0111-KDIB1-1.4010.583.2021.2.ŚS

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe   Szanowni Państwo,   stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych objęte pytaniem Nr 1 i 3 jest prawidłowe.   Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej   25 listopada 2021 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia: -        czy wartość nieumorzona płyty fundamentowej powiększy wartość początkową nowej baterii (nowego środka trwałego), -        w przypadku, gdy odpowiedź na pytanie 1 brzmi, że nieumorzona wartość płyty fundamentowej ma powiększyć wartość początkową nowego środka trwałego, to w jaki sposób ustalić wartość nieumorzoną płyty fundamentowej,                                         -        czy wartość nieumorzona baterii stanowi koszt uzyskania przychodów, jeżeli tak, to w jakim okresie i w jakiej wysokości.   Treść wniosku jest następująca:   Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego   Wnioskodawca (dalej: „Spółka”) jest podatnikiem posiadającym osobowość prawną (spółka akcyjna), podlegającym w Polsce obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce ich osiągania. Wnioskodawca produkuje (…). W roku 2012 roku Spółka podjęła decyzję, iż dalsza eksploatacja jednej z baterii (…), która stanowi jeden odrębny środek trwały, jest niemożliwa z powodu technologicznego wyeksploatowania obiektu. Bateria ta stanowiła środek trwały Spółki. W tym samym roku Spółka zaprzestała produkcji (…) w tej baterii i w konsekwencji Spółka zaprzestała dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tego środka trwałego - ostatni odpis dokonano za miesiąc, w którym postawiono środek trwały w stan likwidacji. Od 2013 roku trwa rozbiórka baterii. Pod koniec 2015 r. zakończył się pierwszy, największy etap rozbiórki starej baterii. Zarówno rozebrana jak i pozostała nierozebrana część baterii nie stanowiła części składowej ani peryferyjnej środka trwałego jakim jest stara bateria. W chwili obecnej trwa ostatni etap likwidacji baterii (likwidacji środka trwałego), tj. rozbiórka do tzw. płyty fundamentowej. Przy czym płyta fundamentowa baterii, po zastosowaniu odpowiednich technik inżynierii budowlanej, stanie się fundamentem nowej baterii ... - nowego środka trwałego wytwarzanego we własnym zakresie. Płyta fundamentowa starej baterii nie stanowi części składowej ani peryferyjnej starej baterii. Stara bateria pozostaje wciąż w ewidencji środków trwałych i nie została z niej wycofana. Istotne elementy opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zawarto również w stanowisku Wnioskodawcy w sprawie, gdzie wskazano, że płyta fundamentowa wchodzi w skład środka trwałego, nie stanowi części składowej ani peryferyjnej starej baterii.   Pytania 1.    Czy wartość nieumorzona płyty fundamentowej powiększy wartość początkową nowej baterii (nowego środka trwałego)? 2.    W przypadku, gdy odpowiedź na pytanie 1 brzmi, że nieumorzona wartość płyty fundamentowej ma powiększyć wartość początkową nowego środka trwałego, w jaki sposób ustalić wartość nieumorzoną płyty fundamentowej?                                         3.    Czy wartość nieumorzona baterii stanowi koszt uzyskania przychodów? Jeżeli tak, to w jakim okresie i w jakiej wysokości?   Państwa stanowisko w sprawie   Ad 1 Zdaniem Wnioskodawcy, wartość nieumorzona płyty fundamentowej nie powiększy wartości początkowej nowej baterii (nowego środka trwałego). Zgodnie z art. 16g ustawy o PDOP, za wartość początkową środka trwałego wytwarzanego we własnym zakresie, uważa się koszt wytworzenia. W myśl art. 16g ust. 4 ustawy o PDOP, za koszt wytworzenia uważa się: -        wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, -        wartość kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, -        inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Przy czym do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania. Jednocześnie zgodnie z art. 16g ust. 3 ustawy o PDOP, za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku. Cenę nabycia, oraz koszt wytworzenia, koryguje się, w myśl art. 16g ust. 5, o różnice kursowe, naliczone do dnia przekazania do używania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej. Wartość początkową składników majątku wymagających montażu, powiększa się o wydatki poniesione na ich montaż zgodnie z art. 16g ust. 6 ustawy o PDOP. Jak wskazano we wniosku Wnioskodawca zaprzestał używania baterii (środka trwałego) z powodu technologicznego wyeksploatowania obiektu i z tego powodu baterię postawiono w stan likwidacji. W związku z powyższym nie można uznać, iż konsekwencją rozpoczęcia inwestycji w nowy środek trwały (budowa nowej baterii) było poniesienie straty w wyniku likwidacji starej baterii (likwidacji starego środka trwałego). Zdaniem Wnioskodawcy, wartość nieumorzona baterii, w tym wartość nieumorzona płyty fundamentowej, która będzie wykorzystana do budowy nowej baterii - nowego środka trwałego, nie stanowi wartości, w cenie nabycia, zużytego do wytworzenia nowej baterii rzeczowego składnika majątku, a także nie stanowi innego kosztu dającego się zaliczyć do wartości wytworzonego nowego środka trwałego (nowej baterii). W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, wartość nieumorzona baterii (likwidowanego środka trwałego), w tym wartość nieumorzona płyty fundamentowej, która będzie wykorzystana do budowy nowej inwestycji - nowej baterii, nie powiększy wartości początkowej nowej baterii - nowego środka trwałego. Podobnie stanowisko wyrażone zostało m.in. w: ·         interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z 7 grudnia 2018 r. , Znak: 0114-KDIP2-1.4010.378.2018.2.JS, w którym na pytanie podatnika: „Czy strata powstała w wyniku likwidacji Pozostałych środków trwałych stanowi koszt bezpośredni realizacji inwestycji polegającej na wzniesieniu Nowych hal magazynowych, który po oddaniu do użytkowania powiększy wartość początkową Nowych hal magazynowych?" organ odpowiedział: „Mając na uwadze przytoczone przepisy prawa podatkowego oraz przedstawione zdarzenie przyszłe, stwierdzić należy, że straty z tytułu likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych (koszt nabycia pomniejszony o ewentualne odpisy amortyzacyjne), spowodowana zdarzeniem niezwiązanym ze zmianą rodzaju działalności - z uwagi na fakt, że nie można ich powiązać bezpośrednio z realizacją inwestycji polegającej na wzniesieniu Nowych hal magazynowych - uznane winny być jednorazowo za koszt uzyskania przychodu w wysokości niezamortyzowanej wartości poszczególnych środków trwałych, w dacie faktycznej likwidacji, zgodnie z art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., czyli w dniu, w którym ujęto koszt na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku) w księgach rachunkowych. Oznacza to, że nie można podzielić poglądu Wnioskodawcy, że strata powstała w wyniku likwidacji nie w pełni zamortyzowanych Pozostałych środków trwałych stanowi koszt bezpośredni realizacji inwestycji polegającej na wzniesieniu Nowych hal magazynowych i w związku z tym powiększa wartość początkową inwestycji.” ·         interpretacji indywidualnej z 7 września 2020 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.265.2020.1.ŚS, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko podatnika, zgodnie z którym: „nie można uznać wartości likwidowanego środka trwałego za wartość „zużytych do wytworzenia” środków trwałych rzeczowych składników majątku - ich likwidacja jest procesem poprzedzającym planowane wytworzenie nowych środków trwałych, oddzielnym od niego i obiektywnie go nie warunkującym. Nie można więc powiedzieć, że likwidacja środka trwałego charakteryzuje się związkiem funkcjonalnym i przyczynowo-skutkowym z wytworzeniem nowych środków trwałych wystarczającym do ujęcia wartości likwidowanego środka trwałego w wartości nowego”. Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, wartość nieumorzona płyty fundamentowej nie powiększy wartości początkowej nowej baterii (nowego środka trwałego).   Ad  3 Zdaniem Wnioskodawcy, wartość nieumorzona baterii stanowi koszt uzyskania przychodów w dacie faktycznej likwidacji baterii (zakończenia likwidacji całości baterii) i wykreślenia jej z ewidencji środków trwałych, a nie w dacie postawienia jej w stan likwidacji i pozostawienia jej na stanie środków trwałych (w ewidencji środków trwałych), od których zaprzestano dokonywać odpisów amortyzacyjnych, ani nie w dacie zakończenia poszczególnych etapów likwidacji baterii. Co do zasady wydatki na nabycie środków trwałych nie są kosztem uzyskania przychodów. Kosztem uzyskania przychodów są jednak, w myśl art. 15 ust. 6 ustawy o PDOP, odpisy z tytułu zużycia środków trwałych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16. Zgodnie z art. 16h ust. 1 ustawy o PDOP odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środka trwałego, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Jednocześnie, nie stanowi kosztu uzyskania przychodów, strata w środku trwałym w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 (tak art. 16 ust. 1 pkt 5), a także strata powstała w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego, jeżeli środek ten utracił przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności (tak art. 16 ust. 1 pkt 6). Na podstawie art. 16g ust. 16 ustawy o PDOP w razie trwałego odłączenia od danego środka trwałego części składowej lub peryferyjnej wartość początkową tego środka zmniejsza się, od następnego miesiąca po odłączeniu, o różnicę między ceną nabycia (kosztem wytworzenia) odłączonej części a przypadającą na nią, w okresie połączenia, sumą odpisów amortyzacyjnych obliczoną przy zastosowaniu metody amortyzacji i stawki amortyzacyjnej stosowanej przy obliczaniu odpisów amortyzacyjnych tego środka trwałego. Co do zasady, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą (tak art. 15 ust. 4d).   Natomiast za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (tak art. 15 ust. 4e). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, należy wskazać, że Spółka zaprzestała wykorzystywania środka trwałego jakim jest stara bateria w 2012 r. z powodu technologicznego wyeksploatowania baterii, a nie na skutek zmiany rodzaju działalności Spółki. W związku z powyższym Spółka postawiła w 2012 r. baterię w stan likwidacji i zaprzestała dokonywania odpisów amortyzacyjnych w 2012 r., ostatni odpis dokonała za miesiąc, w którym postawiono baterię w stan likwidacji, jednocześnie bateria pozostaje wciąż na stanie środków trwałych i nie została z niej wykreślona z uwagi na trwający proces likwidacji baterii. Zgodnie z art. 16h ust. 1 amortyzacji dokonuje się do końca miesiąca, w którym postawiono środek trwały w stan likwidacji. W ocenie Wnioskodawcy, Spółka prawidłowo zaprzestała dokonywania odpisu i prawidłowo dokonała ostatniego odpisu amortyzacyjnego za miesiąc, w którym postawiono baterię w stan likwidacji. W stanie faktycznym wskazano, że Spółka rozpoczęła fizyczną likwidację baterii (jednego odrębnego środka trwałego) od 2013 r. W 2015 r. zakończył się pierwszy największy etap rozbiórki starej baterii. Zarówno rozebrana jak i pozostała nierozebrana część baterii nie stanowiła części składowej ani peryferyjnej środka trwałego jakim jest stara bateria. W chwili obecnej trwa ostatni etap likwidacji baterii (likwidacji środka trwałego) - do tzw. płyty fundamentowej. Stara bateria pozostaje wciąż w ewidencji środków trwałych i nie została z niej wycofana. Ponieważ w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym w 2015 r. nie doszło do odłączenia części składowej ani peryferyjnej środka trwałego, nie znajdzie zastosowanie art. 16h ust. 16 ustawy o PDOP. Całkowita likwidacja środka trwałego nastąpi dopiero po zakończeniu ostatniego etapu likwidacji i wtedy dopiero wystawiony będzie dokument LT (likwidacji środka trwałego),  a następnie zlikwidowany środek trwały zostanie wycofany  z ewidencji środków trwałych Spółki, i wtedy dopiero Spółka ujmie (zaksięguje) w księgach rachunkowych likwidację środka trwałego oraz uwzględni w kosztach wartość niezamortyzowaną baterii. W ocenie Wnioskodawcy, nie znajdzie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o PDOP, zgodnie z którym nie stanowią kosztów uzyskania przychodu, straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności. Bateria nie utraciła przydatności na skutek zmiany rodzaju prowadzonej działalności przez Wnioskodawcę, a zaprzestanie jej używania wynikało tylko i wyłącznie z jej technologicznego wyeksploatowania. Zatem w sytuacji kiedy likwidacja środka trwałego ma miejsce na skutek innych powodów (przyczyn) niż na skutek zmiany rodzaju działalności - straty z tytułu likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, z uwzględnienie, art. 16 ust. 1 pkt 5, wskazującego, że nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów strat w środku trwałym w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1. Pojęcie likwidacja nie zostało zdefiniowane w ustawie o PDOP. Sięgając do jego słownikowego znaczenia „likwidacja” oznacza zniesienie, usunięcie, rozwiązanie czegoś. Niemniej jednak, w ocenie Wnioskodawcy, w odniesieniu do stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, pojęcie to powinno być utożsamione z procesem fizycznego unicestwienia (zlikwidowania) danego środka trwałego i wycofania go z ewidencji środków trwałych, które w przypadku wskazanym we wniosku będzie miało miejsce dopiero po zakończeniu ostatniego etapu likwidacji środka trwałego (likwidacji elementu płyty fundamentowej). W konsekwencji nieumorzona wartość środka trwałego ma prawo być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, stosownie do regulacji art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP,  z uwzględnieniem uregulowań wskazanych powyżej. Dodatkowo stosownie do art. 15 ust. 4e ustawy o PDOP, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.   W świetle powyższego, biorąc pod uwagę, że likwidacja środka trwałego nie była spowodowana utratą przydatności gospodarczej tej części środka trwałego na skutek zmiany rodzaju działalności, w ocenie Wnioskodawcy, Spółka będzie miała prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość niezamortyzowaną likwidowanego środka trwałego (likwidowanej starej baterii). W ocenie Wnioskodawcy, koszt ten Spółka będzie miała prawo uwzględnić jako koszt uzyskania przychodów pod datą zakończenia faktycznej (całościowej) likwidacji środka trwałego, czyli po zakończeniu ostatniego etapu likwidacji oraz wystawienia odpowiednich dokumentów potwierdzających fizyczną likwidację, w tym dokumentu LT, tj. pod datą ujęcia (zaksięgowania) w księgach tego zdarzenia. Zdaniem Wnioskodawcy, nieumorzona wartość środka trwałego, którą Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów ustalona będzie jako wartość początkowa środka trwałego pomniejszona o sumę dokonanych odpisów, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o PDOP, czyli o odpisy dokonane do końca miesiąca, w którym postawiono baterię w stan likwidacji.   Ocena stanowiska   Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „updop”): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.   W myśl tego przepisu, wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami (poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie, zwiększenie, zachowanie lub zabezpieczenie tego przychodu). W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: ·         został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z  zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), ·         jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w  jakikolwiek sposób zwrócona, ·         pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ·         poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, ·         został właściwie udokumentowany, ·         nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Z powyższego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i  gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem danego kosztu, a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł – obiektywnie oceniając – oczekiwać takiego efektu. Kierując się kryterium stopnia powiązania istniejącego pomiędzy kosztem a celem, jakiemu ma służyć, ustawodawca wyróżnia koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z  przychodami i koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie), różnicując moment ich potrącalności (art. 15 ust. 4, 4b-4e ustawy o  podatku dochodowym od osób prawnych). Do pierwszej z wymienionych kategorii należą takie wydatki, których poniesienie ma bezpośrednio na celu uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru. Natomiast pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których ponoszenie jest racjonalnie uzasadnione jako służące osiąganiu przychodów lub zachowaniu albo zabezpieczeniu ich źródła, nie ma jednak możliwości przypisania ich do określonych, konkretnych przychodów. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty zarządu ponoszone przez spółkę kapitałową (wydatki związane z działaniem organu zarządzającego spółki kapitałowej), uznając, że – jako ogólne, stałe koszty dotyczące jej funkcjonowania jako osoby prawnej i podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą – są ponoszone w celu uzyskiwania przychodów. Katalog wyłączeń z kategorii kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z  przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą, zawarty został w art. 16 ust. 1 ustawy CIT i ma charakter zamknięty.   Stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 5 updop: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.   Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.   W świetle tego przepisu, w przypadku gdy likwidacja środków trwałych została dokonana z tej przyczyny, że dotychczas wykorzystywany środek trwały utracił przydatność z racji zmiany rodzaju działalności, to poniesiona strata nie stanowi kosztu podatkowego. Oznacza to, że strata powstała w związku z likwidacją środków trwałych spowodowana innymi przyczynami niż zmiana rodzaju działalności może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.   Odrębną kategorię kosztów uzyskania przychodu stanowią odpisy amortyzacyjne. Jak bowiem stanowi art. 15 ust. 6 updop: Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z  tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.   W myśl art. 16a ust. 1 updop: Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1.    budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2.    maszyny, urządzenia i środki transportu, 3.    inne przedmioty – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.   Z definicji środka trwałego zawartej w art. 16a ust. 1 updop wynika, że aby dany przedmiot był uznany za środek trwały musi spełniać następujące warunki: 1.    stanowić własność lub współwłasność podatnika, 2.    być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania, tzn. środek powinien być wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem, 3.    przewidywany okres jego używania musi być dłuższy niż rok, 4.    musi być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.   Jednocześnie, na podstawie art. 16g ust. 1 pkt 2 updop: Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się, w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.   Zgodnie z art. 16g ust. 4 updop: Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.   Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy: Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.   Zatem, do wartości początkowej wytworzonego środka trwałego zalicza się ogół kosztów poniesionych w związku z jego wytworzeniem od momentu rozpoczęcia inwestycji aż do momentu przekazania środka do używania. Nakład inwestycyjny, w myśl powyższej regulacji, oznacza wszystkie koszty poniesione dla realizacji inwestycji, w tym na działania wstępne, przygotowujące prace rzeczowe. Natomiast użycie przez ustawodawcę zwrotu, że do kosztu wytworzenia środka trwałego zalicza się „inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych” oznacza, że katalog wydatków poniesionych w związku z wytworzeniem środka trwałego powiększających jego wartość początkową jest otwarty, co wskazuje na to, że mieszczą się w nim również inne, nie wymienione wprost koszty, które będą miały wpływ na wartość początkową danego składnika majątku. Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że na wartość początkową środka trwałego składają się wszystkie koszty poniesione w związku z budową środków trwałych, a zatem mogą to być koszty wyburzenia likwidowanych środków trwałych, jeżeli czynność ta pozostaje w związku z  prowadzoną inwestycją. Przedmiotowe koszty stanowią bowiem prace wstępne, przygotowujące miejsce pod nową inwestycję. Ponadto, dla prawidłowego rozliczenia kosztów wytworzenia środków trwałych znaczenie ma określenie momentu zakończenia inwestycji i  momentu faktycznego oddania tych środków do używania. Bowiem wszelkie wydatki pozostające w związku z wytworzeniem środka trwałego i poniesione do dnia oddania go do używania mają wpływ na jego koszt wytworzenia. Koszt ten zarazem stanowi o wartości początkowej środka trwałego, od której dokonuje się następnie odpisów amortyzacyjnych.   Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w 2012 roku Spółka podjęła decyzję, iż dalsza eksploatacja jednej z baterii (…), która stanowi jeden odrębny środek trwały, jest niemożliwa z powodu technologicznego wyeksploatowania obiektu. Bateria ta stanowiła środek trwały Spółki. W tym samy roku Spółka zaprzestała produkcji (…) w tej baterii i w konsekwencji Spółka zaprzestała dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tego środka trwałego - ostatni odpis dokonano za miesiąc, w którym postawiono środek trwały  w stan likwidacji. Od 2013 roku trwa rozbiórka baterii. Pod koniec 2015 r. zakończył się pierwszy, największy etap rozbiórki starej baterii. Zarówno rozebrana jak i pozostała nierozebrana część baterii nie stanowiła części składowej ani peryferyjnej środka trwałego jakim jest stara bateria. W chwili obecnej trwa ostatni etap likwidacji baterii (likwidacji środka trwałego), tj. rozbiórka do tzw. płyty fundamentowej. Przy czym płyta fundamentowa baterii, po zastosowaniu odpowiednich technik inżynierii budowlanej, stanie się fundamentem nowej baterii (...) - nowego środka trwałego wytwarzanego we własnym zakresie. Płyta fundamentowa starej baterii wchodzi w skład środka trwałego nie stanowi części składowej, ani peryferyjnej starej baterii. Stara bateria pozostaje wciąż w ewidencji środków trwałych i nie została z niej wycofana.   Biorąc pod uwagę przytoczone wyżej przepisy stwierdzić należy, że w  przedstawionych okolicznościach, wyłączenie określone w cytowanym przepisie art. 16 ust. 1 pkt 6 updop nie znajduje zastosowania, bowiem likwidacja środka trwałego (…) nie zostanie spowodowana utratą jej przydatności na skutek zmiany rodzaju działalności. Tym samym, strata z tytułu likwidacji nie w  pełni umorzonego środka trwałego, spowodowana zdarzeniem niezwiązanym ze zmianą rodzaju działalności, powinna być uznana jednorazowo za koszt uzyskania przychodu w  wysokości niezamortyzowanej wartości baterii (...) oraz płyty fundamentowej. Zauważyć przy tym należy, że wartość nieumorzona baterii oraz płyty fundamentowej likwidowanej baterii (…), po wybudowaniu nowej baterii (…) nie zostanie ponownie zaliczona do kosztów podatkowych, bowiem nie będzie się to wiązało z  poniesieniem wydatku. Oznacza to zarazem, że wartość ta nie zostanie dwukrotnie zaliczona do kosztów podatkowych. Zatem stanowisko Wnioskodawcy  sprowadzające się do twierdzenia, że wartość nieumorzona płyty fundamentowej nie powiększy wartość początkową nowej baterii (nowego środka trwałego), należy uznać za prawidłowe. Odnosząc się natomiast do kwestii ustalenia, czy wartość nieumorzona baterii stanowi koszt uzyskania przychodów oraz w jakim okresie i w jakiej wysokości, należy zauważyć, że w procesie likwidacji środka trwałego należy wyróżnić trzy etapy: ·         moment jego przeznaczenia do likwidacji, ·         moment jego postawienia w stan likwidacji, z którym wiąże się jego wyksięgowanie z ewidencji bilansowej, a ujęcie go w ewidencji pozabilansowej, ·         moment zakończenia likwidacji, czyli jego ostateczne wyksięgowanie z ewidencji pozabilansowej.   Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że warunkiem zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieumorzonej wartości środka trwałego jest jego faktyczna likwidacja. Z czynności tej sporządza się protokół fizycznej likwidacji, który oznacza zakończenie procesu likwidacji środka trwałego.   W myśl art. 15 ust. 4d updop:  Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.   Zgodnie natomiast art. 15 ust. 4e updop: Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.   Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów nieumorzonej podatkowo wartości początkowej środka trwałego, likwidowanego w związku z nową inwestycją, możliwe jest przy spełnieniu dwóch łącznych warunków: fizycznej likwidacji środka trwałego, ujęcia w księgach tego zdarzenia.   Przy czym ujęcie w kosztach podatkowych nie może nastąpić wcześniej niż fizyczna likwidacja. Koszt ten winien być rozpoznany w momencie faktycznej likwidacji środka trwałego (data sporządzenia protokołu zakończenia fizycznej likwidacji środka trwałego) pod warunkiem ujęcia tego zdarzenia w księgach.   Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że skoro likwidacja środka trwałego (starej baterii ...) nie była spowodowana utratą przydatności gospodarczej środka trwałego na skutek zmiany rodzaju działalności, Spółka będzie miała prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość niezamortyzowaną likwidowanego środka trwałego (likwidowanej starej baterii). Koszt ten Spółka będzie miała prawo uwzględnić jako koszt uzyskania przychodów pod datą zakończenia faktycznej (całościowej) likwidacji środka trwałego, czyli po zakończeniu ostatniego etapu likwidacji oraz wystawienia odpowiednich dokumentów potwierdzających fizyczną likwidację, tj. pod datą ujęcia (zaksięgowania) w księgach tego zdarzenia. Nieumorzona wartość środka trwałego, którą Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów ustalona będzie jako wartość początkowa środka trwałego pomniejszona o sumę dokonanych odpisów, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czyli o odpisy dokonane do końca miesiąca, w którym postawiono baterię w stan likwidacji.   Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania Nr 3 jest prawidłowe.   Jednocześnie, tut. Organ wskazuje, że w związku z uznaniem za prawidłowe stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1, bezprzedmiotowe stało się rozstrzyganie w kwestii dotyczącej pytania oznaczonego we wniosku Nr 2.   Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie wiążą tut. Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.   Dodatkowe informacje   Informacja o zakresie rozstrzygnięcia   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji   ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.   ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.     Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację   Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).   Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).   Podstawa prawna dla wydania interpretacji   Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).