0111-KDIB2-1.4010.572.2021.1.BKD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej   30 listopada 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 listopada 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w  zakresie ustalenia, czy dokonanie zgłoszenia zmiany roku podatkowego w deklaracji CIT-8 złożonej za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. stanowi skuteczną zmianę roku podatkowego na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a w rezultacie oznacza to, iż pierwszy po zmianie rok podatkowy trwa od 1 stycznia 2020 r. do 30 czerwca 2021 r., a kolejne lata podatkowe obejmują okresy od 1 lipca do 30 czerwca.   Treść  wniosku jest  następująca:   Opis stanu faktycznego   Wnioskodawca – Sp. z o.o. (dalej jako: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest polskim rezydentem podatkowym, rozliczającym się z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce oraz jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny. Od dnia jej zawiązania rok podatkowy Spółki był zbieżny z rokiem kalendarzowym i obejmował okres od 1 stycznia do 31 grudnia. 5 lipca 2018 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników podjęło Uchwałę dotyczącą zmiany umowy Spółki, w ten sposób, że przyjęło, iż następuje zmiana roku podatkowego, który będzie trwał od 1 lipca do 30 czerwca, przy czym w Uchwale postanowiono, iż pierwszy rok po zmianie skończy się 30 czerwca 2020 r. Następnie 24 sierpnia 2018 r. zmiana umowy została zarejestrowana w KRS, przy czym Spółka nie dokonała zgłoszenia zmiany w Urzędzie Skarbowym. W dniu 25 maja 2020 r. w zeznaniu CIT-8 za okres 1 stycznia 2019 r. - 31 grudnia 2019 r. Spółka złożyła oświadczenie, że wybrała inny rok podatkowy, niż rok kalendarzowy. Spółka sporządziła sprawozdanie finansowe za okres od 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r., a następne sprawozdanie finansowe sporządzone było za okres 1 stycznia 2020 r. do 30 czerwca 2021 r., zaś kolejne sprawozdanie finansowe zostanie sporządzone za okres od 1 lipca 2021 r. do 30 czerwca 2022 r. Spółka za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. złożyła w KRS sprawozdanie finansowe. Podczas składania sprawozdania finansowego RDF zwrócił uwagę, że wskazany rok obrotowy nie zgadza się z rokiem wskazanym w KRS, ale mimo to system przyjął sprawozdanie. Spółka miała obowiązek zamknięcia ksiąg rachunkowych i zastosowania przepisów ustawy o rachunkowości do dokonywanej zmiany roku obrotowego. Spółka miała obowiązek zamknięcia ksiąg rachunkowych wg ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości na koniec 2018 r., co uczyniła. Nadto Spółka pierwszy rok rozliczeniowy po zmianie roku obrotowego miała dłuższy i według Uchwały w sprawie zmiany roku obrotowego koniec roku obrotowego oznaczono na 30 czerwca 2020 r. W myśl art. 12 ust. 2 pkt 1) ustawy o rachunkowości na dzień kończący rok obrotowy zamyka się księgi rachunkowe, jednak z uwagi na zgłoszenie zmiany roku podatkowego (obrotowego) do orgnau podatkowego dopiero w zeznaniu podatkowym CIT-8 za rok 2019 (a nie w roku 2018), Spółka sporządziła sprawozdanie finansowe za rok 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. dokonując zamknięcia ksiąg na 31 grudnia 2019 r., a kolejne sprawozdanie sporządzono za rok 1 stycznia 2020 r. do 30 czerwca 2021 r.   Pytanie   Czy dokonanie zgłoszenia zmiany roku podatkowego w deklaracji CIT-8 złożonej za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. stanowi skuteczną zmianę roku podatkowego na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a w rezultacie oznacza to, iż pierwszy po zmianie rok podatkowy trwa od 1 stycznia 2020 r. do 30 czerwca 2021 r., a kolejne lata podatkowe obejmują okresy od 1 lipca do 30 czerwca?   Państwa stanowisko w sprawie   Zdaniem Wnioskodawcy złożenie oświadczenia o zmianie roku podatkowego w Zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) i należnego podatku od osób prawnych CIT-8 złożonego za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. stanowi skuteczną zmianę roku podatkowego, co powoduje, iż pierwszy po zmianie rok podatkowy trwał od 1 stycznia 2020 r. i zakończył się 30 czerwca 2021 r. Zgodnie z art. 11 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej jako: „Ordynacja podatkowa”), rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zasady określania roku podatkowego dla celów podatku dochodowego od osób prawnych zostały szczegółowo uregulowane w treści art. 8 Ustawy o CIT. Uwzględniając okoliczność, iż Uchwała o zmianie roku podatkowego Spółki została podjęta w lipcu 2018 r. i ujawniona w Rejestrze Przedsiębiorców prowadzonym przez KRS w sierpniu 2018 r., natomiast zawiadomienie o wyborze innego niż kalendarzowy roku podatkowego, nastąpiło dopiero w deklaracji CIT złożonej za 2019 r., a także wobec okoliczności zmiany przepisów dotyczących roku podatkowego z dniem 1 stycznia 2019 r. zasadnym jest przytoczenie przepisów regulujących kwestie roku podatkowego Spółki w brzmieniu sprzed i po zmianie. Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 8 ust. 1 Ustawy o CIT - w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 r. – „Rokiem podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 2, 2a, 3 i 6, jest rok kalendarzowy, chyba że podatnik postanowi inaczej w statucie albo w umowie spółki, albo w innym dokumencie odpowiednio regulującym zasady ustrojowe innych podatników i zawiadomi o tym właściwego naczelnika urzędu skarbowego; wówczas rokiem podatkowym jest okres kolejnych dwunastu miesięcy kalendarzowych”. Przepis ten został zmieniony i od 1 stycznia 2019 r. otrzymał brzmienie: „Rokiem podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 2, 2a, 3 i 6, jest rok kalendarzowy, chyba że podatnik postanowi inaczej w statucie albo w umowie spółki, albo w innym dokumencie odpowiednio regulującym zasady ustrojowe innych podatników; wówczas rokiem podatkowym jest okres kolejnych dwunastu miesięcy kalendarzowych”. Zgodnie z ust. 3 cytowanego przepisu (zarówno w brzmieniu przed jak i po 1 stycznia 2019 r.): „W razie zmiany roku podatkowego, za pierwszy po zmianie rok podatkowy uważa się okres od pierwszego miesiąca następującego po zakończeniu poprzedniego roku podatkowego do końca roku podatkowego nowo przyjętego. Okres ten nie może być krótszy niż dwanaście i dłuższy niż dwadzieścia trzy kolejne miesiące kalendarzowe”. Przytoczony przepis ust. 1 zgodnie z regulacjami obowiązującymi do końca 2018 r. zakładał obowiązek zawiadomienia właściwego podatnikowi naczelnika urzędu skarbowego o wyborze innego niż kalendarzowy roku podatkowego. Zmiana roku podatkowego możliwa była jedynie po zawiadomieniu naczelnika urzędu skarbowego, przy czym ustawodawca nakazał, iż zgłoszenia należy dokonać najpóźniej w terminie 30 dni, licząc od dnia zakończenia ostatniego roku podatkowego. Zapis ten implikował obowiązek zawiadomienia Organu przez Wnioskodawcę o dokonanej zmianie w terminie do 30 stycznia 2019 r., czego Spółka nie dokonała w formie odrębnego zawiadomienia, a dokonała powyższego w zeznaniu podatkowym (CIT-8) za rok 2019 (złożonym za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r.). Należy podkreślić, iż przepis art. 8 ust. 1 w zw. z ust. 4 nakazujący zgłoszenie o zmianie roku podatkowego do 30 dnia licząc od zakończenia poprzedniego roku podatkowego, utracił moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2019 r. Z kolei obowiązujący od 1 stycznia 2019 r. przepis art. 8 ust. 4 zakłada, iż: „O wyborze roku podatkowego innego niż rok kalendarzowy podatnik informuje w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, składanym za rok podatkowy poprzedzający pierwszy po zmianie rok podatkowy”. Wskazać należy, iż przepis ten został wprowadzony Ustawą z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym (Dz.U. 2018, poz. 2244). Ustawodawca przyjął jednocześnie, iż ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r. Przepisy intertemporalne nie regulują kwestii objętej niniejszym wnioskiem, w szczególności zaś nie wskazują, jakie przepisy należy zastosować w przypadku, w którym podatnik nie dopełnił 30 dniowego terminu, liczonego od zakończenia roku podatkowego, na zawiadomienie właściwego naczelnika urzędu skarbowego o dokonanej zmianie trwania roku podatkowego, gdyż nie obowiązywał już przepis nakładający taki obowiązek, a jednocześnie nie dokonał tego zawiadomienia do 31 grudnia 2018 r. (pomimo, że formalnie nie upłynął mu termin na dokonanie zawiadomienia). Jednocześnie przepisy obowiązujące od 1 stycznia 2019 r. jako jedyną dopuszczalną formę zawiadomienia o zmianie roku podatkowego, wskazywały zawiadomienie dokonane w zeznaniu rocznym. Zaznaczyć należy w tym miejscu, iż zgodnie z art. 255 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych zmiana umowy spółki wymaga uchwały wspólników i wpisu do rejestru. Natomiast stosownie do art. 256 § 1 tej ustawy, zmianę umowy spółki zarząd zgłasza do sądu rejestrowego. Podkreślić zatem należy, iż na gruncie ustawy Kodeks spółek handlowych doszło do skutecznej zmiany umowy Spółki w tym zakresie. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników podjęło uchwałę, w której dokonało zmiany roku obrotowego i podatkowego Spółki, a zmiana ta została skutecznie zgłoszona w sądzie rejestrowym. Wskazać trzeba w tym miejscu, iż zgodnie z art. 20 ust. 1c ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym po dokonaniu wpisu podmiotu do Rejestru lub jego zmiany, z wyłączeniem rejestru dłużników niewypłacalnych, dane objęte treścią wpisu są przekazywane za pośrednictwem systemu teleinformatycznego do Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników i krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej. Z kolei na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi w systemie teleinformatycznym CRP KEP i jest administratorem danych w nim zawartych. Na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 3 tej ustawy CRP KEP służy wymianie danych z rejestrem PESEL, Centralną Ewidencją i Informacją o Działalności Gospodarczej, krajowym rejestrem urzędowym podmiotów gospodarki narodowej, Krajowym Rejestrem Sądowym, Centralnym Rejestrem Płatników Składek. Wedle dotychczas wypracowanej na gruncie prawa podatkowego reguły należy przyjąć, że jeżeli Spółka nie dochowała terminu na zawiadomienie właściwego naczelnika urzędu skarbowego o dokonanej zmianie roku podatkowego, to wobec braku zawiadomienia, nie dochodzi do zmiany roku podatkowego na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie dokonanie zgłoszenia z przekroczeniem terminu powoduje, iż zawiadomienie jest skuteczne, jednak skutek nastąpi z opóźnieniem. Zmiana obowiązujących przepisów prawa oraz brak przepisów przejściowych spowodował, iż Spółka powzięła wątpliwość, co do podstaw prawnych dokonania zawiadomienia i sposobu działania, który uznała za prawidłowy w momencie zmian w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka nie zawiadomiła naczelnika urzędu skarbowego zgodnie z treścią art. 8 ust. 4 Ustawy o CIT w brzmieniu, który obowiązywał w dacie podjęcia uchwały o zmianie roku podatkowego Spółki z uwagi na zmianę tego przepisu, przy czym dokonała zgłoszenia, zgodnie z obowiązującymi od 1 stycznia 2019 r. przepisami, tj. w zeznaniu podatkowym, składanym za rok podatkowy poprzedzający pierwszy po zmianie rok podatkowy. Zgodnie z wypracowanym stanowiskiem organów podatkowych zmiana roku podatkowego nie może obejmować trwającego już roku podatkowego, lecz zmiana ta wywołuje skutki na przyszłość, tj. po upływie tego roku podatkowego, w trakcie którego zostały spełnione warunki dokonania zmiany roku podatkowego. Zatem, skoro zawiadomienie o zmianie przez Spółkę roku podatkowego nastąpiło, zgodnie z obowiązującymi w dniu złożenia zawiadomienia przepisami, w zeznaniu podatkowym za 2019 r., to jest to wystarczające dla uznania, iż nastąpiła skuteczna zmiana roku podatkowego, z tym, że pierwszy po zmianie rok podatkowy winien trwać od 1 stycznia 2020 r. do 30 czerwca 2021 r. Kolejne zaś lata podatkowe odpowiednio: od 1 lipca każdego roku do 30 czerwca każdego kolejnego roku kalendarzowego. Sam fakt postanowienia w Uchwale, że pierwszy rok po zmianie roku obrotowego kończy się 30 czerwca 2020 r. jest skuteczny dla rozliczeń dokonywanych według ustawy o rachunkowości i zasad określonych w kodeksie spółek handlowych (nie ma znaczenia dla oceny podatkowo prawnej). Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej   Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2021 r. poz. 217), przez rok obrotowy rozumie się rok kalendarzowy lub inny okres trwający 12 kolejnych pełnych miesięcy kalendarzowych, stosowany również do celów podatkowych. Rok obrotowy lub jego zmiany określa statut lub umowa, na podstawie której utworzono jednostkę. Jeżeli jednostka rozpoczęła działalność w drugiej połowie przyjętego roku obrotowego, to można księgi rachunkowe i sprawozdanie finansowe za ten okres połączyć z księgami rachunkowymi i sprawozdaniem finansowym za rok następny. W przypadku zmiany roku obrotowego pierwszy po zmianie rok obrotowy powinien być dłuższy niż 12 kolejnych miesięcy. Z powyższego przepisu wynika, że rok obrotowy stosowany jest również dla celów podatkowych. Ogólną definicję roku podatkowego zawiera art. 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), który stanowi, że rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej. Zasady określania roku podatkowego dla celów podatku dochodowego od osób prawnych zostały szczegółowo uregulowane w treści art. 8 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”). W związku z tym, że w zakresie przedłożonej Organowi do rozstrzygnięcia kwestii w ustawie o CIT nastąpiły zmiany w brzmieniu normujących tę sprawę przepisów, w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć przepisy w jakim brzmieniu (przed, czy po nowelizacji) znajdą w sprawie zastosowanie. Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 8 ust. 1 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 r., rokiem podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 2, 2a, 3 i 6, jest rok kalendarzowy, chyba że podatnik postanowi inaczej w statucie albo w umowie spółki, albo w innym dokumencie odpowiednio regulującym zasady ustrojowe innych podatników i zawiadomi o tym właściwego naczelnika urzędu skarbowego; wówczas rokiem podatkowym jest okres kolejnych dwunastu miesięcy kalendarzowych. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019 r. nadanym ustawą z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym (Dz.U. z 2018 r. poz. 2244), rokiem podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 2, 2a, 3 i 6, jest rok kalendarzowy, chyba że podatnik postanowi inaczej w statucie albo w umowie spółki, albo w innym dokumencie odpowiednio regulującym zasady ustrojowe innych podatników; wówczas rokiem podatkowym jest okres kolejnych dwunastu miesięcy kalendarzowych. Z kolei art. 8 ust. 3 ustawy o CIT stanowi, że w razie zmiany roku podatkowego, za pierwszy po zmianie rok podatkowy uważa się okres od pierwszego miesiąca następującego po zakończeniu poprzedniego roku podatkowego do końca roku podatkowego nowo przyjętego. Okres ten nie może być krótszy niż dwanaście i dłuższy niż dwadzieścia trzy kolejne miesiące kalendarzowe. Brzmienie tego artykułu w obecnym stanie prawnym się nie zmieniło. Art. 8 ust. 4 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 r. wskazywał, że zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać najpóźniej w terminie 30 dni, licząc od dnia zakończenia ostatniego roku podatkowego. Z art. 8 ust. 4 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019 r. wynika natomiast, że o wyborze roku podatkowego innego niż rok kalendarzowy podatnik informuje w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, składanym za rok podatkowy poprzedzający pierwszy po zmianie rok podatkowy. Z powołanego wcześniej art. 8 ust. 3 ustawy o CIT, wynika że skutki prawne zmiany dokonanej w dokumencie regulującym ustrój podatnika nastąpią dopiero po zakończeniu trwającego roku podatkowego. Aby więc skutecznie przeprowadzić zmiany w statucie muszą one być dokonane (uchwalone) przed rozpoczęciem roku podatkowego którego dotyczą. Z treści przywołanych przepisów wynika, że dla skutecznej zmiany roku podatkowego przez podatnika CIT do 31 grudnia 2018 r. wymagane było spełnienie dwóch obowiązków ciążących na podmiocie który zamierza zmienić rok podatkowy. Aby zmiana była skuteczna dla rozliczeń w podatku dochodowym od osób prawnych po pierwsze podatnik musi określić rok podatkowy w odpowiednim dokumencie regulującym jego ustrój. Treść przepisów ustawy o CIT jako warunek zmiany wskazuje zatem podjęcie stosownej uchwały o zmianie umowy lub statucie spółki lub innym dokumencie, który reguluje zasady ustrojowe podatnika. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że cytowane wyżej przepisy ustawy o CIT nie formułują dodatkowego warunku rejestracji takiej zmiany. W myśl natomiast właściwych przepisów ustawy z 15 września 2000 Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm.) w tym art. 255 § 1 taka uchwała powinna być zgłoszona do rejestracji w KRS, jednak właściwe dla tego przedmiotu przepisy nie wskazują wiążącego terminu na zgłoszenie i dokonanie takiej rejestracji i nie wiążą z tym jej skuteczności. Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 8 ust. 1 ustawy o CIT w części dotyczącej omawianego warunku, dotyczy on bowiem faktu dokonania zmian w akcie regulującym ustrój podatnika. To ustawa o CIT wskazuje termin na przeprowadzenie zmian w zakresie roku podatkowego. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 3 ustawy o CIT dotyczącego wskazania pierwszego roku po zmianie, początkiem pierwszego roku podatkowego po zmianie będzie pierwszy dzień miesiąca następującego po zakończeniu poprzedniego roku podatkowego. Powyższy przepis wskazuje, że skutki prawne zmiany dokonanej w dokumencie regulującym ustrój podatnika nastąpią dopiero po zakończeniu trwającego roku podatkowego. Aby więc skutecznie przeprowadzić zmiany w statucie w tej materii, muszą być one dokonane (uchwalone) przed rozpoczęciem roku podatkowego którego dotyczą. Drugim obowiązkiem dla skutecznej zmiany roku podatkowego jest obowiązek informacyjny. Zawiadomienie naczelnika o dokonanej zmianie roku podatkowego, powinno być dokonane w terminie zawitym 30 dni licząc od dnia zakończenia ostatniego roku podatkowego. W tym przypadku ustawodawca wskazał określony termin na zawiadomienie o dokonanej zmianie. Należy zauważyć, że okres ten ma na celu ukonstytuowanie przeprowadzonych zmian. Jest to czas niezbędny na przeprowadzenie procesu rejestracji zmiany roku podatkowego, zgodnie z odpowiednimi przepisami. Stąd aby powyższe zawiadomienie odniosło skutek, na dzień jego przedłożenia naczelnikowi urzędu skarbowego, okoliczność której dotyczy powinna być już prawnie skuteczna, w tym przypadku ujawniona poprzez wpis w rejestrze. Ustawodawca wskazał zatem, że dla skuteczności zmiany następnego roku podatkowego musi być ona podjęta w odpowiednim akcie regulującym ustrój prawny podatnika do końca bieżącego roku podatkowego, natomiast na dzień poinformowania o takiej zmianie musi być ona skuteczna prawnie. Stąd należy przyjąć, że podatnik wypełni obie przesłanki wynikające z art. 8 ust. 1 i ust. 4 ustawy o CIT, jeżeli na dzień zgłoszenia zawiadomienia (nie dłużej niż do 30 dnia licząc od dnia zakończenia ostatniego roku podatkowego) zmiana roku podatkowego będzie prawne skuteczna, tj. ujawniona w rejestrze. Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników podjęło Uchwałę dotyczącą zmiany umowy Spółki, w ten sposób, że przyjęło, iż następuje zmiana roku podatkowego, który będzie trwał od 1 lipca do 30 czerwca, przy czym w Uchwale postanowiono, iż pierwszy rok po zmianie skończy się 30 czerwca 2020 r. Następnie 24 sierpnia 2018 r. zmiana umowy została zarejestrowana w KRS, przy czym Spółka nie dokonała zgłoszenia zmiany w Urzędzie Skarbowym. Spółka miała obowiązek zamknięcia ksiąg rachunkowych i zastosowania przepisów ustawy o rachunkowości do dokonywanej zmiany roku obrotowego. Spółka miała obowiązek zamknięcia ksiąg rachunkowych wg ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości na koniec 2018 r., co uczyniła. Spółka za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. złożyła w KRS sprawozdanie finansowe Podczas składania sprawozdania finansowego RDF zwrócił uwagę, że wskazany rok obrotowy nie zgadza się z rokiem wskazanym w KRS, ale mimo to system przyjął sprawozdanie. Następnie w dniu 25 maja 2020 r. w zeznaniu CIT-8 za okres 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. Spółka złożyła oświadczenie, że wybrała inny rok podatkowy, niż rok kalendarzowy. Mając na  uwadze powyższe należy stwierdzić, że aby zmiana roku podatkowego, która została  uchwalona przez Spółkę była prawnie skuteczna, Spółka była zobowiązana podjąć stosowną uchwałę oraz dokonać rejestracji zmiany umowy spółki o zmianie roku podatkowego w sądzie rejestrowym, co jak wynika z stanu faktycznego zostało spełnione. Spółka była zobowiązana również powiadomić naczelnika właściwego urzędu skarbowego o dokonanej zmianie roku podatkowego najpóźniej w terminie 30 dni licząc od dnia zakończenia ostatniego roku podatkowego, czyli do 30 stycznia 2019 r. Skoro zatem Spółka jak wynika z opisu sprawy nie złożyła takiego zawiadomienia w wymaganym terminie, tj. do 30 stycznia 2019 r. należy przyjąć, że Wnioskodawca nie dokonał skutecznej zmiany roku podatkowego, zatem kolejny rok podatkowy Wnioskodawcy był rokiem dotychczasowym. Z opisu sprawy wynika natomiast, że Spółka dopełniła obowiązku zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o zmianie roku podatkowego dopiero 25 maja 2020 r. w zeznaniu CIT-8 za okres 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. W tym miejscu należy zauważyć, że jak już wskazano na wstępie od 1 stycznia 2019 r., zmianie uległa treść przepisu regulującego skuteczności zmiany roku podatkowego. Art. 8 ust. 1 ustawy o CIT w nowym brzmieniu nie zawiera już obowiązku zawiadomienia o zmianie roku właściwego naczelnika urzędu skarbowego jednakże z art. 8 ust. 4 ustawy o CIT wynika, że o wyborze roku podatkowego innego niż rok kalendarzowy podatnik informuje w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, składanym za rok podatkowy poprzedzający pierwszy po zmianie rok podatkowy. Skoro zatem Wnioskodawca poinformował o wyborze roku podatkowego innego niż rok kalendarzowy dopiero 25 maja 2020 r. w zeznaniu CIT-8 za okres 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. to dopiero w tym momencie dokonał skutecznej zmiany roku podatkowego. Dopiero w tym momencie zostały bowiem spełnione wszystkie wymogi niezbędne do dokonania zmiany roku podatkowego. Pierwszym po zmianie rokiem  podatkowym będzie zatem rok od 1 stycznia 2020 r. do 30 czerwca 2021 r., a kolejne lata podatkowe będą obejmowały okresy od 1 lipca do 30 czerwca. Stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej