0111-KDIB1-2.4010.520.2021.1.MZA

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 4 października 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy Spółka miała/będzie miała prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów na fundusz rekultywacji, na bieżąco w momencie ich dokonywania, z uwzględnieniem opisanej we wniosku korekty (tj. korekty odpisów ustalonych zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.p. dokonywanej na bieżąco (miesięcznie) o realną ilość odpadów przekazanych do składowania i realną wartość), począwszy od momentu wejścia w życie z mocą od dnia 1 stycznia 2021 r. planu rekultywacji wprowadzonego uchwałą z dnia 27 lipca 2021 r. Treść wniosku jest następująca:   Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego   Wnioskodawca jest osobą prawną posiadającą siedzibę na terytorium Polski. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie szeroko rozumianej gospodarki odpadami. Na podstawie art. 137 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r. poz. 779 ze zm.; dalej: ustawa o odpadach), Spółka zobowiązana jest do tworzenia funduszu rekultywacyjnego na potrzeby realizacji w przyszłości obowiązków związanych z zamknięciem, rekultywacją, nadzorem i monitorowaniem zarządzanymi przez Spółkę składowiskami odpadów. W myśl art. 137 ust. 3 ustawy o odpadach, fundusz rekultywacyjny może mieć formę odrębnego rachunku bankowego, rezerwy lub gwarancji bankowej. Obowiązkiem podmiotu zarządzającego składowiskiem odpadów jest podanie do publicznej wiadomości (również na stronie internetowej podmiotu), udziału środków odprowadzanych na fundusz rekultywacyjny w cenie za przyjęcie odpadów do składowania. Celem utworzenia funduszu jest więc zabezpieczenie środków finansowych (w trakcie eksploatacji składowiska i uzyskiwania przychodów z tytułu przyjmowania odpadów na składowisko), które będą przeznaczone na realizację obowiązków związanych z rekultywacją. Rekultywacja składowiska jest prowadzona po uprawomocnieniu się właściwej decyzji administracyjnej o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska odpadów albo decyzji o zamknięciu składowiska odpadów. Wówczas bowiem nie są już uzyskiwane przez podmiot zarządzający składowiskiem przychody z przyjmowania odpadów. Rekultywacja polega m.in. na właściwym ukształtowaniu rzeźby terenu, poprawieniu właściwości fizycznych i chemicznych gleby, uregulowaniu stosunków wodnych, wzmacnianiu skarp, zbudowaniu dróg i niezbędnych obiektów gospodarczych lub turystycznych, zasianiu traw i innych niskopiennych roślin oraz zadrzewieniu itp. Spółka wskazuje, że na bieżąco uzyskuje przychody z tytułu eksploatacji składowiska, które uzyskiwane będą do momentu jego zamknięcia. Należy podkreślić, że zasady tworzenia funduszu rekultywacyjnego zostały określone i wprowadzone do stosowania Uchwałą Zarządu nr 28/12/2013 z 30 grudnia 2013 r. i uchwałą nr 20/10/2018 z 25 października 2018 r. Wskazane powyżej uchwały zarządu nr 28/12/2013 i 20/10/2018 dotyczyły odpowiednio utworzenia funduszu rekultywacyjnego oraz odpisów na fundusz rekultywacyjny. Przyjmowały one odpowiednio udział środków odprowadzanych na fundusz rekultywacyjny w cenie za przyjęcie odpadów do składowania na składowisku odpadów na: 7,52 zł za Mg (do września 2018 r.) i 8,74 zł za Mg (od października 2018 r.). W dniu 27 lipca 2021 r. zarząd Spółki podjął uchwałę w sprawie planu zamknięcia i rekultywacji składowiska odpadów wraz z nadzorem i monitoringiem w fazie poeksploatacyjnej. Weszła ona w życie z dniem jej podjęcia z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2021 r., co oznacza, że ma zastosowanie do odpisów na fundusz rekultywacji tworzonych począwszy od stycznia 2021 r. W świetle ww. uchwały stworzony został plan rekultywacji składowiska odpadów. Zgodnie z przedmiotową uchwałą, środki zgromadzone na funduszu będą przeznaczone na realizację obowiązków związanych z zamknięciem, rekultywacją i nadzorem oraz monitoringiem składowiska w fazie poeksploatacyjnej. Dane dotyczące odpisu na fundusz rekultywacyjny, zgodnie z uchwałą z dnia 27 lipca 2021 r., prezentują się następująco: a)  całkowity koszt rekultywacji wynosi 7 278 009,01 zł, b)  pojemność składowiska do wykorzystania 1 967 616,00 Mg, c)  zapełnienie składowiska 1 444 697,23 Mg, d)  pojemność do wykorzystania 522 918,77 Mg, e)  stawka odpisu na fundusz rekultywacyjny za mg składowanych odpadów wynosi 8,74 zł, f)   dotychczasowe odpisy dokonane na fundusz rekultywacji - na dzień 31 grudnia 2020 r. - 2 247 946,41 zł, g)  pozostała szacowana wartość odpisów - 5 030 062,60 zł. Dotychczasowy odpis skorygowany o kwotę pozostałości środków tego funduszu według stanu na początku roku kształtował się następująco: od 23 lipca 2013 r.:  375 952,48 zł 2014   r.: 319 559,61 zł 2015   r.: 407 908,44 zł 2016   r.:   75 190,50 zł 2017   r.: 225 571,49 zł 2018   r.: 234 750,00 zł 2019   r: 366 151,12 zł 2020   r.: 490 065,74 zł 2021    r.: 552 232,78 zł Łącznie: 3 047 382,17 zł Zgodnie z uchwałą z dnia 27 lipca 2021 r. (przyjmującą plan rekultywacji), na podstawie utworzonego planu finansowego na lata 2013-2021 zaplanowano utworzenie odpisu na fundusz rekultywacyjny dla 377 924 Mg ilości odpadów co stanowi 3 047 382,17 zł, w tym planowany wyłącznie na rok 2021 odpis od 63 194 Mg odpadów. Wobec powyższego planowany odpis na fundusz rekultywacji na rok 2021, skorygowany o kwotę pozostałości środków tego funduszu według stanu na początku roku wyniesie 552 232,78 zł. Zgodnie z planem, wskazana kwota (552 232,78 zł) podlega korekcie w następujący sposób: Spółka dokonuje miesięcznie korekty zaplanowanego odpisu o realną ilość odpadów przekazanych do składowania i realną wartość. Realną wartość odpisu na fundusz rekultywacyjny ustala się na podstawie przekazanego przez kierownika Działu Ochrony środowiska informacji o ilości odpadów przekazanych do składowania. Planowane są również dalsze odpisy na fundusz rekultywacyjny na lata 2022-2038, co - zgodnie z planem rekultywacji - przedstawia się następująco: Całkowity koszt rekultywacji: 7 278 009,01 zł. Dotychczasowe odpisy - zaplanowane do końca 2021 r.: 3 047 382,17 zł. Pozostała część do odpisu na lata 2022-2038: 4 230 626,84 zł. Tym samym, skoro planuje się, że pozostały przewidywany okres tworzenia funduszu wynosi 17 lat, planowana kwota odpisu na poszczególne lata (2022-2038) wyniesie 248 860,40 zł rocznie. Jednocześnie w latach kolejnych dokonywane będzie opracowywanie i wprowadzanie planów rekultywacji na dany rok. Podsumowując, Spółka wprowadziła następującą procedurę związaną z dokonywaniem corocznych odpisów na fundusz rekultywacji oraz wprowadzaniem korekt do planu rekultywacji: -     w planie rekultywacji określona została wysokość corocznych odpisów na fundusz rekultywacyjny na cały okres eksploatowania wysypiska (co wynika z kosztów przeznaczonych na rekultywację opartych na kosztorysie oraz zakładanej w danym roku ilości deponowanych odpadów), -     planowany odpis na fundusz rekultywacji na dany rok wynikający z planu rekultywacji dzielony jest przez miesiące w roku, -     z momentem dokonywania odpisu (miesięcznie) dochodzi na bieżąco do korekty zaplanowanego odpisu o realną ilość odpadów przekazanych do składowania i realną wartość (tu: odpis dokonywany jest już w skorygowanej wysokości), -     z początkiem każdego kolejnego roku dokonywana będzie ewentualna weryfikacja i korekta planu rekultywacji o kwotę niewykorzystanych środków funduszu, co zostanie uwzględnione w planie rekultywacji na kolejny rok. Powyższa metodologia oznacza, że finalnie z sumy miesięcznie korygowanych odpisów uzyskuje się w danym roku łączną kwotę odpisu obejmującą już realną ilość odpadów przekazanych do składowania i realną wartość. Wnioskodawca nadmienia, że plan rekultywacji to dokument zawierający koszt rekultywacji składowiska, kwoty odpisów zaplanowanych na poszczególne lata, pojemność składowiska do wykorzystania, procent wykorzystania składowiska w poszczególnych latach. Nie zawiera on opisu poszczególnych etapów procesu zamykania i rekultywacji składowiska i monitoringu w fazie poeksploatacyjnej, ponieważ dokument taki tworzy się w momencie składania wniosku o wydanie decyzji o zamknięciu składowiska. Rok podatkowy Spółki jest równy roku kalendarzowemu. Spółka dokonuje odpisu na fundusz rekultywacji w postaci wpłat na rachunek bankowy co znajduje również swoje odzwierciedlenie w zapisach na kontach księgowych jednostki. Wątpliwości Spółki dotyczą zarówno stanu faktycznego (tj. dotychczas dokonanych odpisów w 2021 r.), jak również zdarzenia przyszłego (czyli odpisów, które zostaną dokonane w przyszłości, w tym jeszcze w 2021 r.).   Pytanie   Czy Spółka miała/będzie miała prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opisanych w stanie faktycznym odpisów na fundusz rekultywacji, na bieżąco w momencie ich dokonywania, z uwzględnieniem opisanej we wniosku korekty (tj. korekty odpisów ustalonych zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.p. dokonywanej na bieżąco (miesięcznie) o realną ilość odpadów przekazanych do składowania i realną wartość), począwszy od momentu wejścia w życie z mocą od dnia 1 stycznia 2021 r. planu rekultywacji wprowadzonego uchwałą z dnia 27 lipca 2021 r.?   Państwa stanowisko w sprawie   Spółka miała/będzie miała prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opisanych w stanie faktycznym odpisów na fundusz rekultywacji, na bieżąco w momencie ich dokonywania, z uwzględnieniem opisanej we wniosku korekty (tj. korekty odpisów ustalonych zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.p. dokonywanej na bieżąco (miesięcznie) o realną ilość odpadów przekazanych do składowania i realną wartość), począwszy od momentu wejścia w życie z mocą od dnia 1 stycznia 2021 r. planu rekultywacji wprowadzonego uchwałą z dnia 27 lipca 2021 r. Uzasadnienie: W ocenie Wnioskodawcy, obowiązujące na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przepisy nie stoją w sprzeczności z prezentowanym powyżej stanowiskiem. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Spółka przyjęła plan rekultywacji, czyniąc zadość regułom wynikającym z art. 16 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.p. Dokonywane przez Spółkę korekty planu rekultywacji, polegające na ustaleniu kwoty wynikającej z planu rekultywacji na dany rok, jako sumy kwoty odpisów zaplanowanych w danym roku, a zweryfikowanych na bieżąco (miesięcznie) o realną ilość odpadów przekazanych do składowania i realną wartość, nie wykluczają zdaniem Wnioskodawcy, możliwości zaliczania przedmiotowych odpisów do kosztów podatkowych. W związku z dokonaniem korekty, Spółka będzie mogła na bieżąco zaliczać do kosztów podatkowych kwoty dokonanych odpisów na fundusz rekultywacji (faktycznie urealnionych). Z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a także ustawy o odpadach nie wynika, w jaki sposób należy dokonywać odpisów na fundusz w ciągu roku. Wobec tego Wnioskodawca jest przekonany, że możliwe jest dokonywanie tych odpisów miesięcznie w skorygowanej już na bieżąco kwocie (w sposób opisany we wniosku) i w tej też kwocie niniejsze odpisy będą mogły być zaliczane do kosztów podatkowych w poszczególnych miesiącach. Na poparcie prezentowanego powyżej poglądu Wnioskodawca pragnie odwołać się do obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. W konsekwencji, dla uznaniu danej kategorii wydatku za koszt podatkowy istotne jest zaistnienie związku przyczynowo-skutkowego. Chodzi tutaj o taki związek, aby poniesiony koszt miał wpływ na powstanie, zwiększenie przychodu lub zachowanie, zabezpieczenie źródła przychodu. W rezultacie powyższego zasadne jest przyjęcie, że kosztem uzyskania przychodów będzie tylko taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki: -     został poniesiony przez podatnika, a więc w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika, -     jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, -     pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, -     poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, -     został właściwie udokumentowany, -     nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Wnioskodawca jest w pełni przekonany, że opisane we wniosku odpisy na fundusz rekultywacji, a ponoszone w sposób przewidziany w przyjętym planie rekultywacji spełniają wskazane warunki. Wnioskodawca przy tym podkreśla, że definicja kosztu podatkowego sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. W tym miejscu Wnioskodawca pragnie odwołać się do przepisów art. 137 ustawy o odpadach, ponieważ stanowi ona źródło prawa obowiązujące w zakresie finansowania kosztów rekultywacji. Zgodnie z art. 137 ust. 1 powołanego wyżej aktu prawnego, cena za przyjęcie odpadów do składowania na składowisku odpadów uwzględnia w szczególności koszty budowy, prowadzenia, w tym zamknięcia i rekultywacji, oraz nadzoru, w tym monitoringu składowiska odpadów. Z kolei, na mocy ustępu 2 wskazanego przepisu ustawy o odpadach, z dniem rozpoczęcia przyjmowania odpadów na składowisko odpadów, zarządzający składowiskiem odpadów tworzy fundusz rekultywacyjny, na którym gromadzi środki pieniężne na realizację obowiązków związanych z zamknięciem, rekultywacją, nadzorem, w tym monitoringiem. Środki są odprowadzane na fundusz w wysokości wystarczającej do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 1, z wyłączeniem kosztów budowy. Fundusz rekultywacyjny może mieć formę odrębnego rachunku bankowego, rezerwy lub gwarancji bankowej, o czym stanowi art. 137 ust. 3 powołanej ustawy. Z dniem, gdy decyzja o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska odpadów albo decyzja o zamknięciu składowiska odpadów stała się ostateczna, zarządzający składowiskiem odpadów może przeznaczyć środki zgromadzone na funduszu rekultywacyjnym na realizację obowiązków, o których mowa w ust. 2 (art. 137 ust. 4 ww. ustawy). Funduszem rekultywacyjnym zarządza zarządzający składowiskiem odpadów (art. 137 ust. 5 ww. ustawy). Zarządzający składowiskiem odpadów podaje do publicznej wiadomości, w tym zamieszcza na stronie internetowej, o ile ją posiada, udział w cenie za przyjęcie odpadów do składowania na składowisku odpadów środków odprowadzanych na fundusz rekultywacyjny, o którym mowa w ust. 2 (art. 137 ust. 6 ww. ustawy). Dodatkowo, zgodnie z art. 244 niniejszej ustawy, zarządzający składowiskiem odpadów tworzy fundusz rekultywacyjny, o którym mowa w art. 137 ust. 2, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Tym samym przywoływana wyżej ustawa o odpadach nałożyła na Wnioskodawcę prawny obowiązek zawiązania funduszu rekultywacyjnego celem zabezpieczenia środków finansowych na powyżej wskazane, przyszłe i obligatoryjne wydatki podmiotu prowadzącego gospodarkę odpadami. Jak stanowi art. 16 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.p., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów na fundusz rekultywacji w wysokości przekraczającej kwotę określoną przez podatnika na dany rok w planie rekultywacji terenów poeksploatacyjnych, skorygowaną o kwotę pozostałości środków tego funduszu według stanu na początek roku podatkowego. Powyższy przepis statuuje więc zasadę, zgodnie z którą podatnik może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy na fundusz rekultywacji, przy czym wyłącznie do wysokości limitu, jaki stanowi kwota określona przez niego na dany rok w planie rekultywacji terenów poeksploatacyjnych skorygowana o kwotę pozostałości środków tego funduszu według stanu na początek roku podatkowego. Jednocześnie przepis ten określa ścisłe granice obciążania kosztów uzyskania przychodów odpisami na fundusz rekultywacji utworzony przez podatnika, tworząc specyficznie określony ich limit, który może być zaliczony do tych kosztów. W przypadku utworzenia funduszu rekultywacji, kosztem uzyskania przychodów będą zatem odpisy wyłącznie do wysokości kwoty określonej przez podatnika na dany rok w planie rekultywacji terenów poeksploatacyjnych, skorygowanej o kwotę pozostałości środków tego funduszu według stanu na początek roku podatkowego. Wnioskodawca pragnie podkreślić, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 16 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.p. dla zaliczenia odpisów na fundusz rekultywacji do kosztów uzyskania przychodów niezbędne jest ustanowienie planu rekultywacji terenów poeksploatacyjnych. W Spółce taki plan rekultywacji obowiązuje od 2021 r. (z mocą od dnia 1 stycznia 2021 r.), w związku z powyższym odpisy dokonywane od tego momentu (styczeń 2021 r.) mogą stanowić koszt uzyskania przychodów. Wnioskodawca wskazuje również, że ani przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ani też przepisy ustawy o odpadach nie określają w jaki sposób podmiot zarządzający składowiskiem powinien określać kwoty przeznaczone na fundusz rekultywacji w danym roku. Uwzględniając więc cel tworzenia funduszu, kwoty określone w planie funduszu na kolejne lata powinny być uzależnione od ilości odpadów, które zarządzający spodziewa się przyjąć na składowisko w poszczególnych latach. Wnioskodawca jest przekonany, że w opisanej we wniosku sytuacji znajduje zastosowanie powołany uprzednio art. 16 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.p. Skoro Wnioskodawca posiada plan rekultywacji, a tym samym określa wysokość rocznego odpisu na fundusz rekultywacji, to mógł (od stycznia 2021 r.)/będzie mógł zaliczyć w danym roku podatkowym odpisy na fundusz do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 29  u.p.d.o.p. w wysokości nie większej niż kwota określona przez niego na dany rok w planie rekultywacji terenów poeksploatacyjnych, skorygowana o kwotę pozostałości środków tego funduszu według stanu na początek tego roku podatkowego. Wnioskodawca pragnie jednocześnie zaznaczyć, że poza warunkami określonymi w art. 16 ust. 1 pkt 29 ustawy ustawodawca nie uzależnił możliwości zaliczania odpisów na fundusz rekultywacji do kosztów uzyskania przychodów od spełnienia dodatkowych warunków. W świetle powyższego Wnioskodawca sądzi więc, że skoro limitowanie potrącalności wydatków na fundusz rekultywacyjny w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.p. ma charakter kwotowy i roczny, co pozostaje w zgodzie z przywołanymi przepisami ustawy o odpadach, to jako prowadzący składowisko winien określać kwotowo wysokość odpisów na fundusz przypadającą na każdy rok funkcjonowania składowiska (odpłatnego przyjmowania odpadów). Jednakże nie stoi to na przeszkodzie, aby dokonywać corocznej waloryzacji wysokości odpisów na fundusz rekultywacji. Działania takie nie mogą mieć (i nie mają na gruncie przedmiotowej sprawy) charakteru arbitralnego. Zawsze ich uzasadnieniem musi być rzeczywista wysokość nakładów, które będą musiały być poniesione wówczas, gdy składowisko nie będzie już przynosiło przychodu. W sytuacji, gdy Wnioskodawca nie ma prawnych możliwości wykorzystania środków zgromadzonych na funduszu w czasie prowadzenia działalności na składowisku - kwota dokonanych odpisów pozostała na koniec roku podatkowego pomniejsza odpis w roku następnym. Nie wyklucza to jednak prawa do zaliczenia tych odpisów w ciężar kosztów. Nie ma bowiem przeszkód, by Wnioskodawca uwzględnił kwotę niewykorzystanych środków funduszu w ustalonym na kolejny rok planie rekultywacji terenów poeksploatacyjnych. Powyższe warunki spełnione są w przedstawionej przez Wnioskodawcę metodologii dokonywania odpisów na fundusz rekultywacji. Wnioskodawca ustala w pierwszej kolejności kwotę rocznego odpisu (skorygowaną o kwotę pozostałości środków tego funduszu według stanu na początek roku podatkowego), a następnie dokonuje na bieżąco (miesięcznie) stosownych odpisów, korygowanych o realną ilość odpadów przekazanych do składowania i realną wartość. Reasumując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przypadku przeprowadzanych (miesięcznie) na bieżąco, w momencie dokonywania odpisów na fundusz, korekt tego odpisu w sposób opisany we wniosku, będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów takich odpisów na fundusz rekultywacji z uwzględnieniem limitu, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W zajętym w sprawie stanowisku Wnioskodawcę utwierdzają wydawane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacje. Tym samym, zbieżne do poglądów Wnioskodawcy wnioski zostały wyrażone w interpretacjach: -     z 13 lutego 2019 r. nr 0111-KDIB2-3.4010.418.2018.1.HK, -     z 31 sierpnia 2020 r. nr 0111-KDIB2-1.4010.250.2020.1.AR. Oczywiście Wnioskodawca jest świadom, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach, jednakże kierując się zasadą zaufania do organu interpretacyjnego sądzi, że stanowisko również w tej sprawie powinno być analogiczne. Końcowo Wnioskodawca pragnie nadmienić, że treść analizowanego art. 16 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.p. nie wskazuje żadnej metodologii odnoszenia przez podatnika odpisów na fundusz rekultywacji w koszty uzyskania przychodów. Wobec tego w żaden sposób nie zostaje wykluczona możliwość dokonywania niniejszych odpisów w poszczególnych miesiącach danego roku, zgodnie z planem rekultywacji terenów poeksploatacyjnych. W stanowisku tym Wnioskodawcę utwierdzają interpretacje Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Przykładowo, w wydanej 13 lutego 2019 r. interpretacji nr 0111-KDIB2- 3.4010.423.2018.1.APA stwierdzono: „(...) Tym samym przepis ten nie wyklucza możliwości dokonywania odpisów na fundusz rekultywacyjny w poszczególnych miesiącach danego roku w jednakowej kwocie, tj. w kwocie obliczonej poprzez podzielenie rocznego odpisu na fundusz rekultywacji przez ilość miesięcy danego roku (zgodnie z planem rekultywacji terenów poeksploatacyjnych). Należy zatem zgodzić się z opinią Wnioskodawcy, że kwestia tego, jak podmiot rozłoży ciężar rekultywacji w ciągu całego roku nie ma znaczenia dla zaliczenia odpisów na fundusz rekultywacji do kosztów podatkowych.” Wnioskodawca wnosi zatem o potwierdzenie prawidłowości zajętego w sprawie stanowiska. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Treść uzasadnienia: O możliwości obciążenia podatkowych kosztów uzyskania przychodów wydatkami ponoszonymi przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych decydują przepisy art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm., dalej: „updop”).   Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop: Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.   Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 updop. Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym kosztem a przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Chodzi tu o związek tego typu, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie przychodu z danego źródła. Są to więc wszelkie koszty, których poniesienie jest niezbędne, aby określone źródło przychodów przyniosło konkretne przychody. Aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów nie jest konieczne w każdym przypadku wykazanie między nim a przychodem bezpośredniego związku. Należy zaznaczyć, że kosztami uzyskania przychodów są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. Wobec powyższego, kosztami będą również koszty pośrednie związane z uzyskiwanymi przychodami, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki: ·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika, ·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, ·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ·      poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, ·      został właściwie udokumentowany, ·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszty wydatków, których charakter budzi wątpliwości. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że wydatki pozostające w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, służące uzyskaniu, zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów, po wyłączeniu enumeratywnie wykazanych w art. 16 ust. 1 updop, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów.   Aktualnie obowiązującym przepisem w zakresie kwestii finansowania kosztów rekultywacji jest przepis art. 137 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r., poz. 779 ze zm.).   Zgodnie z art. 137 ust. 1 ustawy o odpadach: Cena za przyjęcie odpadów do składowania na składowisku odpadów uwzględnia w szczególności koszty budowy, prowadzenia, w tym zamknięcia i rekultywacji, oraz nadzoru, w tym monitoringu składowiska odpadów.   Na podstawie art. 137 ust. 2 ww. ustawy: Z dniem rozpoczęcia przyjmowania odpadów na składowisko odpadów, zarządzający składowiskiem odpadów tworzy fundusz rekultywacyjny, na którym gromadzi środki pieniężne na realizację obowiązków związanych z zamknięciem, rekultywacją, nadzorem, w tym monitoringiem. Środki są odprowadzane na fundusz w wysokości wystarczającej do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 1, z wyłączeniem kosztów budowy.   W myśl art. 137 ust. 3 ww. ustawy: Fundusz rekultywacyjny może mieć formę odrębnego rachunku bankowego, rezerwy lub gwarancji bankowej (art. 137 ust. 3 ww. ustawy).   Zgodnie z art. 137 ust. 4 ww. ustawy: Z  dniem, gdy decyzja o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska odpadów albo decyzja o zamknięciu składowiska odpadów stała się ostateczna, zarządzający składowiskiem odpadów może przeznaczyć środki zgromadzone na funduszu rekultywacyjnym na realizację obowiązków, o których mowa w ust. 2.   Z treści art. 137 ust. 5 ww. ustawy wynika, że: Funduszem rekultywacyjnym zarządza zarządzający składowiskiem odpadów.   Z treści art. 137 ust. 6 ww. ustawy wynika, że: Zarządzający składowiskiem odpadów podaje do publicznej wiadomości, w tym zamieszcza na stronie internetowej, o ile ją posiada, udział w cenie za przyjęcie odpadów do składowania na składowisku odpadów środków odprowadzanych na fundusz rekultywacyjny, o którym mowa w ust. 2.   Zatem wraz z wejściem w życie przepisów ustawy o odpadach na podmioty takie jak Wnioskodawca nałożono obowiązek zawiązania funduszu rekultywacyjnego w celu zabezpieczenia środków finansowych na powyżej wskazane, przyszłe i obligatoryjne wydatki podmiotu prowadzącego gospodarkę odpadami.   Powyższe potwierdza przepis art. 244 ustawy o odpadach, zgodnie z którym: Zarządzający składowiskiem odpadów tworzy fundusz rekultywacyjny, o którym mowa w art. 137 ust. 2, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.   Z kolei, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów na fundusz rekultywacji w wysokości przekraczającej kwotę określoną przez podatnika na dany rok w planie rekultywacji terenów poeksploatacyjnych, skorygowaną o kwotę pozostałości środków tego funduszu według stanu na początek roku podatkowego.   Innymi słowy, podatnik może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy na fundusz rekultywacji wyłącznie do wysokości limitu, jaki stanowi kwota określona przez niego na dany rok w planie rekultywacji terenów poeksploatacyjnych skorygowana o kwotę pozostałości środków tego funduszu według stanu na początek roku podatkowego. Wskazany przepis określa jednoznacznie zasady obciążania kosztów uzyskania przychodów odpisami na fundusz rekultywacji utworzony przez podatnika, tworząc specyficznie określony ich limit, który może być zaliczony do tych kosztów. W przypadku utworzenia funduszu rekultywacji, kosztem uzyskania przychodów będą odpisy wyłącznie do wysokości kwoty określonej przez podatnika na dany rok w planie rekultywacji terenów poeksploatacyjnych, skorygowanej o kwotę pozostałości środków tego funduszu według stanu na początek roku podatkowego.   Z przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka zobowiązana jest do tworzenia funduszu rekultywacyjnego na potrzeby realizacji w przyszłości obowiązków związanych z zamknięciem, rekultywacją, nadzorem i monitorowaniem zarządzanymi przez Spółkę składowiskami odpadów. W dniu 27 lipca 2021 r. zarząd Spółki podjął uchwałę w sprawie planu zamknięcia i rekultywacji składowiska odpadów wraz z nadzorem i monitoringiem w fazie poeksploatacyjnej. Weszła ona w życie z dniem jej podjęcia z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2021 r., co oznacza, że ma zastosowanie do odpisów na fundusz rekultywacji tworzonych począwszy od stycznia 2021 r. W świetle ww. uchwały stworzony został plan rekultywacji składowiska odpadów. Zgodnie z przedmiotową uchwałą, środki zgromadzone na funduszu będą przeznaczone na realizację obowiązków związanych z zamknięciem, rekultywacją i nadzorem oraz monitoringiem składowiska w fazie poeksploatacyjnej. Dane dotyczące odpisu na fundusz rekultywacyjny, zgodnie z uchwałą z dnia 27 lipca 2021 r., prezentują się następująco: a)  całkowity koszt rekultywacji wynosi 7 278 009,01 zł, b)  pojemność składowiska do wykorzystania 1 967 616,00 Mg, c)  zapełnienie składowiska 1 444 697,23 Mg, d)  pojemność do wykorzystania 522 918,77 Mg, e)  stawka odpisu na fundusz rekultywacyjny za mg składowanych odpadów wynosi 8,74 zł, f)   dotychczasowe odpisy dokonane na fundusz rekultywacji - na dzień 31 grudnia 2020 r. – 2 247 946,41 zł, g)  pozostała szacowana wartość odpisów - 5 030 062,60 zł. Dotychczasowy odpis skorygowany o kwotę pozostałości środków tego funduszu według stanu na początku roku kształtował się następująco: od 23 lipca 2013 r.:  375 952,48 zł 2014   r.: 319 559,61 zł 2015   r.: 407 908,44 zł 2016   r.:   75 190,50 zł 2017   r.: 225 571,49 zł 2018   r.: 234 750,00 zł 2019   r.: 366 151,12 zł 2020   r.: 490 065,74 zł 2021    r.: 552 232,78 zł Łącznie: 3 047 382,17 zł Zgodnie z uchwałą z dnia 27 lipca 2021 r. (przyjmującą plan rekultywacji), na podstawie utworzonego planu finansowego na lata 2013-2021 zaplanowano utworzenie odpisu na fundusz rekultywacyjny dla 377 924 Mg ilości odpadów co stanowi 3 047 382,17 zł, w tym planowany wyłącznie na rok 2021 odpis od 63 194 Mg odpadów. Wobec powyższego planowany odpis na fundusz rekultywacji na rok 2021, skorygowany o kwotę pozostałości środków tego funduszu według stanu na początku roku wyniesie 552 232,78 zł. Zgodnie z planem, wskazana kwota (552 232,78 zł) podlega korekcie w następujący sposób: Spółka dokonuje miesięcznie korekty zaplanowanego odpisu o realną ilość odpadów przekazanych do składowania i realną wartość. Planowane są również dalsze odpisy na fundusz rekultywacyjny na lata 2022-2038, co - zgodnie z planem rekultywacji - przedstawia się następująco: Całkowity koszt rekultywacji: 7 278 009,01 zł. Dotychczasowe odpisy - zaplanowane do końca 2021 r.: 3 047 382,17 zł. Pozostała część do odpisu na lata 2022-2038: 4 230 626,84 zł. Tym samym, skoro planuje się, że pozostały przewidywany okres tworzenia funduszu wynosi 17 lat, planowana kwota odpisu na poszczególne lata (2022-2038) wyniesie 248 860,40 zł rocznie. Jednocześnie w latach kolejnych dokonywane będzie opracowywanie i wprowadzanie planów rekultywacji na dany rok. Finalnie z sumy miesięcznie korygowanych odpisów uzyskuje się w danym roku łączną kwotę odpisu obejmującą już realną ilość odpadów przekazanych do składowania i realną wartość. Wnioskodawca nadmienia, że plan rekultywacji to dokument zawierający koszt rekultywacji składowiska, kwoty odpisów zaplanowanych na poszczególne lata, pojemność składowiska do wykorzystania, procent wykorzystania składowiska w poszczególnych latach. Nie zawiera on opisu poszczególnych etapów procesu zamykania i rekultywacji składowiska i monitoringu w fazie poeksploatacyjnej, ponieważ dokument taki tworzy się w momencie składania wniosku o wydanie decyzji o zamknięciu składowiska. Rok podatkowy Spółki jest równy roku kalendarzowemu. Spółka dokonuje odpisu na fundusz rekultywacji w postaci wpłat na rachunek bankowy co znajduje również swoje odzwierciedlenie w zapisach na kontach księgowych jednostki.   W pierwszej kolejności należy wskazać, że wydatki na rekultywację spełniają co do zasady ogólną definicję kosztów uzyskania przychodów, ponieważ ich celem jest podjęcie działalności i osiąganie z niej w przyszłości przychodów. Obowiązkiem zarządzającego składowiskiem odpadów jest zamknięcie i rekultywacja składowiska, jeżeli dostosowanie takiego obiektu do standardów ekologicznych jest niemożliwe lub jest nieuzasadnione ze względów ekonomicznych. W sytuacji opisanej we wniosku znajduje zastosowanie cyt. powyżej art. 16 ust. 1 pkt 29 updop. Skoro Wnioskodawca posiada plan rekultywacji, a tym samym określi wysokość rocznego odpisu na fundusz rekultywacji, to będzie mógł zaliczyć w danym roku podatkowym odpisy na fundusz do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 29 updop w wysokości nie większej niż kwota określona przez niego na dany rok w planie rekultywacji terenów poeksploatacyjnych skorygowana o kwotę pozostałości środków tego funduszu według stanu na początek tego roku podatkowego. Należy jednocześnie dodać, że poza warunkami określonymi w art. 16 ust. 1 pkt 29 updop ustawodawca nie uzależnił możliwości zaliczania odpisów na fundusz rekultywacji do kosztów uzyskania przychodów od spełnienia dodatkowych warunków.   Z kolei odnosząc się do skutków podatkowych korekty planu rekultywacji należy wskazać, że ustawodawca odpisy na fundusz rekultywacji – z uwzględnieniem ww. art. 16 ust. 1 pkt 29 updop – uznał za koszt uzyskania przychodów. Tym samym przyjął, że środki zgromadzone na tym funduszu zostaną wykorzystane na prace rekultywacyjne. Natomiast wysokość ponoszonych kosztów pozostawiona została uznaniu samego podatnika, który określa limit wydatków na ten cel w sporządzonym na dany rok planie rekultywacji. Plan określa, zgodny z zasadami ochrony środowiska, techniczny i biologiczny sposób rekultywacji składowiska oraz wymienia obowiązki w zakresie prowadzenia monitoringu. Zadaniem planu jest przedstawienie oraz szczegółowy opis stosowanych metod rekultywacji technicznej i biologicznej, jak również narzędzi badawczych służących do kontroli osiągania zamierzonych efektów w zakresie ochrony środowiska. Ponieważ składowisko odpadów może funkcjonować przez wiele lat, podczas których ulec mogą zmianie koszty i metody działań rekultywacyjnych, to trudno przyjąć, aby wysokość rocznych odpisów na fundusz rekultywacyjny, który powstaje w momencie rozpoczęcia przyjmowania odpadów, miała charakter niezmienny przez cały czas funkcjonowania składowiska. Wracając do przepisu art. 16 ust. 1 pkt 29 updop należy przypomnieć, że limitowanie potrącalności wydatków na fundusz rekultywacyjny ma charakter kwotowy i roczny, co pozostaje w zgodzie z przywołanymi przepisami ustawy o odpadach. Prowadzący składowisko winien określać kwotowo wysokość odpisów na fundusz przypadającą na każdy rok funkcjonowania składowiska (odpłatnego przyjmowania odpadów). Ustawa o odpadach i ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zabraniają, nawet corocznej waloryzacji wysokości odpisów na fundusz rekultywacji. Niemniej działania takie nie mogą mieć charakteru arbitralnego. Zawsze ich uzasadnieniem musi być rzeczywista wysokość nakładów, które będą musiały być poniesione wówczas, gdy składowisko nie będzie już przynosiło przychodu. W sytuacji, gdy Wnioskodawca nie ma prawnych możliwości wykorzystania środków zgromadzonych na funduszu w czasie prowadzenia działalności na składowisku – kwota dokonanych odpisów pozostała na koniec roku podatkowego pomniejsza odpis w roku następnym. Jednakże nie oznacza to, że Wnioskodawca w takiej sytuacji zostaje pozbawiony prawa do zaliczenia tych odpisów w ciężar kosztów. Nie ma bowiem przeszkód, by Wnioskodawca uwzględnił kwotę niewykorzystanych środków funduszu w ustalonym na kolejny rok planie rekultywacji terenów poeksploatacyjnych. Zatem w sytuacji gdy Wnioskodawca dokona zasadnej korekty planu rekultywacji, będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów całości zaplanowanych na dany rok odpisów na fundusz rekultywacji z uwzględnieniem limitu, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.   W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka miała/będzie miała prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opisanych w stanie faktycznym odpisów na fundusz rekultywacji, na bieżąco w momencie ich dokonywania, z uwzględnieniem opisanej we wniosku korekty (tj. korekty odpisów ustalonych zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 29 u.p.d.o.p. dokonywanej na bieżąco (miesięcznie) o realną ilość odpadów przekazanych do składowania i realną wartość), począwszy od momentu wejścia w życie z mocą od dnia 1 stycznia 2021 r. planu rekultywacji wprowadzonego uchwałą z dnia 27 lipca 2021 r. jest prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia ·      Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przestawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).