo i umowa przyznaje właścicielowi określone prawa, to można wówczas mówić o usłudze udzielania dostępu do nieruchomości, a nie o najmie”. Oceniając, czy w analizowanej sprawie występuje usługa najmu czy usługa związana z działalnością obiektów sportowych należy także zwrócić uwagę na czas, na jaki następuje udostępnianie torów pływackich. Z zapisów przesłanej umowy (§ 6) wynika bowiem, że została ona zawarta na czas oznaczony, tj.: (…). Z kolei z „Harmonogramu” stanowiącego załącznik do ww. umowy wyczytać można, że udostępnianie torów pływackich odbywa się (…). Zdaniem Organu odwoławczego, skoro tory pływackie są udostępniane wyłącznie na czas (…) dziennie, to niewątpliwie udostępnianie to ma charakter niestały. Zgodzić się zatem należy z argumentacją Strony, gdy podnosi, że „(…) cechą charakterystyczną umów udostępniania obiektów jest to, że czas korzystania z obiektu jest ograniczony (godzinowy) i ma charakter sezonowy / cykliczny” oraz, gdy w dalszej części uzasadnienia zaznacza, że „Tory pływackie będą udostępniane Stowarzyszeniu w ściśle określonych godzinach, w określonych dni tygodnia”. Kontynuując weryfikację okoliczności badanej sprawy, w odniesieniu do tego, z jaką usługą mamy do czynienia, należy także wziąć pod uwagę zapisy umowy dotyczące wynagrodzenia za udostępnianie części obiektu sportowego (torów pływackich). Zgodnie z treścią § 4 ust. 7 umowy o świadczenie usług „Usługodawca zastrzega sobie prawo do zmiany ceny świadczonej usługi, w przypadku zmiany cennika usług po uprzednim pisemnym pod rygorem nieważności powiadomieniu Usługobiorcy, dokonanym co najmniej na 1 miesiąc przed planowaną zmianą. Zmiana powinna być zawarta w formie pisemnej pod rygorem nieważności w postaci aneksu do umowy”. Z kolei na podstawie § 5 ust. 1 i ust. 2 umowy „W przypadku, gdy z jakiejkolwiek przyczyny, za którą ponosi odpowiedzialność Usługodawca nie jest możliwe korzystanie przez Usługobiorcę z pływalni w terminie ustalonym w załączniku do niniejszej umowy, Usługodawca zaoferuje taką możliwość w innym terminie uzgodnionym przez strony. W przypadku braku możliwości ustalenia innego terminu wynagrodzenie określone w § 4 ust. 1 ulegnie stosownemu obniżeniu”. Z powyższych zapisów wynika, że sposób wynagrodzenia za udostępnianie części obiektu sportowego nie stanowi stałej kwoty, a obliczana jest na podstawie iloczynu liczby torów, godzin udostępnienia tych torów oraz stawki za jedną godzinę udostępniania, w wysokości zgodnej z cennikiem. Zauważyć należy, że z harmonogramu wynika, że w miesiącu (…) kwota za udostępnienie torów wynosiła (…), w (…) (…), natomiast w (…) – (…), a w (…) – (…). Zatem cena za udostępnianie torów pływackich nie jest stała i przewidywalna, jak za najem. Co istotne, cennik, na podstawie którego obliczane jest wynagrodzenie za udostępnianie torów pływackich może ulec zmianie. Usługobiorca ma prawo nie zaakceptować zmiany cennika, co skutkuje rozwiązaniem zawartej umowy. Wobec powyższego należy przyznać rację Stronie, gdy stwierdza, że „odpłatność ustalona na podstawie ilości uczestników, pozwala stwierdzić, że usługa nie stanowi najmu, lecz usługę wstępu”. Prowadząc dalszą analizę sprawy w aspekcie prawidłowego scharakteryzowania świadczonej usługi należy także zwrócić uwagę na zapisy zamieszczone w Regulaminie Ogólnym Pływalni (…), który zgodnie ze wskazaniem Strony w piśmie z dnia 15 lipca 2024 r. dotyczy wszystkich użytkowników pływalni, także uczestników zajęć organizowanych przez firmy zewnętrzne, a w którym zastrzeżono, jakie są zasady korzystania z pływalni, sposób płatności oraz ogólne warunki korzystania z pływalni. Z postanowień ogólnych regulaminu wynika, m.in. że „Informacje o zmianach godzin otwarcia Pływalni z przyczyn organizacyjnych lub niezależnych od Zarządcy (imprezy sportowe, święta, awarie, przerwy technologiczne), będą podawane na tablicach informacyjnych obiektu i stronie internetowej”. W części „Zasady korzystania z pływalni” wskazano: „W celu skorzystania z usług oferowanych na terenie Pływalni, klienci zgłaszają się do Recepcji, gdzie uzyskują niezbędne informacje dotyczące wymogów formalnych oraz sposobu realizacji tych usług. Uprawnienie do korzystania z usług oferowanych na terenie Pływalni są klienci posiadający ważny karnet, bilet wstępu lub kartę wstępu akceptowaną przez Zarządcę zgodnie z obowiązującym cennikiem usług (…)”. W uregulowaniach dotyczących płatności wskazano m.in., że „Płatności za korzystanie z usług Pływalni realizowane są w Recepcji Pływalni gotówkowo lub kartą płatniczą, a także elektronicznie poprzez stronę internetową Zarządcy zgodnie z zamieszczonym regulaminem. Opłata za korzystanie z usług Pływalni pobierana jest z góry za 60 minut przebywania klienta w strefie płatnej. Za pobyt krótszy niż 60 minut opłata nie będzie zwracana. Czas pobytu na Pływalni naliczany jest od momentu przejścia przez bramki „wejście” do momentu ostatecznego rozliczenia w Recepcji i zdania transpondera (chipa) i rozliczany jest minutowo zgodnie z obowiązującym cennikiem. Rozliczanie pobytu na Pływalni odbywa się w oparciu o zapis transpondera i cennik zatwierdzony przez Zarządcę”. Z kolei w zapisach końcowych regulaminu znajdują się zastrzeżenia: „Zarządca ma prawo zastosować czasowy zakaz wstępu na teren pływalni wobec klientów, którzy wielokrotnie naruszyli postanowienia regulaminu. Zastosowanie tego zakazu będzie poprzedzone ostrzeżeniem ze strony obsługi pływalni. Osoby funkcyjnie upoważnione przez Zarządcę kontrolują wszystkie zajęcia odbywające się na terenie pływalni, a w razie stwierdzenia uchybień, mają prawo do zakazania ich kontynuacji”. Przywołane ustalenia zamieszczone w Regulaminie Ogólnym Pływalni (…) potwierdzają, że Strona - pomimo umowy o świadczenie usług zawartej ze Stowarzyszeniem – nadal prowadzi nadzór nad obiektem. Z zapisów ww. regulaminu wynika wprost, że to Strona ustala warunki korzystania z pływalni i sposób rozliczania za świadczone usługi. To również Strona decyduje o zmianach godzin otwarcia pływalni i posiada prawo wprowadzenia zakazu wstępu na pływalnię klientom, którzy naruszyli postanowienia regulaminów. Strona w uzasadnieniu odwołania sama wskazuje: „Zgodnie z regulaminem Spółka zobowiązuje się utrzymywać obiekt w stanie technicznym pozwalającym na korzystanie z niego w celu do jakiego jest przeznaczony, jak również, że będą spełnione wszelkie normy wymagane prawem w tym w szczególności przepisami bhp i przeciw pożarowym (…), stosownie do regulaminu zarządca pływalni ma prawo zastosować czasowy zakaz wstępu na teren pływalni, a także może kontrolować wszystkie zajęcia odbywające się na terenie pływalni i ma prawo do zakazania ich kontynuacji”. W związku z tym należy zgodzić się ze Stroną, gdy kończąc powyższy wywód stwierdza, że „Takie ograniczenie nie jest typowe dla usług najmu”. Reasumując własne rozważania oraz okoliczności sprawy, Strona stwierdza, że „odpłatne udostępnianie lub umożliwianie korzystania na podstawie zamówień z obiektów sportowych, lub ich części, na cele związane z uprawianiem sportu, poprawą kondycji fizycznej, i rozwijaniem różnych form ruchu i rekreacji powinno być klasyfikowane jako usługi udostępniania/wstępu, a nie najmu”. Na potwierdzenie swojego stanowiska Strona przytacza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 137/22, w którym Sąd wskazał, że: „(…) wbrew poglądom Dyrektora KIS, grupowanie PKWiU 93.11.10.0 "Usługi związane z działalnością obiektów sportowych" obejmuje usługi polegające na udostępnianiu obiektu sportowego lub jego części (np. całości lub części hali sportowej) - nie tylko osobom fizycznym lub podmiotom gospodarczym, na zasadzie wykupienia biletu wstępu (np. karnetów, biletów wstępu zakupionych przez pracodawców dla swoich pracowników) uprawniającego do korzystania z obiektu zgodnie z jego charakterem, niezależnie czy celem wstępu jest uprawianie sportu czy rekreacja, ale również innym podmiotom wymienionym we wniosku na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej (rezerwacyjnej)”. Dodatkowo Strona wyjaśnia, że przywołany wyrok „zapadł w podobnym stanie faktycznym do analizowanego, skarżąca (gmina) bowiem udostępniała obiekty sportowe, których była właścicielem w celu korzystania z nich w sposób przewidziany dla tego typu infrastruktur m.in., stowarzyszeniom, fundacjom, klubom, sportowym, niepublicznym szkołom i przedszkolom na podstawie umów cywilnoprawnych”. Organ odwoławczy zauważa, że Strona trafnie powołała w uzasadnieniu odwołania cytowany wyrok. Ponadto należy zwrócić uwagę, że w treści ww. wyroku Sąd doszedł do następujących wniosków: „niewątpliwie wprowadzenie obniżonej stawki VAT na usługi sportowe służy rozpowszechnieniu zdrowego trybu życia poprzez udostępnienie tych usług i obniżenie kosztów (…). W tym kontekście za nieracjonalne należy uznać preferowanie poprzez obniżone stawki VAT wyłącznie usług sportowych polegających na korzystaniu z obiektów wyłącznie na podstawie biletów wstępu czy karnetów, a wykluczenie ze stawki preferencyjnej podmiotów korzystających z obiektów sportowych na podstawie umów cywilnoprawnych. (…) oraz „Fakt, iż podstawą tej transakcji jest zawarta w formie pisemnej umowa, a nie jednorazowy bilet, nie zmienia zakresu świadczonej usługi, nie modyfikuje typu usługi, nie wprowadza odmiennych zasad, czy warunków korzystania z obiektu. Umowa jest gwarancją możliwości wejścia do obiektu w określonym czasie. Celem umowy jest umożliwienie określonej osobie lub grupie osób skorzystania z infrastruktury sportowej dla potrzeb rekreacji, uprawiania sportu oraz poprawie kondycji fizycznej. Umowa nie kreuje nowego typu świadczenia; ma stanowić ułatwienie, usprawnienie oraz przyspieszenie obsługi klienta, a także zwiększyć jego satysfakcję poprzez wyeliminowanie formalności oraz niepewności co do możliwości skorzystania z obiektu o wybranej godzinie”. Nadmienić także należy, że w uzasadnieniu odwołania Strona zasadnie podkreśla, że Organ pierwszej instancji „(…) nie odniósł się także do tego, iż zgodnie z Wnioskiem Spółka udostępnia obiekt na zasadzie grupowego biletu wstępu”. Zauważyć należy, że w opisie wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej, Strona wskazała: „(…) W ramach swojej działalności Spółka między innymi: - udostępnia tory pływackie - grupowy bilet wstępu – Stowarzyszeniu (…), którego celem jest kształcenie młodych sportowców (…)”. Ponadto w treści wniosku Strona wyjaśniła, że „Grupowym biletem wstępu określono udostępnienie toru dla klienta zbiorowego takiego jak szkoła, związek, klub sportowy, stowarzyszenie, które chcą korzystać z usługi w ramach toru pływackiego udostępnionego na wyłączność, tak aby grupa klienta zbiorowego nie mieszała się z pozostałymi użytkownikami basenu. Dla takiego klienta określona została jednostka tzw. torogodzina. Tory są rezerwowane w zależności od ilości uczestników. Pozostałe tory pozostają do dyspozycji innych klientów basenu”. Biorąc pod uwagę wszystkie omówione dotychczas okoliczności w jakich następuje udostępnianie torów pływackich, należy zgodzić się z tezą Strony, że udostępnienie to przyjmuje formę grupowego biletu wstępu. W tym miejscu marginalnie tylko przypomnieć należy, że zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN „wstęp” oznacza „możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś”. W realiach, których dotyczy zaskarżona decyzja Strona nie zawarła umowy najmu, a umowę o świadczenie usług. Umożliwienie wejścia członkom Stowarzyszenia Klubu Sportowego „Aurora” do obiektu w celu przeprowadzenia/wzięcia udziału w zajęciach można określić mianem grupowego biletu wstępu, jak wskazuje Strona. Zawarta umowa ma charakter umowy rezerwacyjnej, w ramach której dochodzi do określenia stosownego harmonogramu zajęć, ułatwienia dostępu do pływalni w wyznaczonym do tego czasie. Należy zwrócić uwagę, że obiekty sportowe świadczą usługi z zakresu sportu przede wszystkim poprzez np. sprzedaż biletów wstępu, karnetów, które upoważniają przykładowo do skorzystania z basenu, lodowiska, sauny bądź pozostałej infrastruktury mieszczącej się w danym obiekcie sportowym. Nie oznacza to jednak, że wejście i skorzystanie z infrastruktury obiektu w celu uprawiania sportu czy rekreacji jest możliwe wyłącznie w sytuacji nabycia fizycznie istniejącego biletu. Specyfika czy to obiektu czy to sposobu sprzedaży może powodować, że wstęp zostanie nabyty na podstawie zawartej umowy. Podsumowując, niezależnie od tego kto będzie odbiorcą nabywanej usługi udostępnienia torów pływackich – czy będzie to stowarzyszenie (…), czy np. osoby fizyczne korzystające z obiektu sportowego na zasadzie wykupienia biletu wstępu, jeżeli usługa świadczona będzie w celach niekomercyjnych oraz na takich samych zasadach dla wszystkich odbiorców, a jej zakres, cel udostępnienia, warunki oraz obowiązki stron są identyczne dla wszystkich korzystających z obiektu, wówczas będziemy mieć do czynienia z udostępnianiem torów pływackich w ramach usługi związanej z działalnością obiektu sportowego, a nie w ramach usługi najmu. Istotny jest fakt, że udostępnienie torów pływackich na rzecz stowarzyszenia następuje na takich samych zasadach jak na rzecz np. osób fizycznych korzystających z obiektu na zasadzie wykupienia biletu wstępu. Choć podstawą wykonanej usługi jest zawarta umowa o świadczenia usług, nie zmienia to, w ocenie Organu odwoławczego, zakresu świadczonej usługi, nie modyfikuje typu usługi, nie wprowadza odmiennych zasad czy warunków korzystania z obiektu. Końcowo, dokonując potwierdzenia stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu odwołania, Strona powołała: –    wiążącą informację stawkową z dnia 12 września 2022 r. nr 0112-KDSL1-1.440.146.2022.1.JB oraz interpretacje indywidualne: –    z dnia 12 maja 2020 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.49.2020.2.TK, –    z dnia 9 kwietnia 2019 r. nr. 0114-KDIP1-1.4012.67.2019.2.RR, –    z dnia 18 lutego 2019 r. nr 0115-KDIT1-1.4012.13.2019.1.JP, –    z dnia 17 sierpnia 2017 r. nr 0112-KDIL2-3.4012.187.2017.2.ZD, –    z dnia 12 maja 2017 r. nr 2461-IBPP2.4512.152.2017.2.EJU, –    z dnia 13 kwietnia 2017 r. nr 2461-IBPP3.4512.160.2017.2.MŁ, –    z dnia 5 października 2016 r. nr IBPP2/4512-528/16-3/IK. Dla zachowania przejrzystości niniejszej decyzji Organ odwoławczy odniesie się w pierwszej kolejności do przytoczonej wiążącej informacji stawkowej z dnia 12 września 2022 r., a następnie do wskazanych przez Stronę interpretacji indywidualnych. Kluczowe jest zaznaczenie, że przywołana wiążąca informacja stawkowa zapadła w znacząco odmiennych realiach niż wiążąca informacja stawkowa będąca przedmiotem zaskarżenia. Przedmiotem wiążącej informacji stawkowej z dnia 12 września 2022 r. nie jest – jak w przedmiotowym postępowaniu – usługa udostępnienia części obiektu sportowego na podstawie zawartej umowy. Zwrócić należy uwagę, że zanonimizowane wersje wiążących informacji stawkowych – na podstawie art. 42i ustawy – podlegają udostępnieniu w Systemie Informacji Celno-Skarbowej Eureka. Niekiedy jednak informacje kluczowe dla podjętego rozstrzygnięcia, nie mogą podlegać udostępnieniu z uwagi na możliwość identyfikacji wnioskodawcy bądź ujawnienie danych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa. Dlatego też, na podstawie Systemu Informacji Celno-Skarbowej Eureka, Stronie znana jest wyłącznie zanonimizowana wersja wiążącej informacji stawkowej z dnia 12 września 2022 r. Lektura ww. decyzji – w wersji zanonimizowanej – wskazuje, że „w przypadku grup zorganizowanych odpowiedzialność za działania członków grupy w czasie korzystania ponosi osoba, która umowę podpisała”. Na podstawie powyższego fragmentu można więc wnioskować, że usługa, będąca przedmiotem decyzji z dnia 12 września 2022 r., jest świadczona w oparciu o stosowną umowę. Niemniej jednak, z informacji znajdujących się w materiale dowodowym, nieudostępnionych w Systemie Informacji Celno-Skarbowej Eureka wynika, że powyższego zapisu nie należy odczytywać w ten sposób, że będą zawierane dodatkowe umowy pisemne. Powołana Wiążąca informacja stawkowa wskazuje na odmienne warunki, okoliczności i sam charakter usługi opisanej w ramach decyzji z dnia 12 września 2022 r. Odnosząc się natomiast do powołanych przez Stronę licznych interpretacji indywidualnych początkowo warto dokonać chociażby krótkiego omówienia różnic jakie zachodzą między instytucją wiążącej informacji stawkowej, a interpretacji indywidualnej. Wiążąca informacja stawkowa uregulowana została w rozdziale 1a „Wiążąca informacja stawkowa” ustawy, natomiast interpretacja indywidualna w rozdziale 1a „Interpretacje przepisów prawa podatkowego” Ordynacji podatkowej. Wskazane instytucje normowane są zatem poprzez dwa odmienne akty prawne. Istotne jest, że interpretacja indywidualna – w odróżnieniu od wiążącej informacji stawkowej – nie przyjmuje formy decyzji. Wydanie interpretacji indywidualnej nie zostaje poprzedzone przeprowadzeniem postępowania podatkowego, dowodowego. W ramach wiążącej informacji stawkowej, nie dochodzi do związania Organu przedstawionym we wniosku stanem faktycznym bądź zdarzeniem przyszłym, jak ma to miejsce w instytucji interpretacji indywidualnej. Specyficzny charakter postępowania interpretacyjnego przejawia się przede wszystkim w tym, że organy nie prowadzą postępowania dowodowego, tj. nie dokonują samodzielnie ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia norm podatkowych, tak jak ma to miejsce w toku jurysdykcyjnego postępowania podatkowego, lecz bazują na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę. Cecha ta związana jest z istotą interpretacji indywidualnej wyrażającej się w dokonywaniu oceny prawnej stanowiska wnioskującego na tle zindywidualizowanego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawianego wyczerpująco we wniosku o wydanie interpretacji. Wydający interpretację organ przyjmuje zatem istnienie pewnego stanu rzeczy i nie może go własnymi ocenami podważać, ustalać, uzupełniać ani też zmieniać w jakimkolwiek zakresie, nawet wówczas, gdyby w oparciu o inne źródła, czy wiedzę znaną mu z urzędu, miał uzasadnione wątpliwości co do zgodności przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego z obiektywną rzeczywistością[1]. Wydając wiążącą informację stawkową Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej dokonuje samodzielnej klasyfikacji usługi bądź towaru, w celu określenia wysokości stawki podatku od towarów i usług, co następuje w oparciu o zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy. Inaczej jest w przypadku interpretacji indywidualnej, gdzie klasyfikacja statystyczna usługi bądź towaru jest elementem stanu faktycznego i nie podlega ocenie. W wyroku z dnia 7 marca 2016 r. sygn. akt I FSK 1031/14 Naczelny Sąd Administracyjny określił, że „co do zasady (…) klasyfikacja statystyczna jest elementem stanu faktycznego podanego przez wnioskodawcę i nie powinna być weryfikowana w postępowaniu interpretacyjnym. (…) Skoro wnioskodawca zakwalifikował swoją działalność do określonego grupowania PKWiU, to organ nie jest władny w tym postępowaniu dokonywać własnych ustaleń. Takie uprawnienia będzie miał dopiero w ewentualnym postępowaniu podatkowym”. Analizy powołanych w uzasadnieniu odwołania interpretacji indywidualnych, należy dokonać przez pryzmat poczynionych wyżej uwag, specyfiki instytucji interpretacji indywidualnej. W interpretacji indywidualnej z dnia 12 maja 2020 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.49.2020.2.TK zawarto zastrzeżenie, że „(…) wydając przedmiotową interpretację tutejszy organ oparł się na podanej przez Wnioskodawcę klasyfikacji. (…) organy podatkowe nie są właściwe do klasyfikowania usług, a dla prawidłowego ich opodatkowania niezbędne jest ich zaklasyfikowanie do prawidłowego grupowania statystycznego, obowiązek ten spoczywa na Wnioskodawcy. Niniejsza interpretacja nie rozstrzyga prawidłowości klasyfikacji usług sprzedawanych przez Wnioskodawcę w świetle PKWiU. Wobec tego została ona wydana przy założeniu, że Wnioskodawca poprawnie zakwalifikował usługi będące przedmiotem wniosku do odpowiedniego grupowania PKWiU. Tutejszy organ nie jest bowiem uprawniony, w ramach określonych w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, do zajmowania stanowiska w zakresie prawidłowości formalnego przyporządkowania usługi do grupowania statystycznego”. Zastrzeżenie na kształt tego, które zacytowane zostało wyżej zawarte zostało także w interpretacji indywidualnej z dnia 9 kwietnia 2019 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.67.2019.2.RR, z dnia 18 lutego 2019 r. nr 0115-KDIT1-1.4012.13.2019.1.JP, z dnia 17 sierpnia 2017 r. nr 0112-KDIL2-3.4012.187.2017.2.ZD, z dnia 12 maja 2017 r. nr 2461-IBPP2.4512.152.2017.2.EJU, z dnia 13 kwietnia 2017 r. nr 2461-IBPP3.4512.160.2017.2.MŁ, z dnia 5 października 2016 r. nr IBPP2/4512-528/16-3/IK. Pomimo, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podziela stanowisko Strony w zakresie klasyfikacji usługi udostępnienia torów pływackich do grupowania 93.11.10.0 PKWiU 2015, to nie uważa, aby przywołana wiążąca informacja stawkowa – z uwagi na odmienne realia, w jakich zapadła – oraz interpretacje indywidualne – z powodu zastrzeżeń jakie zawierają – potwierdzały stanowisko wyrażone w uzasadnieniu odwołania. Podsumowując, usługa – udostępnianie torów pływackich na (…) na rzecz Stowarzyszenia (…) na podstawie umowy o świadczenie usług – spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych grupowaniem 93.11.10.0 „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych” PKWiU 2015. Klasyfikacja usługi została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad. 2.  Uzasadnienie zastosowanej stawki podatku od towarów i usług Jak wskazano w początkowej części niniejszej decyzji, w załączniku nr 3 do ustawy, stanowiącym „Wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%”, w pozycji 55 mieści się grupowanie 93.11.10.0 „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych” Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Stosownie do art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4. Zgodnie z art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%. W związku z powyższym, ponieważ usługa – udostępnienie torów pływackich na (…) na rzecz Stowarzyszenia (…) na podstawie umowy o świadczenie usług – klasyfikowana jest do grupowania 93.11.10.0 PKWiU 2015 „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych”, to podlega opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy oraz poz. 55 załącznika nr 3 do ustawy. 3.  Odniesienie do zarzutów naruszenia prawa procesowego Zarzut naruszenia „(…) art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej (…)”. Strona zarzuca naruszenie powyższych norm prawa poprzez „(…) niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, a przez to błędne przyjęcie, że oferowana przez Spółkę usługa nie mieści się w grupowaniu PKWiU 93.11.10.0”. Zgodnie z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych – ujętej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jest zobligowany do prowadzenia postępowania o wydanie wiążącej informacji stawkowej w taki sposób, aby budziło ono zaufanie. Zasada przyjęta w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej jest drugą w kolejności zasadą występującą w postępowaniu podatkowym. Nie stanowi ona abstrakcyjnego postulatu, a jest normą prawa, którą organy podatkowe mają obowiązek respektować. Postępowanie budzące zaufanie do organów podatkowych to postępowanie, które charakteryzuje się zarówno poprawnością merytoryczną, jak i proceduralną. W uzasadnieniu odwołania uściślono, że naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło poprzez wydanie wiążącej informacji stawkowej pod z góry przyjętą tezę. Zdaniem Strony, „w wydanej Decyzji Organ jako jedyny czynnik determinujący nieuznanie Usługi za usługę związaną z działalnością obiektu sportowego wskazał, to że Spółka nie udostępnia odpłatnie torów pływackich na zasadzie wykupienia wstępu, ale na podstawie umowy o świadczenie usług”. Organ odwoławczy podziela stanowisko Strony, że w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, jednakże – w ocenie Organu – naruszenie to miało miejsce zwłaszcza poprzez błędne dokonanie klasyfikacji usługi, przyjęcie, że umowa z dnia (…) nosi znamiona umowy najmu oraz założenie, że usługi klasyfikowane do grupowania 93.11.10.0 „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych” PKWiU 2015, to wyłącznie świadczenia oferowane na zasadzie wykupienia biletu wstępu. Nie jest jednak w pełni właściwa ocena wyrażona w uzasadnieniu odwołania, gdy Strona twierdzi, że „Spółka nie może oprzeć się przekonaniu, że Decyzja została wydana w uzasadnieniu z góry przez Organ postawionej tezy, bez dogłębnej analizy argumentów i okoliczności faktycznych przedstawionych przez Spółkę”. Dokonanie klasyfikacji usługi odmiennie od stanowiska Strony nie świadczy o tym, że wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nastąpiło w sposób jednokierunkowy i nieobiektywny. Jednakże należy zgodzić się ze stwierdzeniem Strony, że „(…) Organ badając zasadność klasyfikacji pominął całkowicie tezy wnikające z wyroku TSUE C-55/14 z dnia 22 stycznia 2015 r., które jednoznacznie wskazują, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o usługach najmu. Organ nie odniósł się również do najświeższego orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczących usług związanych z działalnością obiektów sportowych m.in. cytowanego wcześniej wyroku WSA w Gliwicach”. Zatem zarzut naruszenia prawa procesowego w części dotyczącej art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej jest zasadny. Uzasadniając naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej Strona wskazała, że „(…) Organ przy wydaniu Decyzji nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności, które w ocenie Spółki mogły mieć istotne znaczenie przy wydaniu rozstrzygnięcia. Spółka zwraca uwagę zwłaszcza na brak analizy umowy o świadczenie usług oraz na pominięcie kluczowej okoliczności, Iż Spółka dokonuje udostępnienia torów pływackich na pływalni Stowarzyszeniu w celu korzystania z nich w sposób przewidziany dla tego typu obiektu sportowego”. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, zawartą w art. 122 Ordynacji podatkowej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl zasady ujętej w art. 122 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ma obowiązek zabiegać w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu, za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. Organ podatkowy został zobligowany do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych występujących w postępowaniu, w celu stworzenia rzeczywistego i pełnego obrazu prowadzonej sprawy. Natomiast stosownie do art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej – zasady oficjalności postępowania dowodowego – organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2023 r. sygn. akt I FSK 82/23 wskazał, że „(…) wynikająca z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (…)”. Organ odwoławczy – podobnie jak stwierdziła to Strona – ocenia, że Organ pierwszej instancji dokonał naruszenia art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne rozpatrzenie zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, które doprowadziło Organ pierwszej instancji do wniosku, że usługa udostępnienia torów pływackich nie stanowi usługi objętej grupowaniem 93.11.10.0 „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych” PKWiU 2015. Zasadne jest więc przyjęcie – jak uczyniono w uzasadnieniu odwołania – że „(…) Organ dopuścił się naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 §1 Ordynacji podatkowej (…)”. Zarzut naruszenia „(…) art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej (…)”. Strona upatruje naruszenia powyższych regulacji poprzez „(…) lakoniczne sporządzenie uzasadnienia WIS, które utrudniło Spółce zrozumienie racji, którymi kierował się Organ wydając zaskarżone WIS, a w konsekwencji merytoryczną polemikę z uzasadnieniem Organu”. W uzasadnieniu odwołania dodatkowo podkreślono, że „(…) WIS wydany w (…) sprawie nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, z którego można by było wysnuć konkluzje, że Dyrektor KIS dokonał rzetelnej analizy Wniosku. A contrario stanowi dowód na to, że Organ pominął istotne elementy stanu faktycznego, inne przeformułował, tak by wpisywały się w przyjętą na wstępie tezę. Uzasadnienie WIS jest bowiem bardzo lakoniczne - nie zawiera odniesienia się do uzasadnienia Spółki i materiału dowodowego, lecz stanowi luźny zbiór wniosków nie popartych żadną logiczną argumentacją”. W myśl art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej, decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Jak opisuje Strona w odwołaniu, „(…) uzasadnienie powinno zostać sporządzone w taki sposób, aby wynikało z niego, dlaczego organ podatkowy dokonał takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Powinno ono stanowić odzwierciedlenie toku badania danej sprawy przez organ, co oznacza, że powinno przedstawiać sposób rozumowania organu, uzasadniający wydanie takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował się organ a w konsekwencji merytoryczną polemikę w przypadku, gdy strona postępowania nie zgadza się z rozstrzygnięciem”. Wiążąca informacja stawkowa – wbrew twierdzeniom Strony – zawiera zarówno uzasadnienie prawne, jak i faktyczne. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano regulacje obowiązującego prawa mające zastosowanie w sprawie oraz dokonano ich interpretacji, co składa się na uzasadnienie prawne. W ramach uzasadnienia faktycznego przybliżono realia, jakich dotyczyła sprawa, zaprezentowano także argumenty przemawiające za klasyfikacją usługi do działu 68 PKWiU 2015. Z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika jakie okoliczności przesądziły o podjętym przez Organ pierwszej instancji rozstrzygnięciu. Lektura uzasadnienia wiążącej informacji stawkowej pozwala na poznanie toku rozumowania Organu pierwszej instancji, jak i przeprowadzenie z nim polemiki, której dokonano w ramach uzasadnienia złożonego odwołania. Organ odwoławczy nie dostrzegł – wbrew sugestii Strony – aby w wiążącej informacji stawkowej dokonano przeformułowania elementów stanu faktycznego, tak by odpowiadały usłudze najmu klasyfikowanej do działu 68 PKWiU 2015. Nie przesądza także o zasadności podniesionego zarzutu – w rozumieniu Organu odwoławczego – zależność, że uzasadnienie wiążącej informacji stawkowej jest lakoniczne, skrótowe, ponieważ to nie objętość uzasadnienia decyzji jest istotne, a jego wartość merytoryczna. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem Strony, że wiążąca informacja stawkowa nie zawiera odniesienia się do Jej uzasadnienia. Organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji nawiązał do proponowanej przez Stronę klasyfikacji i uargumentował – opierając się o zgromadzony i przeanalizowany w sprawie materiał dowodowy – podjęte rozstrzygnięcie. W części „Uzasadnienie klasyfikacji usługi” Organ pierwszej instancji wskazał okoliczności, z powodu których, Jego zdaniem, usługa nie mogła być klasyfikowana do grupowania 93.11.10.0 PKWiU 2015. Na marginesie warto nadmienić, że Organ pierwszej instancji w wiążącej informacji stawkowej nie ma ustawowego obowiązku ustosunkowania się do stanowiska zawartego we wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Po 814/20, w którym oceniono, że „(…) Wiążąca Informacja Stawkowa jest decyzją wydawaną na podstawie m.in. art. 42a u.p.t.u. WIS ma wskazywać wnioskodawcy właściwą dla danego towaru albo usługi, albo świadczenia złożonego stawkę podatku VAT w powiązaniu z właściwą klasyfikacją tego towaru albo usługi, albo świadczenia złożonego według stosownej klasyfikacji. Dla wydawanej WIS organ podatkowy nie ma obowiązku wyjaśnienia powodów, dla których nie uznał klasyfikacji zaproponowanej przez stronę (…)”. Niemniej, Organ odwoławczy przyznaje rację Stronie, że do naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej doszło, poprzez błędne uzasadnienie wiążącej informacji stawkowej, tj. wskazanie, że grupowanie 93.11.10.0 „Usługi związane z działalnością obiektów sportowych” PKWiU 2015 obejmuje wyłącznie usługi świadczone na zasadzie wykupienia biletu wstępu. Zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej zidentyfikować trzeba jako zasadny. W konsekwencji, Organ odwoławczy postanowił uchylić zaskarżoną wiążącą informację stawkową w całości i orzec jak w sentencji. Informacje dodatkowe Niniejsza decyzja nr 0110-KSI2-2.441.27.2024.2.BŁ z dnia 19 lipca 2024 r. jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Strona może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała. Podmiot, na rzecz którego wydano niniejszą decyzję, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem tej decyzji. Niniejsza decyzja nr 0110-KSI2-2.441.27.2024.2.BŁ z dnia 19 lipca 2024 r. wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot w odniesieniu do usługi wykonanej w okresie ważności decyzji (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: –    podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), –    usługa, będąca przedmiotem niniejszej decyzji, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy). W przypadku zastosowania się przez podatnika do wydanej na jego rzecz WIS nr 0112-KDSL2-2.440.70.2024.2.JB z dnia 18 kwietnia 2024 r. przed jej zmianą albo uchyleniem, przepisy art. 14k-14m Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio (art. 42c ust. 2 ustawy). Jak stanowi art. 42c ust. 2d ustawy, w przypadku uchylenia WIS oraz wydania WIS w postępowaniu odwoławczym albo na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu przepisy ust. 2b i 2c stosuje się odpowiednio. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 42c ust. 2b ustawy, który stanowi, że w przypadku zmiany WIS z powodu wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 42h ust. 3 pkt 4, i zastosowania się przez podmiot, na rzecz którego została ona wydana, do zmienionej WIS od dnia następującego po dniu, w którym WIS została doręczona, do dnia doręczenia decyzji o zmianie WIS, przepisy art. 14k-14m Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio. Powołane przepisy stanowią, że Strona może stosować WIS nr 0112-KDSL2-2.440.70.2024.2.JB z dnia 18 kwietnia 2024 r. od dnia następującego po jej doręczeniu do końca stosowanego przez Nią okresu rozliczeniowego w podatku od towarów i usług następującego po okresie rozliczeniowym, w którym doręczono niniejszą decyzję. Fakt zastosowania się przez Stronę do WIS nr 0112-KDSL2-2.440.70.2024.2.JB z dnia 18 kwietnia 2024 r. w ww. okresach rozliczeniowych nie może wywoływać niekorzystnych skutków prawnopodatkowych dla Strony. Tym samym, Strona w ww. okresach rozliczeniowych ma prawo wyboru, czy zastosuje niniejszą decyzję czy też WIS nr 0112-KDSL2-2.440.70.2024.2.JB z dnia 18 kwietnia 2024 r. Jeżeli zatem wolą Strony będzie zastosowanie WIS przed jej uchyleniem niniejszą decyzją, wówczas dla przedmiotowej usługi w ww. okresach rozliczeniowych w podatku od towarów i usług stosować należy stawkę podatku w wysokości 23%, na podstawie art. art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy. Niniejsza decyzja o zmianie WIS nr 0110-KSI2-2.441.27.2024.2.BŁ z dnia 19 lipca 2024 r. jest wydawana na okres 5 lat i jest ważna od dnia następującego po dniu jej doręczenia. WIS traci ważność przed upływem tego okresu, z dniem: 1)  następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)  wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 –    w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 1 i 2 ustawy). Decyzja o zmianie WIS nr 0110-KSI2-2.441.27.2024.2.BŁ z dnia 19 lipca 2024 r. wygasa z mocy prawa w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi, będącej przedmiotem niniejszej decyzji, w wyniku której wskazana w decyzji zmieniającej: 1)  klasyfikacja usługi, lub 2)  stawka podatku właściwa dla usługi, lub 3)  podstawa prawna wskazanej w WIS stawki podatku –    staje się niezgodna z tymi przepisami. Wygaśnięcie niniejszej decyzji WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy). Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej. POUCZENIE Niniejsza decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Przysługuje na nią prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2024 r., poz. 935). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). [1] B. Rogowska-Rajda, Czy weryfikacja klasyfikacji celnej lub statystycznej jest możliwa w ramach instytucji interpretacji indywidualnej?, ZNSA, 2023, nr 2, s. 63-86.