0111-KDIB3-1.4012.931.2021.3.KO

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej 25 października 2021 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 20 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku od towarów i usług. Treść wniosku wspólnego jest następująca: Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem 1)    Zainteresowany będący stroną postępowania: R sp. z o.o. 2)    Zainteresowani niebędący stroną postępowania: V Opis zdarzenia przyszłego Na podstawie zawartej warunkowej umowy sprzedaży z dnia 22 lipca 2021 r. rep. … (dalej: „Umowa”) R spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w … (dalej: „Sprzedająca”) sprzedała na rzecz V spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w … (dalej: „Kupująca”) niezabudowaną nieruchomość gruntową położoną w …, powiat …, województwo …, obręb …, , stanowiącej działkę gruntu o numerze ewidencyjnym 1 z obrębu …, …(dwa tysiące siedemdziesiąt osiem/osiemdziesiąt sześć) o obszarze 6.120 m.kw. (sześć tysięcy sto dwadzieścia metrów kwadratowych), dla której Sąd Rejonowy w … Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi Księgę Wieczystą nr … (dalej: „Nieruchomość drogowa”). Umowa sprzedaży została zawarta pod warunkiem niewykonania w ustawowym terminie przez K (dalej „K”) przysługującego mu prawa pierwokupu. Sprzedająca oraz Kupująca (dalej: „Zainteresowani”) są czynnymi podatnikami VAT w Polsce. Na moment zawarcia warunkowej umowy sprzedaży jak również na moment zawarcia umowy przenoszącej własność na Nieruchomości drogowej znajdują się budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, w szczególności przyłącza i linie energii elektrycznej. Przyłącza i linie elektroenergetyczne stanowią własność Sprzedającej i zostały wybudowane i oddane do użytkowania w drugiej połowie 2020 r. W związku z budową wymienionych budowli, Sprzedającej przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. Ponadto na Nieruchomości drogowej znajduje się droga dojazdowa utwardzona płytami betonowymi, stanowiąca dojazd do placu budowy, również będąca budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Po zakończeniu budowy, płyty betonowe mają zostać usunięte i przywrócony zostanie stan poprzedni działki (tereny zielone). Przez przedmiotową Nieruchomość drogową przebiega również kanalizacja teletechniczna - przy czym nie należy ona do Sprzedającej, lecz do operatora telekomunikacyjnego (…). Co więcej, na przedmiotowej działce projektowane jest przyłącze kanalizacji sanitarnej dla parku logistycznego. Zgodnie z Umową, na łączną cenę Nieruchomości drogowej składa się cena gruntu oraz cena infrastruktury należącej do Sprzedającego i znajdującej się na tym gruncie. Nieruchomość drogowa nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dla Nieruchomości drogowej nie została wydana również decyzja o warunkach zabudowy. Niemniej, dla Nieruchomości drogowej wydana została, jeszcze przed dniem zawarcia warunkowej umowy sprzedaży, decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego (w postaci kanalizacji sanitarnej, która ma zostać wybudowana w przyszłości). Zarówno Sprzedająca jak i Kupująca prowadzą działalność gospodarczą będącą przedmiotem opodatkowania podatkiem VAT. Przedmiotem działalności Sprzedającej jest działalność inwestycyjna i deweloperska w zakresie nieruchomości. Po nabyciu Nieruchomości od Sprzedającej oraz po zrealizowaniu Inwestycji, Kupująca zamierza prowadzić podlegającą opodatkowaniu VAT działalność gospodarczą, obejmującą najem powierzchni magazynowo - produkcyjnej. Kupująca planuje wykonywać ww. działalność gospodarczą przy wykorzystaniu własnych zasobów (względnie, przy pomocy profesjonalnych usługodawców) oraz w oparciu o własny know-how w tym zakresie. W uzupełnieniu do wniosku wskazano, że 1.     Zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego, na Nieruchomości drogowej znajduje się droga dojazdowa utwardzana płytami betonowymi, stanowiąca dojazd do placu budowy. W ramach uzupełnienia Zainteresowani pragną dodać, że droga ta, utwardzana płytami betonowymi ma charakter tymczasowy i nie jest trwale związana z gruntem w rozumieniu art. 3 pkt 3 z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zainteresowani pragną podkreślić, że droga dojazdowa była i jest wykorzystywana przez wykonawcę robót budowlanych do komunikacji placu budowy z zapleczem budowy i dojazdu do placu budowy. Po zakończeniu budowy, płyty betonowe zostaną usunięte przez wykonawcę i przywrócony zostanie stan poprzedni działki (tzn. tereny zielone). 2.     Zainteresowani pragną nadmienić, iż płyty betonowe służące do utwardzenia drogi dojazdowej nie są własnością Sprzedającej i w konsekwencji nie mogą być i nie będą przedmiotem sprzedaży. Płyty betonowe są własnością wykonawcy robót i zostaną przez tego wykonawcę zdemontowane i zabrane po zakończeniu robót. Co więcej wykonawca po usunięciu płyt przywróci stan poprzedni działki. 3.     Jak zaznaczono w opisie zdarzenia przyszłego, zarówno Sprzedająca jak i Kupująca prowadzą działalność gospodarczą będącą przedmiotem opodatkowania podatkiem VAT. Przedmiotem działalności Sprzedającej jest działalność inwestycyjna i deweloperska w zakresie nieruchomości nie podlegająca zwolnieniu z podatku VAT. Po nabyciu Nieruchomości od Sprzedającej oraz po zrealizowaniu inwestycji Kupująca zamierza prowadzić podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT i niepodlegającą zwolnieniu z podatku VAT działalność gospodarczą obejmującą najem powierzchni magazynowo produkcyjnej. Stąd, zarówno dla Sprzedającej jak i w następstwie zawarcia umowy przyrzeczonej dla Kupującej, wydatki związane z nabyciem Nieruchomości oraz nabyciem/wytworzeniem budowli znajdujących się na Nieruchomości - o ile należą one do Sprzedającej i będą przedmiotem sprzedaży do Kupującej w ramach opisywanej Transakcji - są związane i będą wykorzystywane przez Zainteresowanych na cele działalności opodatkowanej podatkiem VAT i niepodlegającej zwolnieniu z podatku VAT. Przy czym, Zainteresowani pragną jeszcze raz podkreślić, iż płyty betonowe stanowiące utwardzenie drogi betonowej nie są własnością Sprzedającej i nie będą przedmiotem dostawy do Kupującej. 4.     Płyty betonowe służące do utwardzenia drogi dojazdowej nie są własnością Sprzedającej, stąd Sprzedająca nie poniosła kosztów/wydatków na nabycie płyt betonowych. Płyty betonowe są własnością wykonawcy robót budowlanych i zostaną przez tego wykonawcę zdemontowane i zabrane po zakończeniu robót. Płyty betonowe nie będą też przedmiotem sprzedaży do Kupującej w ramach przedmiotowej Transakcji. Pytania w zakresie podatku od towarów i usług 1.     Czy przeniesienie własności Nieruchomości drogowej przez Sprzedającą na rzecz Kupującej (w przypadku nieskorzystania przez K z prawa pierwokupu) będzie podlegało w całości opodatkowaniu podstawową stawką podatku od towarów i usług i nie będzie podlegało zwolnieniu z tego podatku? 2.     Czy Kupującej będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku VAT z faktury wystawionej przez Sprzedającą, dokumentującej przeniesienie własności Nieruchomości drogowej? Stanowisko Zainteresowanych w sprawie Ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega m.in. odpłatna dostawa towarów. Co do zasady, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT). Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT). Zatem, na gruncie Ustawy o VAT, sprzedaż Nieruchomości drogowej należy zakwalifikować jako odpłatną dostawę towaru, mieszczącą się w zakresie opodatkowania podatkiem VAT. Mając na uwadze powyższe, w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć, czy dostawa Nieruchomości drogowej stanowi dostawę gruntu niezabudowanego czy też stanowi dostawę budynków, budowli lub ich części. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, przez Nieruchomość drogową przebiega przyłącze elektryczne, stanowiące własność Sprzedającej. Ustawa o VAT nie zawiera definicji budowli, natomiast zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo Budowlane (dalej: „Prawo budowlane”) przez pojęcie budowli należy rozumieć „każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.” Obiektem liniowym jest natomiast „obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego” (art. 3 ust. 3a Prawa budowlanego). W myśl powyższego przyłącze elektryczne i linie elektroenergetyczne stanowią budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Dodatkowo, na Nieruchomości drogowej znajduje się budowla w postaci tymczasowej drogi dojazdowej na plac budowy utwardzonej płytami betonowymi. W ocenie Wnioskodawców, należy przyjąć, że fakt położenia na Nieruchomości drogowej budowli w postaci przyłącza i linii elektroenergetycznych oraz drogi, utwardzonej płytami betonowymi powoduje, że transakcję tę należy uznać za dostawę budowli w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem, gdy: a)     dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,b)     pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Równocześnie zgodnie z art. 2 pkt 14) ustawy o VAT, ilekroć w ustawie jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:             a)     wybudowaniu lub              b)     ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, budowle zostały wybudowane na Nieruchomości drogowej i oddane do użytkowania w drugiej połowie 2020 r. Tym samym od ich oddania do użytkowania nie upłynął okres 2-letni, który pozwalałby na zastosowanie zwolnienia z VAT dostawy tych budowli. Wobec powyższego nie powinno budzić wątpliwości, że dostawa Nieruchomości drogowej, zabudowanej wskazanymi budowlami powinna podlegać opodatkowaniu wg podstawowej stawki VAT. Równocześnie do dostawy Nieruchomości drogowej nie znajdzie zastosowania zwolnienie z podatku VAT przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, zgodnie z którym zwalnia się od podatku VAT dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:     a)   w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, b)     dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.Jak bowiem wskazano, w związku z wybudowaniem budowli znajdujących się na Nieruchomości drogowej Sprzedającej przysługiwało prawo do odliczenia VAT i Sprzedająca z tego prawa skorzystała. Równocześnie jednak nawet gdyby uznać, że wskazane w opisie zdarzenia przyszłego obiekty nie stanowią budowli w rozumieniu prawa budowlanego, a w konsekwencji przedmiotem dostawy jest grunt niezabudowany, w ocenie Zainteresowanych, jego dostawa również powinna podlegać opodatkowaniu podstawową stawką VAT. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Tereny budowlane to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 2 pkt 33 Ustawy o VAT).Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.: dalej: „Ustawa o PZP”), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1)     lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2)     sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe oznacza, że na gruncie Ustawy o PZP przez decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozumie się odpowiednio albo decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy, co znajduje potwierdzenie w komentarzu do tejże ustawy: „Komentowany przepis jednocześnie wyjaśnia, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu to decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, którą następuje ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego wydaje się dla pozostałych inwestycji (niebędących inwestycjami celu publicznego).” (A. Plucińska-Filipowicz, T. Filipowicz [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. M. Wierzbowski, LEX/el. 2019, art. 4.). Skoro, zgodnie z opisem zderzenia przyszłego, Nieruchomość drogowa objęta jest decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, to nawet przy braku posadowionych na niej budowli opisanych w zdarzeniu przyszłym, na gruncie ustawy o VAT powinna ona zostać zakwalifikowana jako teren budowlany w rozumieniu art 2 pkt 33 ustawy o VAT w związku z art. 4 ust. 2 Ustawy o P2P. W konsekwencji, Nieruchomość drogowa nie mogłaby korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o VAT, a zatem odpłatna dostawa Nieruchomości drogowej na rzecz Kupującej podlegałaby opodatkowaniu podstawową stawką VAT. Mając na uwadze całość powyższych rozważań, przeniesienie prawa własności Nieruchomości drogowej przez Sprzedającego na rzecz Kupującej w opisanym zdarzeniu przyszłym powinno podlegać w całości opodatkowaniu VAT oraz nie będzie podlegało zwolnieniu z tego podatku.Powyższe stanowisko Wnioskodawców znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak też w interpretacjach indywidualnych organów podatkowych przykładowo: - w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt 1 SA/Po 982/19:   Mając zatem na uwadze że dla działki mającej być przedmiotem sprzedaży na rzecz skarżącego została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla inwestycji    polegającej na budowie drogi gminnej wraz z budową sieci kanalizacji deszczowej to ww. działka spełnia definicję terenu budowlanego określonego w art. 2 pkt 33 u.p.tu., a    więc jej dostawa nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.tu.; - w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 marca 2018 r. sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.37.2018.2.MC  „Z okoliczności sprawy wynika, ze Wnioskodawca będący zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT zamierza sprzedać niezabudowaną działkę oznaczoną numerem 3371/14. Przedmiotowa działka została wydzielona w 2013 r. z działki o numerze 3371/9, którą Gmina nabyła nieodpłatnie w drodze komunalizacji na podstawie decyzji Wojewody z dnia S października 1992 r. Jak wskazano w uzupełnieniu wniosku, na podstawie decyzji z dnia 28 maja 2012 r. dla ww. działki 3371/14 została wydana decyzja o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjno-tłoczonej wraz z przykanalikami wraz z pompowniami ścieków. Ponadto działka nr 3371/14 nie była przedmiotem dzierżawy oraz nie była wykorzystywana na cele działalność zwolnionej od podatku VAT. Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz przywołane przepisy należy stwierdzić, że skoro niezabudowana działka nr 3371/14, mająca być przedmiotem sprzedaży, objęta jest decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to ww. niezabudowana działka jest terenem przeznaczonym pod zabudowę, a zatem stanowi teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy. W konsekwencji sprzedaż niezabudowanej działki nr 3371/14 nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust 1 pkt 9 ustawy. Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przestanki umożliwiające zastosowane zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy przeanalizować możliwość zastosowania zwolnienia dla dostawy przedmiotowej niezabudowanej działki wynikające z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. W analizowanej sprawie nie będą również spełnione przesłanki uprawniające do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy bowiem z okoliczności sprawy wynika że ww. niezabudowana działka nie była wykorzystywana wyłączne na cele działalność zwolnionej od podatku. Zatem sprzedaż przedmiotowej niezabudowanej działki nr 3371/14 nie będzie korzystała ze zwolnienia i zgodne z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy będzie opodatkowana 23% stawką podatku VAT”; - w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 2789/16: „W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowana przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Jak stanowi art. 4 ust. 1 ww. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w myśl zapisów ust. 2 powołanego przepisu - określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: - lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; - sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Reasumując powyższe, o przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowana przestrzennego - jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy - jako akt indywidualny prawa administracyjnego. Dodać można, że takie rozumienie „terenu budowlanego” ma swoje oparcie także w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwość, w świetle którego teren budowlany oznacza „każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę” (por. dla przykładu wyrok TSUE z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen. puU. www.Curia.pl). Tak więc za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.” - w interpretacja indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 9 maja 2016 r. sygn. IBPP2/4512-62/16/BW „W konsekwencji w rozpatrywanej sprawie należy przyjąć, że dla działek gruntu nr 856/3, nr 401/3, nr 402, nr 368 oraz 6824/2 zostały wydane decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy obiektów liniowych, stanowiących budowle w rozumieniu prawa budowlanego. Ponadto jak wskazał Wnioskodawca dla działki nr 856/3 istnieje ważna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem powyższy teren (działki gruntu nr 856/3, nr 401/3, nr 402, nr 368 oraz 6824/2) należy, w świetle art 2 pkt 33 ustawy, uznać za grunt przeznaczony pod zabudowę. Tym samym planowana przez Wnioskodawcę dostawa ww. gruntów oraz prawa użytkowania wieczystego, dla których została wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, me będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT, zawartego w art 43 ust 1 pkt 9 ustawy co VAT.” W opinii Zainteresowanych, w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym nie znajdzie zastosowania również zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalność zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Warunkiem zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT jest więc konieczność wykorzystywania towarów, w tym również nieruchomości, będących przedmiotem dostawy wyłącznie do działalności zwolnionej z VAT oraz brak prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy ich nabyciu, imporcie lub wytworzeniu. Zważywszy, iż Nieruchomość drogowa nie służyła Sprzedającemu do prowadzenia działalności zwolnionej z podatku VAT oraz Sprzedający odliczył podatek VAT naliczony na nabyciu towarów i usług przy budowie budowli posadowionych na wskazanym gruncie, dostawa Nieruchomości drogowej opisana w zdarzeniu przyszłym nie podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT. 2. Uzasadnienie do pytania 2. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynność opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Kupująca zamierza wykorzystywać Nieruchomość drogową do wykonywania czynności opodatkowanych VAT, w postaci wynajmu lub dzierżawy (opodatkowanej podstawową stawką VAT) Nieruchomości drogowej, w ramach całego kompleksu budynków magazynowych wybudowanych na gruntach sąsiednich. W świetle powyższego, zważywszy, że na dzień dostawy Kupująca będzie zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i będzie spełniać ustawową definicję podatnika zawartą w art. 15 Ustawy o VAT, zdaniem Zainteresowanych, po dokonaniu dostawy Nieruchomości drogowej i otrzymaniu od Sprzedającej prawidłowo wystawionej faktury VAT potwierdzającej jej faktyczne dokonanie, Kupująca będzie miała prawo do obniżenia VAT należnego o VAT naliczony wynikający z faktury dokumentującej tą transakcję. W konsekwencji, Kupująca będzie również uprawniona do wystąpienia o zwrot nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym w przypadku, gdy wartość podatku naliczonego będzie wyższa od kwoty podatku należnego w okresie, w którym Kupująca otrzyma fakturę VAT. Biorąc pod uwagę, że dostawa Nieruchomości drogowej przez Sprzedającą nie będzie korzystać ze zwolnienia z VAT, ale będzie podlegała opodatkowaniu wg podstawowej stawki VAT, do Kupującej nie znajdzie zastosowania wyłączenie z prawa do odliczenia przewidziane w art. 88 ust. 3a pkt 2) ustawy o VAT, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Stanowisko zaprezentowane przez Zainteresowanych potwierdzone zostało w szeregu interpretacji podatkowych dla przykładu w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 stycznia 2018 r., 0114-KDIP1-1.4012.618.2017.2.AO, w której organ ten stwierdził, że w konsekwencji, skoro Spółka będzie zarejestrowana jako podatnik VAT czynny i planowana transakcja nabycia przedmiotowej nieruchomości spełnia warunki dla uznania jej za czynność opodatkowaną podatkiem VAT (dokonując rezygnacji ze zwolnienia z opodatkowania przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT) Spółce, po nabyciu nieruchomość i otrzymaniu prawidłowo wystawionej faktury dokumentującej jej faktyczne nabycie, będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej dostawę nieruchomości w zakresie w jakim Spółka będzie wykorzystywała nieruchomość do prowadzenia działalność opodatkowanej podatkiem VAT. W uzupełnieniu wskazano: Zważywszy na fakt, iż droga dojazdowa utwardzona płytami betonowymi nie jest trwale związana z gruntem (ma charakter tymczasowy, na okres prowadzenia prac budowlanych) i co więcej płyty betonowe stanowiące utwardzenie drogi nie należą do Sprzedającej i w konsekwencji nie będą przedmiotem sprzedaży Nieruchomości do Kupującego, fakt utwardzenia drogi płytami betonowymi pozostaje bez wpływu na rozpoznanie planowanej dostawy Nieruchomości przez Sprzedającą na rzecz Kupującej jako transakcji podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT i niepodlegającej zwolnieniu z VAT na podstawie przepisów art. 43 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie zatem z ww. przepisami grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy, sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku. Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia. Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy. W art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku VAT dla dostawy nieruchomości zabudowanych spełniających określone w tych przepisach warunki. Stosownie natomiast do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a)    dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b)    pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest – co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu. Zgodnie z obowiązującym art. 2 pkt 14 ustawy, przez pierwsze zasiedlenie rozumie oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich: a)    wybudowaniu lub b)    ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Z ww. przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie budynku, budowli lub ich części do używania. Zatem aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, budowli lub ich części, ich używania, w tym na potrzeby własne. Pierwsze zasiedlenie budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynek, budowlę lub ich części oddano w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku, budowli lub ich części na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika czy też potrzeby własne osoby fizycznej – bowiem w obydwu przypadkach dochodzi do korzystania z budynku, budowli lub ich części. W tym miejscu należy nadmienić, że w przypadku budynków, budowli lub ich części niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom - po spełnieniu określonych warunków - skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu. Według art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: a)    w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, b)    dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne. Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Należy ponadto wskazać, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki, budowle rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, zgodnie z którym w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. W świetle tego przepisu, przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. W myśl art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351), ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Stosownie do treści art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, przez budowle należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem, tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych wprowadzoną Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U. z 1999 r., Nr 112, poz. 1316 ze zm.) przez obiekty budowlane rozumie się konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych. Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że 22 lipca 2021 r. Sprzedająca Spółka sprzedała na rzecz Kupującej Spółki niezabudowaną nieruchomość o numerze ewidencyjnym 1. Umowa sprzedaży została zawarta pod warunkiem niewykonania w ustawowym terminie przez K przysługującego mu prawa pierwokupu. Na moment zawarcia warunkowej umowy sprzedaży jak również na moment zawarcia umowy przenoszącej własność na Nieruchomości drogowej znajdują się budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, w szczególności przyłącza i linie energii elektrycznej. Przyłącza i linie elektroenergetyczne stanowią własność Sprzedającej i zostały wybudowane i oddane do użytkowania w drugiej połowie 2020 r. W związku z budową wymienionych budowli, Sprzedającej przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. Ponadto na Nieruchomości drogowej znajduje się droga dojazdowa utwardzona płytami betonowymi, stanowiąca dojazd do placu budowy. Droga ta ma charakter tymczasowy i nie jest trwale związana z gruntem w rozumieniu art. 3 pkt 3 z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Droga dojazdowa była i jest wykorzystywana przez wykonawcę robót budowlanych do komunikacji placu budowy z zapleczem budowy i dojazdu do placu budowy. Po zakończeniu budowy, płyty betonowe zostaną usunięte przez wykonawcę i przywrócony zostanie stan poprzedni działki (tzn. tereny zielone). Płyty betonowe służące do utwardzenia drogi dojazdowej nie są własnością Sprzedającej i w konsekwencji nie mogą być i nie będą przedmiotem sprzedaży. Płyty betonowe służące do utwardzenia drogi dojazdowej nie są własnością Sprzedającej. Płyty betonowe są własnością wykonawcy robót budowlanych i zostaną przez tego wykonawcę zdemontowane i zabrane po zakończeniu robót. Płyty betonowe nie będą też przedmiotem sprzedaży do Kupującej w ramach przedmiotowej Transakcji. Przez przedmiotową Nieruchomość drogową przebiega również kanalizacja teletechniczna - przy czym nie należy ona do Sprzedającej, lecz do operatora telekomunikacyjnego (…). Co więcej, na przedmiotowej działce projektowane jest przyłącze kanalizacji sanitarnej dla parku logistycznego. Zgodnie z Umową, na łączną cenę Nieruchomości drogowej składa się cena gruntu oraz cena infrastruktury należącej do Sprzedającego i znajdującej się na tym gruncie. Sprzedająca oraz Kupująca są czynnymi podatnikami VAT w Polsce. Zarówno Sprzedająca jak i Kupująca prowadzą działalność gospodarczą będącą przedmiotem opodatkowania podatkiem VAT. Przedmiotem działalności Sprzedającej jest działalność inwestycyjna i deweloperska w zakresie nieruchomości. Po nabyciu Nieruchomości od Sprzedającej oraz po zrealizowaniu Inwestycji, Kupująca zamierza prowadzić podlegającą opodatkowaniu VAT działalność gospodarczą i niepodlegającą zwolnieniu, obejmującą najem powierzchni magazynowo - produkcyjnej. Kupująca planuje wykonywać ww. działalność gospodarczą przy wykorzystaniu własnych zasobów (względnie, przy pomocy profesjonalnych usługodawców) oraz w oparciu o własny know-how w tym zakresie. Zgodnie z art. 47 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.) część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego (art. 47 § 2 ustawy Kodeks cywilny). W myśl art. 48 ustawy Kodeks cywilny, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Natomiast w myśl art. 49 § 1 ustawy Kodeks cywilny, urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Wskazać w tym miejscu należy, że wyrażenia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” zawartego w przytoczonym wyżej art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług nie należy utożsamiać z prawem własności. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, definiując wyrażenie „dostawa towarów” akcentuje „własność ekonomiczną” funkcjonującą w oderwaniu od krajowych przepisów prawa cywilnego, regulujących przeniesienie prawa własności. W orzeczeniu C-320/88 Staatssecretaris van Financiën v. Shipping and Forwarding Safe B.V. TSUE wyraził pogląd, że „wyrażenie „dostawa towarów” w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1), jednak jednocześnie zastrzegł, że „zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2). Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”. Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie towaru. Powyższe znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 310/12), jak również w orzecznictwie europejskim (orzeczenie C-320/88 Shipping and Forwarding Safe B.V. v. Staatsecretaris van Financien),w którym to orzeczeniu Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. Dla uznania, że miała miejsce dostawa towarów, wystarczy że podmiot nabędzie tzw. własność ekonomiczną, tzn. będzie miał możliwość dowolnego rozporządzania i dysponowania uzyskanym towarem. Przykładowo dostawą towarów będzie faktyczne rozporządzanie nieruchomością nawet bez zachowania formy aktu notarialnego, sprzedaż rzeczy znalezionej, której własności znalazca jeszcze nie nabył. Naniesienie w postaci kanalizacji teletechnicznej nie należące do Sprzedającej, lecz do operatora telekomunikacyjnego, nie jest częścią składową sprzedawanej Nieruchomości, gdyż jest przedmiotem odrębnej własności, tym samym nie będzie przedmiotem dostawy towarów w myśl art. 7 ust. 1 ustawy w ramach nabycia Nieruchomości. Zatem, z uwagi na powyższe oraz fakt, że droga nie stanowi budowli trwale związanej z gruntem w rozumieniu prawa budowlanego przedmiotem dostawy jest działka zabudowana należącymi do Spółki przyłączami i liniami elektroenergetycznymi. Rozstrzygając kwestię, będącą przedmiotem wniosku, w pierwszej kolejności należy przeanalizować możliwość zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 dla obiektów posadowionych na gruncie, będących przedmiotem transakcji w postaci przyłączy i linii elektroenergetycznej. Mając na uwadze przedstawiony stan prawny i opis sprawy należy stwierdzić, że sprzedaż ww. przyłączy i linii elektroenergetycznych posadowionych na działce 1 nie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Oddanie do użytkowania ww. obiektów nastąpiło w drugiej połowie 2020 r. Argumentujecie Państwo, że budowle zostały wybudowane na Nieruchomości drogowej i oddane do użytkowania w drugiej połowie 2020 r. Tym samym od ich oddania do użytkowania nie upłynął okres 2-letni, który pozwalałby na zastosowanie zwolnienia z VAT dostawy tych budowli. Przyjmując więc, że faktycznie umowa przenosząca własność czyli dostawa działki o numerze ewidencyjnym 1 zostanie zrealizowana przed upływem 2 lat od pierwszego zasiedlenia czyli pomiędzy pierwszym zasiedleniem (oddaniem do użytkowania) a dostawą przyłączy i linii elektroenergetycznych posadowionych na działce 1 upłynął okres krótszy niż 2 lata, to brak będzie możliwości zwolnienia od podatku tej dostawy w trybie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Konieczne jest więc przeanalizowanie możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT przy dostawie tych obiektów, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że Sprzedająca nie ma  również prawa do zastosowania zwolnienia przy sprzedaży przyłączy i linii elektroenergetycznej na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a, gdyż w związku z budową wymienionych budowli, Sprzedającej przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. Tym samym nie zostały spełnione warunki umożliwiające zwolnienie sprzedaży budowli w postaci przyłączy i linii elektroenergetycznej na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a o VAT. Z uwagi na fakt, że „w związku z budową wymienionych budowli, Sprzedającej przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT”, dostawa tych budowli nie może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Podsumowując sprzedaż budowli w postaci przyłączy i linii elektroenergetycznej posadowionych na działce 1 nie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10, 10a i pkt 2 ustawy. Na podstawie art. 29a ust. 8 również dostawa gruntu, na którym posadowione są budowle nie korzysta ze zwolnienia. Tym samym sprzedaż ww. budowli i gruntu na którym posadowione są budowle opodatkowana jest właściwą stawką VAT dla przedmiotu dostawy. Z uwagi na fakt, ze wskazano wyżej przedmiotem dostawy jest grunt zabudowany, analizowanie zwolnienia dla dostawy gruntu niezabudowanego jest niezasadne. Zatem stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe. Przechodząc do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego przez Nabywcę nieruchomości wskazać należy, że: Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: a) nabycia towarów i usług, b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z opisu sprawy wynika, że Kupujący jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Po nabyciu Nieruchomości od Sprzedającej oraz po zrealizowaniu Inwestycji, Kupująca zamierza prowadzić podlegającą opodatkowaniu VAT działalność gospodarczą niekorzystająca ze zwolnienia, obejmującą najem powierzchni magazynowo - produkcyjnej. W konsekwencji, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, Kupująca jest uprawniona do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez Sprzedającą w związku ze sprzedażą działki nr 1. W przypadku, gdy kwota podatku naliczonego w okresie rozliczeniowym będzie wyższa niż kwota podatku należnego, Kupująca będzie uprawniona do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy, zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy. W konsekwencji, stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe. Dodatkowe informacje Odnosząc się do wskazanych we wniosku interpretacji zauważyć należy, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony przez danego podatnika. Interpretacje nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa, więc zawartego w nich stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowani ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji). Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Ocena prawna stanowiska w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zostanie wydana w odrębnym rozstrzygnięciu. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementemczynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej ma prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).