0111-KDIB1-2.4010.523.2021.2.MS

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 5 października 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia, uzupełniony 2 grudnia 2021 r., o  wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia: 1.    czy działalność Wnioskodawcy przedstawiona w opisanym zdarzeniu przyszłym prowadzi do powstania zakładu zagranicznego Wnioskodawcy na terytorium Polski w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT i art. 5 UPO PL-DE, 2.    czy w związku z działalnością Wnioskodawcy przedstawioną w opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca będzie podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy o CIT. Wniosek ten nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 23 listopada 2021 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.523.2021.1.MS wezwano do jego uzupełnienia. Uzupełnienia wniosku dokonano 2 grudnia 2021 r.   Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego Wnioskodawca jest organizacją charytatywną (non-profit) posiadającą swoją siedzibę w Niemczech. Wnioskodawca nie prowadzi w Niemczech działalności gospodarczej (działalności zarobkowej). O statusie non-profit Wnioskodawcy świadczy przedrostek „g” w nazwie formy prawnej (pełna nazwa: gemeinnutzige GmbH). Spółki gGmbH są to w niemieckim systemie prawnym spółki z ograniczoną odpowiedzialnością działające na rzecz interesu publicznego. Spółki te nie są tworzone w celu osiągania zysku. Podmioty takie mają zbliżoną formułę działalności do stowarzyszeń lub fundacji, których celem jest prowadzenie działalności o charakterze społecznym, dobroczynnym, kościelnym, etc. Wnioskodawca posiadający formę prawną gGmbH prowadzi działalność charytatywną, która nie ma charakteru zarobkowego i nie jest nastawiona na osiąganie zysków. Celem działań Wnioskodawcy jest wspieranie chrześcijan w miejscach na świecie, gdzie są prześladowani i uciskani zapewniając im zarówno pomoc duszpasterską, jak i materialną. Działalność Wnioskodawcy polega m.in. na budowie kościołów i kaplic lub wsparciu w ich odbudowie w przypadku kościołów i kaplic zniszczonych np. przez kataklizmy i wojny, czy też na finansowaniu zakupu środków transportu potrzebnych do pełnienia służby duszpasterskiej. Źródłem finansowania działalności Wnioskodawcy są środki pochodzące od darczyńców. Wnioskodawca posiada 23 biura w państwach na całym świecie (będące niezależnymi podmiotami funkcjonującymi w oparciu o przepisy obowiązujące w danym państwie). W ramach prowadzonej działalności charytatywnej, Wnioskodawca realizuje między innymi działania mające na celu upowszechnianie wiedzy na temat problemu prześladowania chrześcijan na świecie poprzez liczne publikacje, a także programy telewizyjne, filmy dokumentalne, reportaże (dalej: Produkcje filmowe). Wnioskodawca powierzy przygotowywanie Produkcji filmowych wyspecjalizowanym polskim profesjonalnym filmowcom. Produkcje filmowe będą realizowane na rzecz Wnioskodawcy w następujący sposób: -        Produkcje filmowe będą realizowane przez grupę wyspecjalizowanych filmowców, którzy będą polskimi obywatelami (dalej: „Filmowcy”); -        kilku Filmowców będzie zatrudnionych przez Wnioskodawcę na podstawie umowy o pracę na gruncie prawa polskiego (dalej: „Pracownicy”); -        pozostali Filmowcy nie będą pracownikami Wnioskodawcy (dalej: „Współpracownicy”), a będą to osoby współpracujące z Wnioskodawcą na podstawie umowy cywilnoprawnej (np. umowy zlecenia lub umowy o dzieło). Wśród Współpracowników mogą też wystąpić osoby fizyczne prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą współpracujące na zasadzie umowy gospodarczej zawartej z Wnioskodawcą; -        jeden z Pracowników na podstawie zawartej przez niego indywidualnie umowy planuje wynająć w Polsce powierzchnię biurową lub apartament (dalej: „powierzchnia biurowa”), którą następnie będzie udostępniał Wnioskodawcy oraz Filmowcom, którzy będą mogli ją wykorzystywać w zakresie niezbędnym do przygotowania i wykonania Produkcji filmowych na rzecz Wnioskodawcy (w szczególności będzie to miejsce umożliwiające wspólną pracę Filmowców nad realizowanymi Produkcjami filmowymi); -        Wnioskodawca będzie obciążony przez Pracownika wynajmującego powierzchnię biurową kosztami wynajmu - w tym zakresie zostanie zawarta stosowna umowa pomiędzy tym Pracownikiem a Wnioskodawcą, -        Wnioskodawca umieści w powierzchni biurowej infrastrukturę biurową niezbędną do realizacji Produkcji filmowych (Wnioskodawca będzie właścicielem tej infrastruktury biurowej). Takim wyposażeniem będą np. w komputery, drukarki, biurka, stoły, krzesła, serwer, Internet oraz inne urządzenia techniczne wykorzystywane przez Filmowców w zakresie realizowanych Produkcji filmowych, -        wybrani Pracownicy będą posiadali dostęp do rachunku bankowego Wnioskodawcy w celu dokonywania w imieniu Wnioskodawcy wydatków niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania infrastruktury umieszczonej w powierzchni biurowej i przygotowywania Produkcji filmowych; -        z tytułu świadczeń w zakresie realizacji Produkcji filmowych, Pracownicy oraz Współpracownicy będą otrzymywali ustalone z Wnioskodawcą wynagrodzenie. Prawa do wyprodukowanych utworów w postaci Produkcji filmowych będą wyłączną własnością Wnioskodawcy, który będzie miał prawo do decydowania o sposobie wykorzystania Produkcji filmowych w swojej działalności charytatywnej. Produkcje filmowe będą wykorzystywane na własne potrzeby Wnioskodawcy, tj. będą przekazywane nieodpłatnie do odpowiednich stacji telewizyjnych lub serwisów internetowych jako materiały promocyjne mające na celu upowszechnianie wiedzy m.in. w zakresie prześladowań chrześcijan na świecie oraz o działalności charytatywnej prowadzonej przez Wnioskodawcę. Przygotowane w Polsce Produkcje filmowe będą wykorzystywane jako element składowy szerszych kampanii społecznych i charytatywnych realizowanych przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca nie będzie prowadził na terytorium Polski żadnej działalności zarobkowej. W szczególności, Wnioskodawca nie będzie prowadził sprzedaży towarów lub wartości niematerialnych i prawnych lub usług w Polsce. Wszystkie zrealizowane Produkcje filmowe przez Pracowników i Współpracowników na rzecz Wnioskodawcy będą wykorzystywane na cele działalności Wnioskodawcy, która stanowi działalność charytatywną i nie stanowi działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie będzie uzyskiwał na terytorium Polski żadnych przychodów w związku z działalnością wykonywaną za pośrednictwem powierzchni biurowej wykorzystywanej w Polsce. Wnioskodawca nie jest zarejestrowanym podatnikiem w Polsce, nie posiada numeru NIP, jak również nie jest zarejestrowany dla potrzeb VAT w Polsce.   Pytania   1.    Czy działalność Wnioskodawcy przedstawiona w opisanym zdarzeniu przyszłym prowadzi do powstania zakładu zagranicznego Wnioskodawcy na terytorium Polski w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT i art. 5 UPO PL-DE? 2.    Czy w związku z działalnością Wnioskodawcy przedstawioną w opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca będzie podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy o CIT?   Państwa stanowisko w sprawie Zadaniem Wnioskodawcy: Ad. 1 Zdaniem Wnioskodawcy, działalność Wnioskodawcy przedstawiona w opisanym zdarzeniu przyszłym nie prowadzi do powstania zakładu zagranicznego Wnioskodawcy na terytorium Polski w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT i art. 5 UPO PL-DE.   Ad. 2 Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z działalnością Wnioskodawcy przedstawioną w  opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca nie będzie podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy o CIT.   Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 1. Ukonstytuowanie zakładu zagranicznego w Polsce Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, cyt.: „Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.” W świetle brzmienia przepisu art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, cyt.: „3. Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z: 1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;”. W kontekście powyższego, zgodnie z przepisami ustawy o CIT dochody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem zagranicznego zakładu przedsiębiorcy podlegają opodatkowaniu na jej terytorium. Zgodnie z definicją zagranicznego zakładu zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT zagraniczny zakład oznacza, cyt.: „a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych, b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa, c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej;”. W kontekście powyższych przepisów wskazana w ustawie o CIT definicja zagranicznego zakładu znajduje zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczypospolita Polska, nie stanowi inaczej. W odniesieniu do analizowanego zdarzenia przyszłego zastosowanie znajdą zatem uregulowania UPO PL-DE. W świetle brzmienia przepisu art. 5 ust. 1 UPO PL-DE przez „zakład" rozumie się, cyt.: „stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.” Przy czym, jak stanowi art. 5 ust. 2 UPO PL-DE, cyt.: „określenie „zakład” obejmuje w szczególności: a.    miejsce zarządu, b.    filię, c.    biuro, d.    fabrykę, e.    warsztat i f.     kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.” Mając na uwadze brzmienie zacytowanych powyżej przepisów UPO PL-DE należy wskazać, że odnoszą się one do pojęcia „przedsiębiorstwa” i „działalności” prowadzonej przez to przedsiębiorstwo. Jak wynika bowiem z treści przytoczonej definicji o zakładzie możemy mówić wyłącznie w przypadku, gdy stała placówka służy do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa. Należy jednocześnie wskazać, iż w ust. 2 przytoczonej regulacji UPO PL-DE wskazano przypadki, jakie w szczególności będą skutkowały powstaniem zakładu, jeżeli będą one wykorzystywane do prowadzenia działalność przedsiębiorstwa. W świetle powyższego zgodnie z postanowieniami UPO PL-DE zakład może powstać w Polsce, jeżeli łącznie zostaną spełnione poniższe przesłanki: -        istnieje w Polsce miejsce (placówka) prowadzenia działalności, -        placówka ma stały charakter, -        działalność przedsiębiorstwa jest w całości albo przynajmniej w części prowadzona za pośrednictwem tej stałej placówki. Jednocześnie, jeżeli nie zostanie spełniona, którakolwiek z wyżej wymienionych przesłanek, nie powstanie zakład, o którym mowa w art. 5 UPO PL-DE. Jak wynika z powyższego, jednym z podstawowych warunków dla uznania, że w danym miejscu istnieje zakład, o którym jest mowa w UPO PL-DE jest prowadzenie działalności przedsiębiorstwa za pośrednictwem stałej placówki. Takie podejście znajduje potwierdzenie w treści Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD (dalej: „Konwencja”) oraz Komentarzu do Konwencji (dalej: „Komentarz OECD”, wersja z 2017 r.), który zawiera oficjalne wytyczne OECD odnośnie rozumienia poszczególnych postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jednocześnie, jak zostało wskazane w Konwencji, na jej potrzeby pojęcie „<przedsiębiorstwo> odnosi się do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej” (ang. business). Również w Komentarzu OECD w odniesieniu do art. 5 ust. 1 Konwencji wyraźnie wskazuje się, że warunkiem powstania zakładu jest fakt prowadzenia za jego pośrednictwem działalności gospodarczej. Potwierdzeniem tego są w szczególności niżej wskazane części Komentarze OECD: -        w punkcie 6, cyt.: „Ustęp 1 zawiera ogólną definicję określenia <zakład>, która zawiera podstawowe elementy zakładu w rozumieniu Konwencji, to jest: <określone miejsce - situs>, <stała placówka działalności gospodarczej>. Ustęp ten definiuje określenie <zakład> jako stałą placówkę działalności gospodarczej, przez którą przedsiębiorstwo prowadzi całkowicie lub częściowo swoją działalność gospodarczą. Definicja zawiera następujące warunki: - istnienie <placówki działalności gospodarczej>, to jest pomieszczeń, a w pewnych okolicznościach maszyn i urządzeń; - taka placówka musi mieć charakter stały, to znaczy musi być utworzona w określonym miejscu, z pewnym stopniem trwałości; - prowadzenie działalności gospodarczej przedsiębiorstwa za pośrednictwem tej stałej placówki. Oznacza to, że osoby, które w taki lub inny sposób są zależne od przedsiębiorstwa (personel) prowadzą działalność gospodarczą przedsiębiorstwa w państwie, w którym stała placówka jest położona.”; -        w punkcie 10, cyt.: „Określenie <placówka działalności gospodarczej> obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Placówka działalności gospodarczej może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń lub gdy nie są one wymagane do prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, wystarczy posiadanie pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji.” -        w punkcie 20, cyt.: „Sformułowaniu „przez którą” należy nadać szerokie znaczenie, tak aby mogło ono dotyczyć każdej sytuacji, w której działalność gospodarcza prowadzona jest w określonym miejscu, które jest do dyspozycji przedsiębiorstwa w tym celu.” Powyższe rozumienie analizowanych regulacji UPO PL-DE, a także Konwencji i Komentarza OECD znajduje również potwierdzenie w wydawanych przez polskie organy podatkowe interpretacjach indywidualnych. Przykładowo: -        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.139.2019.2.AJ, w której organ podatkowy odstępując od uzasadnienia prawnego zaakceptował prawidłowość stanowisko wnioskodawcy w zakresie obejmującym m.in. stwierdzenie, że cyt.: -        „Biorąc pod uwagę wyżej wymieniony przepis art. 5 UPO zakład powstanie, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki: - istnieje miejsce (placówka) prowadzenia działalności gospodarczej, - placówka ma stały charakter, - działalność gospodarcza przedsiębiorstwa jest w całości albo przynajmniej w części prowadzona za pośrednictwem tej stałej placówki.” W kontekście powyższego nie ulega wątpliwości, że dla powstania zakładu w Polsce w związku z posiadaniem stałej placówki, placówka ta musi być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym, jeżeli Wnioskodawca nie będzie wykorzystywał udostępnionej mu w Polsce powierzchni biurowej wraz z wyposażeniem do prowadzenia działalności gospodarczej, w takim przypadku nie powstanie zakład, o którym mowa w art. 5 UPO PL-DE. Mając na uwadze powyższe niezbędne jest stwierdzenie, czy działalność prowadzona w Polsce przez Wnioskodawcę będzie stanowiła wykonywanie działalności gospodarczej. Jakkolwiek UPO PL-DE nie zawiera samodzielnej definicji pojęcia działalności gospodarczej, tym niemniej w Konwencji zostało wskazane, iż pojęcie „<działalność gospodarcza> obejmuje świadczenie profesjonalnych usług oraz inną działalność o niezależnym charakterze”. Powyższe wytyczne zawarte w Konwencji wyraźnie wskazują, że o działalności gospodarczej można mówić, jeżeli mamy do czynienia ze świadczeniem usług lub prowadzeniem działalności, która ma charakter profesjonalny. Profesjonalny charakter prowadzonej działalności wiąże się natomiast w sposób nierozerwalny z zarobkowym charakterem takiej działalności, tj. działalność musi być nastawiona na osiągnięcie zysku. Powyższe rozumienie „działalności gospodarczej” - której celem jest zarobkowy charakter i chęć osiągnięcia zysku - znajduje potwierdzenie również w polskich przepisach podatkowych. Jakkolwiek ustawa o CIT nie zawiera definicji działalności gospodarczej, tym niemniej definicja ta została zawarta w innych przepisach prawa podatkowego i w tym kontekście zasadne jest sięgnięcie do tych uregulowań. Znaczenie tego pojęcia, na gruncie prawa podatkowego, zostało wyjaśnione m.in. w art. 3 pkt 9 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym przez działalność gospodarczą rozumie się, cyt.: „każdą działalność zarobkową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424 i 1086), w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców;”. W komentarzu prawnym do art. 3 pkt 9 Ordynacji podatkowej wskazano, że cyt.: „(...) W przypadku przepisów prawa podatkowego największe znaczenie będzie miała definicja [działalności gospodarczej - przyp. Wnioskodawcy] zawarta w Ordynacji podatkowej - jako ogólnym akcie o podstawowym znaczeniu dla tej gałęzi prawa, jeżeli podatkowe ustawy szczególne nie będą inaczej definiowały tego pojęcia (...) Kluczowe znaczenie w definicji działalności gospodarczej zawartej w Ordynacji podatkowej ma zarobkowy charakter danej działalności. Taki charakter działalności przesądza bowiem o tym, czy określony rodzaj aktywności stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu Ordynacji podatkowej. (...) Tak więc w świetle Ordynacji podatkowej wszelka działalność zarobkowa wykonywana przez podmioty we własnym imieniu, bez względu na to, na czyj rachunek (własny lub cudzy), jest działalnością gospodarczą.” Na aspekt „zarobkowości” jako przesądzający o uznaniu danej działalności za działalność gospodarczą w rozumieniu polskich przepisów podatkowych zwracają uwagę również organy podatkowe w wydawanych interpretacjach. Przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z dnia 8 sierpnia 2011 r., sygn. IBPBI/2/423-547/11/PC, wskazał, że cyt.: „(...) Jak wynika z powołanych unormowań, konstytutywną cechą działalności gospodarczej jest jej zarobkowy charakter. Zarobkowy oznacza przy tym nakierowany na osiągnięcie zysku, mający na celu uzyskanie dochodu. Brak tej cechy przesądza o braku możliwości uznania danej działalności za działalność gospodarczą w rozumieniu prawa podatkowego.” Natomiast w świetle brzmienia w/w art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców, do której odwołują się przepisy Ordynacji podatkowej, cyt.: „Działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.” W kontekście powyższego dla uznania danej aktywności podmiotu za prowadzenie przez niego działalności gospodarczej ustawa Prawo przedsiębiorców podobnie jak Ordynacja podatkowa wprost wymaga, aby miała ona charakter zarobkowy. W komentarzu prawnym do art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców  w odniesieniu do kryterium „zarobkowości” wskazano, że cyt.: „Kolejną cechą pozwalającą na odróżnienie działalności gospodarczej od innych aktywności jest jej zarobkowy charakter. (...). Literatura przedmiotu wskazuje, że o zarobkowej działalności można mówić wówczas, gdy jest ona prowadzona na tyle racjonalnie i gospodarnie, że jest w stanie przynosić jakiekolwiek zyski. O kwalifikacji danej aktywności powinno zatem przesądzać kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może przynosić dochód. (...) W tym świetle podkreślenia wymaga, że działalność w celu zarobkowym powinna zaspokajać na rynku cudze potrzeby niezależnie od tego, czy będzie to zaspokojenie cudzych potrzeb materialnych, czy niematerialnych. Tym samym działalność taką można określić jako działalność prowadzoną „na zbyt”. Wobec czego działalnością w celu zarobkowym nie jest zaspokajanie własnych potrzeb, tj. działalność konsumpcyjna. Przedstawiony pogląd znajduje także aprobatę w orzecznictwie, gdzie wskazuje się, że działalnością gospodarczą jest tylko działalność zewnętrzna mająca na celu np. świadczenie usług osobom trzecim. Nie jest natomiast działalnością gospodarczą działalność prowadzona na potrzeby własne. (…). Aktywność pozbawiona aspektu zarobkowego może być działalnością charytatywną, społeczną, kulturalną i inną, określaną mianem non profit. Tym samym działalność prowadzona niezarobkowo nie może być uznana za działalność gospodarczą. Działalność taką mogą wykonywać np. fundacje lub stowarzyszenia, tj. podmioty, które, co do zasady, nie są tworzone dla realizacji celów komercyjnych. Nie oznacza to oczywiście, że podmioty takie mają nie uzyskiwać dochodów, wręcz przeciwnie, ich działalność może być finansowana z różnych źródeł, jednak dopóki podejmowane działania nie są nakierowane na zysk, nie są one traktowane jako działalność gospodarcza.” Przenosząc powyższe na grunt analizowanego zdarzenia przyszłego nie ulega zatem żadnej wątpliwości, iż Wnioskodawca nie spełnia podstawowej przesłanki dla uznania jego działalności za działalność gospodarczą, o której mowa zarówno w art. 5 UPO PL-DE, jak i polskich przepisach podatkowych - tj. nie prowadzi działalności zarobkowej. Jak zostało to bowiem wskazane w przedstawionym we Wniosku zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca prowadzi charytatywną działalność, której celem jest wspieranie chrześcijan tam, gdzie są prześladowani i uciskani zapewniając im zarówno pomoc duszpasterską jak i materialną w postaci m.in. budowy kościołów i kaplic, ich odbudowy w przypadku kościołów i kaplic zniszczonych np. przez kataklizmy i wojny, a źródłem finansowania działalności Wnioskodawcy są środki pochodzące od darczyńców. W ramach prowadzonej działalności charytatywnej, Wnioskodawca podejmuje również działania mające na celu upowszechnianie wiedzy na ten temat poprzez Produkcje filmowe. W celu przygotowania przedmiotowych Produkcji filmowych, Wnioskodawca planuje zawrzeć ze swoim Pracownikiem stosowną umowę w zakresie możliwości korzystania z powierzchni biurowej w Polsce, która udostępniana będzie na rzecz wyspecjalizowanych Filmowców (Pracowników i Współpracowników Wnioskodawcy). Wnioskodawca wyposaży powierzchnię biurową w infrastrukturę biurową niezbędną do realizacji Produkcji filmowych, takim wyposażeniem będą np. komputery, drukarki, biurka, stoły, krzesła, serwer, Internet oraz inne urządzenia techniczne wykorzystywane w procesie tworzenia filmów. Produkcje filmowe wyprodukowane w Polsce będą wykorzystywane na własne potrzeby Wnioskodawcy, tj. będą przekazywane nieodpłatnie do odpowiednich stacji telewizyjnych lub serwisów internetowych jako materiały promocyjne mające na celu upowszechnianie wiedzy m.in. w zakresie prześladowań chrześcijan oraz o działalności charytatywnej prowadzonej przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca nie będzie jednocześnie prowadził na terytorium Polski żadnej działalności zarobkowej. W szczególności, Wnioskodawca nie będzie prowadził sprzedaży towarów lub wartości niematerialnych i prawnych lub usług w Polsce. Wszystkie zrealizowane Produkcje filmowe przez Pracowników i Współpracowników na rzecz Wnioskodawcy będą wykorzystywane na cele działalności Wnioskodawcy, która stanowi działalność charytatywną i nie stanowi działalności gospodarczej, a w szczególności Produkcje filmowe nie będą przedmiotem dalszej odsprzedaży, opłatnego udostępniania oraz jakichkolwiek czynności o charakterze zarobkowym. W konsekwencji, Wnioskodawca nie będzie uzyskiwał na terytorium Polski żadnych przychodów w związku z działalnością wykonywaną za pośrednictwem powierzchni biurowej wykorzystywanej w Polsce. W kontekście powyższego wskazać zatem należy, iż prowadzona w Polsce przez Wnioskodawcę działalność nie będzie działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów art. 5 UPO PL-DE, bowiem działania Wnioskodawcy jako organizacji charytatywnej nie są związane z prowadzeniem działalności o charakterze zarobkowym. Co więcej, wykorzystywanie w Polsce powierzchni biurowej i jej udostępnienie filmowcom (Pracownikom i Współpracownikom Wnioskodawcy) służyć będzie jedynie własnym celom Wnioskodawcy, tj. stworzeniu Produkcji filmowych m.in. promujących działalność charytatywną Wnioskodawcy, które nie będą podlegały odsprzedaży lub odpłatnemu udostępnianiu na rzecz innych podmiotów (a zatem działania te nie będą ukierunkowane w żaden sposób na osiągnięcie zysku). Produkcje filmowe będą przekazywane nieodpłatnie jako materiały promocyjne, co dodatkowo potwierdza, iż działania Wnioskodawcy w Polsce nie będą spełniały definicji działalności gospodarczej zarówno w rozumieniu UPO PL-DE, jak i polskich przepisów podatkowych. Tym samym, w przypadku Wnioskodawcy nie będą spełnione przesłanki dla ukonstytuowania się zakładu zagranicznego w Polsce - tj. Wnioskodawca jako podmiot prowadzący działalność charytatywną (non-profit) nie prowadzi w Niemczech (w kraju swojej siedziby) działalności gospodarczej i działalność taka nie będzie przez Wnioskodawcę prowadzona również w Polsce. Podsumowując, mając na uwadze, że: -        w rozumieniu postanowień UPO PL-DE zakład powstanie, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: - istnieje miejsce (placówka) prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, - placówka ma stały charakter, - działalność gospodarcza przedsiębiorstwa jest w całości albo przynajmniej w części prowadzona za pośrednictwem tej stałej placówki; -        Wnioskodawca jest organizacją non-profit, tj. Wnioskodawca nie działa jako przedsiębiorca, bowiem celem podejmowanych przez niego działań nie jest osiąganie zysków, a zatem nie prowadzi on działalności gospodarczej w rozumieniu analizowanych przepisów, -        cała działalność wykonywana za pośrednictwem wykorzystywanej powierzchni biurowej w Polsce będzie polegała na przygotowywaniu Produkcji filmowych wykorzystywanych przez Wnioskodawcę jako materiały promocyjne mające na celu upowszechnianie wiedzy m.in. o działalności charytatywnej prowadzonej przez Wnioskodawcę, które przekazywane będą nieodpłatnie do odpowiednich stacji telewizyjnych lub serwisów internetowych, -        za pośrednictwem wykorzystywanej powierzchni biurowej nie będzie prowadzona działalność zarobkowa oraz nie będą uzyskiwane żadne przychody, - bezsprzecznym jest, iż wykorzystywanie przez Wnioskodawcę w Polsce powierzchni biurowej udostępnionej przez Pracownika, w której będzie znajdowało się wyposażenie biurowe oraz pracować będą Pracownicy oraz Współpracownicy Wnioskodawcy celem stworzenia Produkcji filmowych nie będzie skutkowało powstaniem zakładu zagranicznego Wnioskodawcy na terytorium Polski w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT i art. 5 UPO PL-DE. Tym samym Wnioskodawca nie będzie podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy o CIT.   Działalność o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym Wnioskodawca pragnie wskazać dodatkowo, iż nawet w przypadku, gdyby Dyrektor KIS uznał, iż prowadzenie działalności gospodarczej nie jest warunkiem dla istnienia zakładu w Polsce na gruncie UPO PL-DE i fakt, że Wnioskodawca prowadzi wyłącznie działalność non-profit nie stanowi przeszkody dla stwierdzenia istnienia zakładu w Polsce, to i tak w świetle UPO PL-DE, po stronie Wnioskodawcy nie powstanie zakład. Wynika to z faktu, iż w takim przypadku w analizowanym zdarzeniu przyszłym znajdzie zastosowanie jedno z wyłączeń w stosowaniu tego przepisu, o którym mowa w art. 5 ust. 4 UPO PL-DE. Stosownie do art. 5 ust. 4 UPO PL-DE, cyt. „określenie „zakład” nie obejmuje: a.    użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa; b.    utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostarczania; c.    utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo; d.    utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo zbierania informacji dla przedsiębiorstwa; e.    utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym; f.     utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek rodzaju działalności, o których mowa pod literami od a) do e), pod warunkiem jednak, że całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.” W świetle brzmienia wyżej wskazanego przepisu nawet w sytuacji, gdy co do zasady spełnione zostały przesłanki do powstania w umawiającym się państwie zakładu zagranicznego, o którym mowa w przepisie art. 5 UPO PL-DE, zakład taki nie powstanie, jeśli działalność prowadzona na terenie umawiającego się państwa będzie spełniała jeden z warunków, o których mowa powyżej. Jak wskazano w Komentarzu OECD (w punkcie 58 dotyczącym analizowanego przepisu art. 5 ust. 4), cyt.: „W znacznym stopniu przepisy te ograniczają definicję zawartą w ust. 1 i wyłączają z jej dość szerokiego zakresu pewną liczbę stałych placówek prowadzenia działalności gospodarczej, które, ponieważ działalność gospodarcza prowadzona za ich pośrednictwem ma jedynie przygotowawczy lub pomocniczy charakter, nie powinny być traktowane jako zakłady.” Ponadto, zgodnie z punktem 59 Komentarza OECD do art. 5 ust. 4 Konwencji: „Często trudno jest odróżnić czynności, które mają charakter przygotowawczy lub pomocniczy od tych, które takiego charakteru nie mają. Decydującym kryterium jest to, czy stała placówka prowadzenia działalności gospodarczej sama w sobie stanowi istotną i znaczącą część działalności przedsiębiorstwa jako całości. Każdy indywidualny przypadek należy rozpatrywać indywidualnie. W każdym razie stała placówka prowadzenia działalności, której ogólny cel jest identyczny z ogólnym celem całego przedsiębiorstwa, nie prowadzi działalności przygotowawczej lub pomocniczej”. W analizowanym zdarzeniu przyszłym nie ulega żadnej wątpliwości, że działalność podejmowana przez Wnioskodawcę w Polsce - tworzenie Produkcji filmowych nie może być traktowana jako identyczna z ogólnym celem działalności Wnioskodawcy, a ma charakter wyłącznie pomocniczy do tej działalności. Jak zostało bowiem wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, celem działań Wnioskodawcy jest wspieranie chrześcijan tam, gdzie są prześladowani i uciskani zapewniając im zarówno pomoc duszpasterską, jak i materialną. Działalność Wnioskodawcy polega m.in. na budowie kościołów i kaplic, w ich odbudowie w przypadku kościołów i kaplic zniszczonych np. przez kataklizmy i wojny, czy też finansowaniu zakupu środków transportu potrzebnych do pełnienia służby duszpasterskiej. Jednocześnie Wnioskodawca realizuje szerokie akcje informacyjne dotyczące występującego na świecie problemu prześladowania chrześcijan. W tym właśnie celu Wnioskodawca planuje zawrzeć ze swoim Pracownikiem stosowną umowę w zakresie możliwości korzystania z powierzchni biurowej w Polsce (którą ten Pracownik będzie wynajmował) - celem stworzenia dla zatrudnionych lub wynajętych Filmowców optymalnego miejsca do pracy nad realizacją Produkcji filmowych, które będą materiałem wykorzystywanym do realizacji szerokich akcji społecznych w zakresie wsparcia prześladowanych chrześcijan. Tworzenie tych Produkcji filmowych jest działalnością realizowaną wyłącznie na potrzeby działalności charytatywnej prowadzonej przez Wnioskodawcę. Istnienie stałej placówki w Polsce w postaci wykorzystywanej powierzchni biurowej wyposażonej w określoną infrastrukturę biurową, stanowi jedynie element pomocniczy w działalności społecznej i charytatywnej prowadzonej przez Wnioskodawcę - wytworzone Produkcje filmowe wykorzystywane są przez Wnioskodawcę w organizowanych przez niego akcjach społecznych. W tym kontekście, bezsprzecznym jest, że będzie ona działalnością o charakterze pomocniczym, która wspiera działalność prowadzoną przez Wnioskodawcę. Przygotowane Produkcje filmowe mają bowiem na celu jedynie promowanie działalności Wnioskodawcy oraz informowanie o występującym problemie prześladowania chrześcijan. Podsumowując, mając na uwadze że: - przedmiot działalności Wnioskodawcy na terytorium Polski nie będzie pokrywał się z przedmiotem działalności Wnioskodawcy, i jednocześnie - działalność prowadzona na terytorium Polski przez Wnioskodawcę w postaci tworzenia Produkcji filmowych stanowić będzie działalność o charakterze pomocniczym (akcesoryjnym) w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 4 UPO PL-DE, - działalność ta nie będzie prowadziła do powstania zakładu zagranicznego Wnioskodawcy na terytorium Polski w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT i art. 5 UPO PL-DE i w związku z tą działalnością Wnioskodawca nie będzie podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy o CIT.   Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.   Uzasadnienie interpretacji indywidualnej W myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”), podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o CIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z: 1.    wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład; 2.    położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości; 3.    papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających; 4.    tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości; 4a.tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej; 5.    tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;   6.    niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.   Zgodnie z definicją zagranicznego zakładu zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT pojęcie to oznacza: a.    stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych, b.    plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa, c.    osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej. Definicja ta ma zatem zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej. Stosownie bowiem do art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483), ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy.   W przedmiotowej sprawie siedziba Wnioskodawcy znajduje się na terytorium Niemiec, dlatego też analiza czy Wnioskodawca posiada zakład w Polsce powinna zostać przeprowadzona na gruncie postanowień umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 12 poz. 90; zwanej dalej: „umową polsko-niemiecką”). Stosownie do art. 7 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi. Zgodnie z ust. 2 ww. artykułu, jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład, to, z zastrzeżeniem postanowień ustępu 3 niniejszego artykułu, w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać temu zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.   Definicja zakładu zawarta została w art. 5 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej, zgodnie z którym w rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa. Art. 5 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej wskazuje, określenie „zakład” obejmuje w szczególności: a.    miejsce zarządu, b.    filię, c.    biuro, d.    fabrykę, e.    warsztat i f.     kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.   Jednakże od ogólnej zasady istnienia zakładu, istnieje szereg wyłączeń. Stosownie do art. 5 ust. 4 umowy polsko-niemieckiej, określenie „zakład” nie obejmuje: a.    użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa; b.    utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostarczania; c.    utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo; d.    utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo zbierania informacji dla przedsiębiorstwa; e.    utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym; f.     utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek rodzaju działalności, o których mowa pod literami od a) do e), pod warunkiem jednak, że całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.   Tak więc art. 5 ust. 4 umowy polsko-niemieckiej, wylicza różne rodzaje działalności, które uważa się za wyjątki od ogólnej definicji zakładu zawartej w ust. 1, i które nie stanowią zakładu, nawet gdy taka działalność jest wykonywana za pośrednictwem stałej placówki. Wspólną cechą takich rodzajów działalności jest ich przygotowawczy i pomocniczy charakter. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, którego nie należy interpretować rozszerzająco. Dlatego działalność, która nie może zostać zaliczona do żadnego z ww. przypadków będzie uznawana za zakład, w rozumieniu ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Z ogólnej regulacji zawartej w art. 5 umowy polsko-niemieckiej wynika, że dla uznania, że przedsiębiorstwo prowadzi swoją działalność w formie zakładu winny wystąpić łącznie trzy następujące przesłanki, tj.: istnienie miejsca gdzie działalność jest prowadzona (placówka), stały charakter takiej placówki, wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.   Dokonując interpretacji postanowień umowy polsko-niemieckiej należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem. Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku oraz poglądami doktryny prawa określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Dysponowanie nie należy zatem rozumieć w sensie prawnym, ale czysto faktycznym. Aby placówka stała się zagranicznym zakładem przedsiębiorstwo musi prowadzić działalność całkowicie lub częściowo za pośrednictwem tej (stałej) placówki. Słowo „przez którą” należy rozumieć szeroko i odnosić je do działalności gospodarczej wykonywanej w określonej lokalizacji, będącej do dyspozycji przedsiębiorstwa. Zgodnie z Komentarzem, prowadzenie działalności poprzez placówkę oznacza, że osoby w określony sposób zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność gospodarczą w państwie, w którym stała placówka jest położona (pkt 2, Komentarz do art. 5). Działalność przedsiębiorstwa może być prowadzona przez samego przedsiębiorcę lub osoby zatrudnione przez przedsiębiorstwo na podstawie płatnego stosunku pracy. Personel obejmuje pracowników i inne osoby otrzymujące instrukcje z przedsiębiorstwa, tzw. osoby zależne (pkt 10, Komentarz do art. 5). Z powyższego wynika, że kryterium prowadzenia działalności poprzez placówkę będzie spełnione, jeśli zostaną zrealizowane dwie przesłanki: podejmowane przez przedsiębiorcę czynności stanowią działalność gospodarczą, przedsiębiorca dysponuje personelem, który prowadzi tę działalność, przy czym mogą być to bądź osoby zatrudnione przez przedsiębiorcę, bądź pozostające z przedsiębiorcą w stosunku zależności.   Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest organizacją charytatywną (non-profit) posiadającą swoją siedzibę w Niemczech. Wnioskodawca nie prowadzi w Niemczech działalności gospodarczej (działalności zarobkowej). Wnioskodawca prowadzi działalność charytatywną, która nie ma charakteru zarobkowego i nie jest nastawiona na osiąganie zysków. Celem działań Wnioskodawcy jest wspieranie chrześcijan w miejscach na świecie, gdzie są prześladowani i uciskani zapewniając im zarówno pomoc duszpasterską, jak i materialną. Działalność Wnioskodawcy polega m.in. na budowie kościołów i kaplic lub wsparciu w ich odbudowie w przypadku kościołów i kaplic zniszczonych, czy też na finansowaniu zakupu środków transportu potrzebnych do pełnienia służby duszpasterskiej. Źródłem finansowania działalności Wnioskodawcy są środki pochodzące od darczyńców. W ramach prowadzonej działalności charytatywnej, Wnioskodawca realizuje między innymi działania mające na celu upowszechnianie wiedzy na temat problemu prześladowania chrześcijan na świecie poprzez liczne publikacje, a także programy telewizyjne, filmy dokumentalne, reportaże (Produkcje filmowe). Wnioskodawca powierzy przygotowywanie Produkcji filmowych wyspecjalizowanym polskim profesjonalnym filmowcom. Produkcje filmowe będą realizowane przez grupę wyspecjalizowanych filmowców, którzy będą polskimi obywatelami. Kilku filmowców będzie zatrudnionych przez Wnioskodawcę na podstawie umowy o pracę na gruncie prawa polskiego. Pozostali filmowcy nie będą pracownikami Wnioskodawcy, a będą to osoby współpracujące z Wnioskodawcą na podstawie umowy cywilnoprawnej. Wśród współpracowników mogą też wystąpić osoby fizyczne prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą współpracujące na zasadzie umowy gospodarczej zawartej z Wnioskodawcą. Jeden z pracowników na podstawie zawartej przez niego indywidualnie umowy planuje wynająć w Polsce powierzchnię biurową lub apartament, którą następnie będzie udostępniał Wnioskodawcy oraz filmowcom, którzy będą mogli ją wykorzystywać w zakresie niezbędnym do przygotowania i wykonania produkcji filmowych na rzecz Wnioskodawcy. Z tytułu świadczeń w zakresie realizacji produkcji filmowych, pracownicy oraz współpracownicy będą otrzymywali ustalone z Wnioskodawcą wynagrodzenie. Produkcje filmowe będą wykorzystywane na własne potrzeby Wnioskodawcy, tj. będą przekazywane nieodpłatnie do odpowiednich stacji telewizyjnych lub serwisów internetowych jako materiały promocyjne.   Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe i powołane regulacje należy stwierdzić, że w związku z faktem, iż: - Wnioskodawca na terenie Polski nie będzie prowadzić działalności gospodarczej, - Produkcje filmowe będą wykorzystywane na jego własne potrzeby, tj. będą przekazywane nieodpłatnie do odpowiednich stacji telewizyjnych lub serwisów internetowych jako materiały promocyjne mające na celu upowszechnianie wiedzy m.in. w zakresie prześladowań chrześcijan na świecie oraz o działalności charytatywnej prowadzonej przez Wnioskodawcę,- Wnioskodawca nie będzie prowadził na terytorium Polski żadnej działalności zarobkowej, - wszystkie zrealizowane Produkcje filmowe przez Pracowników i Współpracowników na rzecz Wnioskodawcy będą wykorzystywane na cele działalności Wnioskodawcy, która stanowi działalność charytatywną i nie stanowi działalności gospodarczej to tym samym w przedmiotowej sprawie nie powstanie zakład Wnioskodawcy w Polsce w rozumieniu art. 5 umowy polsko – niemieckiej i art. 4a pkt 11 ustawy o CIT.   Ponadto jak już wcześniej wskazano, stosownie do art. 7 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.   A zatem z uwagi na fakt, że Wnioskodawca nie będzie prowadził działalności gospodarczej na terytorium Polski i w związku z tym nie powstanie zagraniczny zakład jak również, mając na uwadze, że Wnioskodawca „nie będzie uzyskiwał na terytorium Polski żadnych przychodów w związku z działalnością wykonywaną za pośrednictwem  powierzchni biurowej wykorzystywanej w Polsce” , Wnioskodawca nie będzie podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy o CIT.   Tym samy stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 1 i 2 należało uznać za prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji/stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wniesienia wniosku.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).