0111-KDIB2-3.4010.58.2017.1.AZE

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 2 sierpnia 2017 r. (data wpływu 10 sierpnia 2017 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez Spółdzielnię związanych z funkcjonowaniem PKZP – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 10 sierpnia 2017 r wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez Spółdzielnię związanych z funkcjonowaniem PKZP. We wniosku przedstawiono następujący zaistniały stan faktyczny: W Spółdzielni działa Pracownicza Kasa Zapomogowo-Pożyczkowa (PKZP). Kasa ta funkcjonuje na podstawie art. 39 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2015 r. poz.1881 z późn.zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1992 r. w sprawie pracowniczych kas zapomogowo-pożyczkowych oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych w zakładach pracy (Dz. U. z 1992 r. nr 100 poz. 502). Zgodnie z ww. rozporządzeniem zakład pracy ma świadczyć pomoc PKZP. Podstawowy zakres tej pomocy zawarty jest w § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia. Szczegółowe warunki świadczenia pomocy, w myśl § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, określa umowa zawarta między zakładem pracy a PKZP. Zgodnie z umową jaką Spółdzielnia zawarła z działającą u niej PKZP, Spółdzielnia udziela PKZP pomocy w zakresie zaspokajania potrzeb organizacyjnych, prowadzenia jej księgowości oraz obsługi prawnej. Spółdzielnia ponosi koszty obsługi PKZP, zatrudnia pracowników wykonujących czynności na rzecz PKZP, określa zasady ich wynagradzania i warunki pracy. Spółdzielnia zapewnia PKZP w szczególności: dostęp do pomieszczeń biurowych, sprzęt biurowy, dostęp do telefonu, faksu, komputera z odpowiednim oprogramowaniem, materiały piśmienne, druki i formularze stosowane w obsłudze PKZP, potrącenie w listach płac, listach wypłat zasiłków chorobowych i zasiłków wychowawczych oraz w listach wypłat innych należności - wpisowego, wkładów miesięcznych oraz rat pożyczek udzielonych ze środków PKZP, terminowe odprowadzanie na rachunek bankowy PKZP sum potrąconych w listach płac, sfinansowanie szkoleń członków zarządu i komisji rewizyjnej PKZP, a także pracowników obsługujących PKZP z zakresu zasad działania PKZP, obsługę prawną PKZP. W związku z powyższym Spółdzielnia ponosi m.in. następujące koszty związane z funkcjonowaniem u niej PKZP: zużycie materiałów biurowych, wysyłka korespondencji , usługi serwisowe programu informatycznego wykorzystywanego do prowadzenia ewidencji księgowej PKZP, szkolenia pracowników z zakresu zasad działania PKZP, wynagrodzenia pracowników za wykonywanie czynności na rzecz PKZP. Spółdzielnia nie pobiera wynagrodzenia za świadczenie pomocy dla PKZP. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy koszty ponoszone przez Spółdzielnię związane z funkcjonowaniem PKZP stanowią koszty uzyskania przychodów? Zdaniem Wnioskodawcy, koszty związane z funkcjonowaniem PKZP ponoszone przez Spółdzielnię stanowią koszty uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Z treści powołanego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty zarówno bezpośrednio jak i pośrednio związane z osiąganymi przychodami a jednocześnie nie wymienione we wspomnianym art. 16 ust. 1. Spółdzielnia nie ponosi dobrowolnie kosztów związanych z funkcjonowaniem PKZP, ale jest do tego zobowiązana przepisami ww. wymienionego rozporządzenia. Oznacza to, że koszty te stanowią koszty uzyskania przychodów pośrednio związane z osiąganymi przez Spółdzielnię przychodami. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1888 ze zm., dalej: „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. Ustawodawca nie definiuje co należy rozumieć pod pojęciami „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów. Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN pojęcie: „celowość” oznacza: - przydatność do jakichś potrzeb, - świadome zmierzanie do celu, taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu, „zabezpieczyć” oznacza: - „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, - „uczynienie bezpiecznym”, - „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, - „zapewnienie komuś środków do życia”, - „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast „zachować” oznacza: - „pozostać w posiadaniu czegoś”, - „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”. Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać realność celu. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast, jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. Należy jednak w tym miejscu zaznaczyć, że wykazanie związku poniesionych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiąganych przychodów (zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów), obciąża podatnika. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca zawarł umowę z działającą na terenie zakładu PKZP i udziela tejże pomocy w zakresie zaspokajania potrzeb organizacyjnych, prowadzenia jej księgowości oraz obsługi prawnej. Wnioskodawca ponosi koszty obsługi PKZP, zatrudnia pracowników wykonujących czynności na rzecz PKZP, określa zasady ich wynagradzania i warunki pracy. PKZP funkcjonuje na podstawie art. 39 ustawy o związkach zawodowych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1992 r. w sprawie pracowniczych kas zapomogowo-pożyczkowych oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych w zakładach pracy. Wnioskodawca ponosi określone we wniosku koszty związane z funkcjonowaniem PKZP. Wątpliwości dotyczą kwestii prawa do ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez Wnioskodawcę w związku z funkcjonowaniem Pracowniczej Kasy Zapomogowo Pożyczkowej. Odnosząc się do przedstawionej w zapytaniu kwestii należy stwierdzić zgodnie z art. 39 ustawy z dnia 23 maja 1991 r o związkach zawodowych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz.1881) w zakładach pracy mogą być tworzone pracownicze kasy zapomogowo-pożyczkowe, których członkami mogą być pracownicy, emeryci i renciści bez względu na przynależność związkową. Nadzór społeczny nad tymi kasami sprawują związki zawodowe. Zasady organizowania i działania tych kas określa rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1992 r. w sprawie pracowniczych kas zapomogowo-pożyczkowych oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych w zakładach pracy (Dz. U. z 1992 r. Nr 100, poz. 502 ze zm.). Zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, ) zakład pracy świadczy pomoc PKZP i SKOK w szczególności w zakresie: zapewnienia pomieszczeń biurowych i odpowiednio zabezpieczonego miejsca na przechowywanie pieniędzy, transportu pieniędzy z banku, prowadzenia księgowości, obsługi kasowej i prawnej, dostarczania druków i formularzy, dokonania na rzecz PKZP i SKOK potrąceń w listach płac, listach wypłat zasiłków chorobowych i zasiłków wychowawczych, wpisowego, wkładów miesięcznych i rat pożyczek, przyjmowania wpłat wnoszonych przez emerytów i rencistów oraz osoby przebywające na urlopach wychowawczych, odprowadzania wpłat na rachunek bankowy PKZP lub SKOK, informowania przynajmniej raz w roku członków kas o stanie ich wkładów i zadłużeń. W § 4 ust. 2 wskazano, że szczegółowe warunki świadczenia pomocy, o której mowa w ust. 1, określa umowa zawarta pomiędzy zakładem pracy a PKZP lub SKOK). Skoro zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami zakład pracy został zobowiązany ustawą do świadczenia pomocy PKZP i warunki tej pomocy zostały określone w umowie zawartej miedzy zakładem pracy a PKZP, a realizacja tych obowiązków wiąże się z ponoszeniem określonych wydatków to, mimo że, tego rodzaju wydatki nie przekładają się bezpośrednio na powstanie przychodów podatnika (zakładu pracy) oraz ich wielkość, to jednak wykazują one związek z jego funkcjonowaniem. Zatem należą one do kategorii kosztów pośrednich, które, podobnie jak koszty bezpośrednie, także są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Wobec powyższego przedstawione we wniosku stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe. Podkreślić należy, że niniejsza interpretacja rozstrzyga tylko w zakresie objętym pytaniem Wnioskodawcy tj. koszty ponoszone przez Spółdzielnię związane z funkcjonowaniem PKZP stanowią koszty uzyskania przychodów. Stąd też nie jest przedmiotem interpretacji kwestia prawidłowości ustalenia wysokości tych kosztów gdyż nie to było przedmiotem pytania i przedstawionego przez Wnioskodawcę stanowiska. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78-79, 50-126 Wrocław w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.