0111-KDSB1-1.440.430.2024.3.JJ

DECYZJA O ODMOWIE WYDANIA WIS Na podstawie art. 42g ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej – odmawia wydania wiążącej informacji stawkowej w sprawie wniosku z dnia 19 września 2024 r. (data wpływu 19 września 2024 r.), uzupełnionego pismem z dnia 5 grudnia 2024 r. (data wpływu 5 grudnia 2024 r.) o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej dostawy nieruchomości. UZASADNIENIE W dniu 19 września 2024 r. do tut. Organu wpłynął wniosek, uzupełniony w dniu 5 grudnia 2024 r. o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczący ww. przedmiotu wniosku. We wniosku przedstawiono następujący opis: Towar stanowi zabudowaną nieruchomość gruntową położoną w (…). Nieruchomość zabudowana jest (…) budynkami murowanymi - parterowymi, (…) budynkami murowanymi – jednopiętrowymi, (…) budynkami drewnianymi parterowymi. W stosunku do posadowionych na nieruchomości budynków trwale związanych z gruntem jak i domków drewnianych wydana została przez Starostę (…) prawomocna Decyzja nr (…). (…) Nieruchomość wykorzystywana jest na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia usług turystycznych. (…) 5 grudnia 2024 r. Wnioskodawca przesłał uzupełnienie, (…), w którym wskazał następujące informacje: (…) Wniosek o wydanie WIS został złożony w związku z planową sprzedażą opisanej nieruchomości, tj. na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towaru. Przedmiotem transakcji jest grunt wraz z posadowionymi na nim budynkami i infrastrukturą towarzyszącą, bez przenoszenia innych elementów niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej. (…) Nieruchomość zabudowana jest (…) budynkami murowanymi - parterowymi, (…) budynkami murowanymi – jednopiętrowymi, (…) budynkami drewnianymi parterowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą, w której skład wchodzą: -        nawierzchnie utwardzone (…), -        dojścia do domków z płytek chodnikowych – (…), -        lampy wysięgnikowe (…), -        ogrodzenie terenu. (…) Połączenie budynków oraz infrastruktury towarzyszącej z gruntem: (…) Ewentualne wyposażenie przedmiotu transakcji nie wchodzi w zakres przedmiotu wniosku. (…) Wynagrodzenie za przedmiot transakcji jest skalkulowane łącznie, tj. rozliczenie nastąpi łącznie za dostawę gruntu wraz z posadowionymi na nim budynkami i infrastrukturą towarzyszącą, bez przenoszenia innych elementów niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej. (…) Nawierzchnie utwardzone (…) są budowlą. Dojścia do domków z płytek chodnikowych (…), są budowlą. Lampy wysięgnikowe (...), są urządzeniami budowlanymi. Ogrodzenie terenu (...), jest budowlą. (…) Przedmiot transakcji, tj. grunt wraz z posadowionymi na nim budynkami i infrastrukturą towarzyszącą jest objęty i w momencie dostawy będzie objęty jedną księgą wieczystą (…). W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, postanowieniem z dnia (…), tutejszy Organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone Wnioskodawcy w dniu (…). Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Strona nie skorzystała. Biorąc pod uwagę powyższe oraz obowiązujące przepisy, stwierdza się co następuje. W myśl art. 42g ust. 3 ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje decyzję o odmowie wydania WIS, jeżeli wniosek o wydanie WIS, którego przedmiotem są towary lub usługi, o których mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2, nie dotyczy towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu. Na mocy art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20. Jak stanowi art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1)      opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2)      klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a)  określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b)  stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3)      stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4. W myśl art. 42b ust. 1 ustawy, WIS jest wydawana na wniosek: 1)    podatnika posiadającego numer identyfikacji podatkowej; 2)    podmiotu innego niż wymieniony w pkt 1, dokonującego lub zamierzającego dokonywać czynności, o których mowa w art. 42a; 3)    zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1605 i 1720) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym zamówieniem publicznym; 4)    podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1637) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia w związku z zawieraną umową o partnerstwie publiczno-prywatnym; 5)    zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz.U. z 2023 r. poz. 140) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia koncesjonariusza wraz z ewentualną płatnością od zamawiającego w związku z zawieraną umową koncesji na roboty budowlane lub usługi. Stosownie do treści art. 42b ust. 2 pkt 3 lit. a ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych. Zgodnie z art. 42b ust. 4 ustawy, wniosek o wydanie WIS może zawierać żądanie sklasyfikowania towaru albo usługi na potrzeby stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, innych niż dotyczące określenia stawki podatku. Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być: 1) towar albo usługa, albo 2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu. Stosownie do art. 42b ust. 7 ustawy, do wniosku o wydanie WIS można dołączyć dokumenty odnoszące się do towaru albo usługi, w szczególności fotografie, plany, schematy, katalogi, atesty, instrukcje, informacje od producenta lub inne dostępne dokumenty umożliwiające organowi wydającemu WIS dokonanie właściwej klasyfikacji towaru albo usługi. Z powołanych wyżej regulacji prawnych wynika, że WIS wydawana jest na wniosek podmiotów wskazanych w powołanym art. 42b ust. 1 ustawy i ma wskazywać Wnioskodawcy właściwą dla danego towaru albo usługi albo świadczenia złożonego (kompleksowego) stawkę podatku VAT w powiązaniu z właściwą klasyfikacją tego towaru albo usługi, albo świadczenia kompleksowego lub samą klasyfikację w przypadku złożenia wniosku na potrzeby inne niż określenie stawki podatku (art. 42b ust. 4 ustawy). Powyższe nie oznacza jednak, że w każdym przypadku wnioskodawca może wystąpić z  wnioskiem o wydanie WIS. Powołane przepisy wprowadzają istotne ograniczenie zarówno w odniesieniu do podmiotu uprawnionego do wystąpienia z wnioskiem o wydanie WIS, jak również co do przedmiotu, w zakresie którego możliwe jest jej uzyskanie. Zatem organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek o wydanie WIS obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy wniosek został złożony przez osobę legitymowaną do wystąpienia o wydanie WIS, jak również czy zakres żądania, z którym wystąpił wnioskodawca, spełnia warunki do uzyskania WIS. Ponownie podkreślić należy, że WIS może dotyczyć wyłącznie jednego towaru albo jednej usługi, albo jednego świadczenia złożonego (składającego się z kilku towarów i/lub usług, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność kompleksową podlegającą opodatkowaniu). Przepisy wymagają zatem odrębnego klasyfikowania każdego ze świadczeń kompleksowych, które w jakimkolwiek zakresie różnią się od siebie. W odniesieniu do powyższego, warto w tym miejscu zwrócić uwagę na poszczególne tezy, jakie wyrażone zostały w orzecznictwie sądów administracyjnych: -   wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 788/22: (…) wnioskodawca występując o wydanie WIS obowiązany jest szczegółowo, jednoznacznie i precyzyjnie opisać przedmiot wniosku, tj. jeden konkretny towar albo jedną konkretną usługę albo jedne konkretne świadczenie złożone, w odniesieniu do którego chce uzyskać WIS; -   wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 593/23: (…) wnioskodawca występując o wydanie WIS obowiązany jest szczegółowo, jednoznacznie i precyzyjnie opisać przedmiot wniosku, tj. jeden konkretny towar albo jedną konkretną usługę albo jedno konkretne świadczenie złożone, w odniesieniu do którego chce uzyskać WIS. W konsekwencji przedmiot wniosku o wydanie WIS nie może być ogólnie określony, opcjonalny czy wielowariantowy; -   wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 351/23: (…) nie jest możliwe wydanie WIS na wniosek, którego przedmiot jest ogólnie określony, opcjonalny czy wielowariantowy; -   wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 130/21: Rację ma zatem organ, że przedmiotowy wniosek zawiera opis różnych usług, skoro różne są ich istotne elementy. Nie ma znaczenia, czy takie zróżnicowanie tych elementów może wpłynąć na stawkę podatku, bo ustawodawca wymaga jasnego i precyzyjnego opisu towaru lub usługi niezależnie od tego, czy usługi zawierające częściowo lub całkowicie różne elementy będą podlegały tej samej stawce podatku. Powołane regulacje oraz orzecznictwo nasuwają wniosek, że przedmiot WIS winien być szczegółowy oraz skonkretyzowany. Wydanie decyzji, o której mowa w art. 42a ustawy, nie może odbyć się na skutek złożonego wniosku, w którym towar lub usługa bądź świadczenie kompleksowe zostały scharakteryzowane w sposób ogólny. W ramach wiążącej informacji stawkowej dokonuje się bowiem klasyfikacji konkretnego towaru bądź usługi lub świadczenia kompleksowego. W niniejszej sprawie Wnioskodawca wskazał, że przedmiotem wniosku jest towar, na który składa się: (…) zabudowana nieruchomość gruntowa położona (…). Nieruchomość zabudowana jest (…) budynkami murowanymi – parterowymi, (…) budynkami murowanymi – jednopiętrowymi, (…) budynkami drewnianymi parterowymi (…). W celu sprecyzowania opisu przedmiotu wniosku, pismem z dnia 28 listopada 2024 r., znak: (…) tut. Organ wezwał Wnioskodawcę m.in. o przesłanie dodatkowych informacji i dokumentów umożliwiających określenie przedmiotu wniosku i jego klasyfikacji. W ww. wezwaniu tut. Organ podkreślił, iż: (…) Z przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu nie wynika zatem co jest przedmiotem wniosku. Wnioskodawca nie określił bowiem czy wystąpił z wnioskiem o wydanie WIS w związku z planowaną sprzedażą opisanej nieruchomości (a zatem przedmiotem wniosku jest dostawa towaru) czy też w związku z inną dokonywaną przez niego czynnością wymienioną w art. 42a ustawy. Ponadto, zauważyć należy, że Wnioskodawca wskazuje na różne budynki zlokalizowane na działce (…). (…) Zatem, jeżeli Wnioskodawca wskaże, że przedmiotem wniosku jest dostawa towaru (budynku) lub świadczenie kompleksowe (tj. dostawa budynku wraz z infrastrukturą), należało: a) wskazać jeden konkretny budynek mający być przedmiotem wniosku wraz z przedstawieniem jego opisu (…). Wnioskodawca odpowiadając na wezwanie wskazał m.in., że: (…) Przedmiotem transakcji jest grunt wraz z posadowionymi na nim budynkami i infrastrukturą towarzyszącą, bez przenoszenia innych elementów niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej. Opis przedmiotu transakcji: Grunt wraz z posadowionymi na nim budynkami i infrastrukturą towarzyszącą, bez przenoszenia innych elementów niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej położony (…) Nieruchomość zabudowana jest (…) budynkami murowanymi - parterowymi, (…) budynkami murowanymi – jednopiętrowymi, (…) budynkami drewnianymi parterowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą, w której skład wchodzą: -        nawierzchnie utwardzone (…), -        dojścia do domków z płytek chodnikowych (…), -        lampy wysięgnikowe (…), -        ogrodzenie terenu (podkreślenia Organu). Należy jednak pamiętać, że zgodnie z powołanym na wstępie art. 42b ust. 5 ustawy, wniosek o wydanie WIS może dotyczyć wyłącznie jednego towaru albo jednej usługi, albo jednego świadczenia złożonego. W konsekwencji decyzja WIS może traktować wyłącznie o jednym towarze, jednej usłudze albo jednym świadczeniu kompleksowym. W przesłanym do Wnioskodawcy wezwaniu z dnia 28 listopada 2024 r., Organ wskazywał, że zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 112 poz. 1316 ze zm.), każdy obiekt budowlany klasyfikowany jest zgodnie z jego przeważającym przeznaczeniem, przy uwzględnieniu charakteru technicznego obiektu (np. budynek, budowla). Za jednostkę klasyfikacyjną przyjmuje się zwykle pojedynczy obiekt budowlany. W niektórych przypadkach jednostkę klasyfikacyjną stanowi nieruchomość rozpatrywana jako kompleks obiektów budowlanych. W przypadku kompleksowych obiektów budowlanych, składających się z kilku budynków, każdy budynek powinien być klasyfikowany jako samodzielna jednostka. Przez obiekty budowlane rozumie się konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych. Budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Przystosowane są do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów. W tym miejscu należy również wyjaśnić, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowiony zostanie budynek, rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, zgodnie z którym w przypadku dostawy budynku lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. W świetle tego przepisu przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków, budowli lub ich części w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, opodatkowana jest również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. Z powyższego oraz opisu przedstawionego we wniosku i uzupełnieniu wynika, że – zgodnie z wolą Wnioskodawcy – oczekiwał on od tutejszego Organu określenia klasyfikacji i stawki podatku od towarów i usług dla świadczenia kompleksowego składającego się z trzydziestu czterech budynków (…) wraz z gruntem oraz znajdującą się na tym gruncie infrastrukturą. Biorąc pod uwagę zakres żądania Wnioskodawcy, a także opis wskazany we wniosku, należy w pierwszej kolejności ustalić charakter świadczenia realizowanego przez Wnioskodawcę. W tym celu na wstępie należy odnieść się do zagadnienia „świadczenia kompleksowego”. Podkreślić należy, że na świadczenie główne, składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu sama w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania czynności zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej. Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną czynność, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej czynności wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności kompleksowej. Stanowisko takie przedstawił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – dalej: TSUE – w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP), ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej. Zwrócić należy uwagę na fakt, że użycie słowa „zwłaszcza” oznacza, iż z pojedynczym świadczeniem możemy mieć również do czynienia w sytuacji, gdy żadnej z części składowych usługi nie można uznać za usługę główną, np. w sytuacji, gdy wszystkie czynności będące elementami składowymi (lub przynajmniej część z nich) są równie istotne dla wykonania całego świadczenia złożonego (usługi kompleksowej), a jednocześnie brak pomiędzy tymi elementami związku, wskazującego na istnienie relacji usługa główna – usługa pomocnicza. W wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP, ECLI:EU:C:2012:597, pkt 15 i 16 wyroku, TSUE stwierdził: Jednakże jeżeli transakcja obejmuje wiele elementów powstaje pytanie, czy należy uznać, iż składa się ona z jednego świadczenia czy też kilku odrębnych i niezależnych świadczeń, które należy oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku VAT. Z orzecznictwa Trybunału wynika bowiem, że w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem, odpowiednio, prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, gdy nie są one niezależne (wyrok z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service, Zb. Orz. s. I-897, pkt 51). W tym zakresie Trybunał orzekł, że jedno świadczenie występuje w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (zob. podobnie wyrok z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen i OV Bank, Zb. Orz. s. I-9433, pkt 22; ww. wyrok w sprawie Everything Everywhere, pkt 24 i 25). Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito-Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributaria e Aduaneira ECLI:EU:C:2021:167 wskazując, że: Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27). W tej samej opinii Rzecznik Generalna Juliane Kokott, odwołując się do orzecznictwa TSUE (pkt 22-33), podkreśliła także, że w kwestii oceny jednego świadczenia złożonego, badania wymaga również nierozerwalność obu świadczeń, ich dostępność (niezależna czy zależna od siebie), niezbędność dla osiągnięcia celu oraz sposób rozliczenia. Tak więc, o świadczeniu złożonym (kompleksowym) można mówić, gdy istnieje funkcjonalny związek pomiędzy poszczególnymi elementami świadczenia na tyle ścisły, by nie można było wydzielić z tego świadczenia jego poszczególnych elementów i potraktować ich jako świadczeń odrębnych. Muszą one stanowić jedną nierozerwalną całość. W wyroku z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 2134/13 NSA wskazał, że (…) każda transakcja powinna być zwykle uznawana za odrębną i niezależną, a transakcja złożona z jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie pogarszać funkcjonalności podatku VAT. Należy zatem w pierwszej kolejności poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej transakcji, celem określenia, czy podatnik zapewnia klientowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy jedno świadczenie. Przy czym jedno świadczenie występuje w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika na rzecz klienta są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Odnosząc powyższe konkluzje do przedmiotu wniosku wskazać należy, że w analizowanej sprawie przedmiot wniosku obejmujący trzydzieści cztery budynki wraz z gruntem i znajdującą się na tym gruncie infrastrukturą nie dotyczy jednego świadczenia kompleksowego, mamy bowiem do czynienia z niezależnymi od siebie świadczeniami, które powinny być traktowane jako odrębne. Analizując bowiem kwestię, czy przedmiotem wniosku WIS-W może być świadczenie złożone z kilku budynków, należy zwrócić uwagę na powołany wcześniej art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy i na zasady Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Przedmiotem wiążącej informacji stawkowej – zgodnie z art. 42b ust. 5 ustawy – może być tylko jeden towar, jedna usługa, bądź jedno świadczenie kompleksowe. W Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych za jednostkę klasyfikacyjną przyjmuje się zwykle pojedynczy obiekt budowlany (np. budynek, drogę, linie przesyłowe itp.). W niektórych przypadkach jednostkę klasyfikacyjną stanowi nieruchomość rozpatrywana jako kompleks obiektów budowlanych. W przypadku kompleksowych obiektów budowlanych, składających się z kilku budynków, każdy budynek powinien być klasyfikowany jako samodzielna jednostka. Z zasad Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych jednoznacznie wynika więc, że każdy budynek podlega odrębnej klasyfikacji jako samodzielna jednostka. Taka sama sytuacja zachodzi również w przypadku kompleksowych obiektów budowlanych – każdy budynek składający się na kompleks obiektów budowlanych będzie podlegał samodzielnemu przypisaniu do odpowiadającej mu klas ww. klasyfikacji. Biorąc więc pod uwagę fakt, że zgodnie z zasadami Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych każdy budynek podlega samodzielnej, odrębnej klasyfikacji – przedmiotem WIS – nie może być świadczenie złożone z kilku budynków wraz z gruntem oraz infrastrukturą. Przedmiotem WIS w ramach jednego świadczenia kompleksowego może być jedynie jeden budynek wraz z gruntem i znajdującą się na tym gruncie infrastrukturą związaną z budynkiem. W przypadku sprzedaży kilku budynków wraz gruntem, na którym zostały posadowione, każdy budynek musi być oddzielnie przyporządkowany do właściwej klasy PKOB. W ramach jednej decyzji WIS nie jest możliwe zatem dokonanie klasyfikacji kilku budynków, nawet jeśli podlegają one łącznej sprzedaży. Ww. sprzedaż kilku budynków wraz z gruntem i znajdującą się na gruncie infrastrukturą nie składa się na jedno świadczenie złożone, tym samym elementy te nie są ze sobą tak ściśle powiązane, by niemożliwe było ich wyodrębnienie – wręcz przeciwnie – co do zasady, są to różne i niezależne od siebie świadczenia kompleksowe, mogące występować niezależnie. Przyjęty przez Wnioskodawcę model sprzedaży nie determinuje bowiem jej elementów jako jednego świadczenia kompleksowego, gdyż możliwa byłaby odrębna sprzedaż poszczególnych budynków wraz z gruntem i infrastrukturą. Podkreślić w tym miejscu należy, że postępowanie w zakresie wydania WIS oparte jest na szczegółowym opisie przedmiotu wniosku, dodatkowych wyjaśnieniach wnioskodawcy, analizie złożonych dokumentów. Organ podatkowy wydając WIS jest obowiązany wykazać istnienie poszczególnych faktów, dokonując ich oceny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Prowadzone postępowanie zawężone jest do przedmiotu postępowania, jednocześnie szczegółowy opis przedmiotu wniosku nie ogranicza Organu, ale jest punktem wyjścia do przeprowadzenia postępowania w sprawie. Jak dowiedziono powyżej, przedmiot wniosku obejmuje sprzedaż trzydziestu czterech budynków wraz z gruntem i znajdującą się na nim infrastrukturą, które w aspekcie gospodarczym nie mogą tworzyć jednego świadczenia kompleksowego, a tym samym nie mogą one stanowić jednego przedmiotu postępowania o wydanie WIS. Jak wynika z powołanych na wstępie przepisów, z wnioskiem o wydanie WIS może wystąpić wnioskodawca, który żąda od organu podatkowego dokonania klasyfikacji towaru albo usługi albo kilku towarów lub usług, które razem składają się na jedno świadczenie według wskazanej w art. 42a pkt 2 ustawy właściwej klasyfikacji. Nie oznacza to, że organ podatkowy dokonuje klasyfikacji towaru albo usługi albo świadczenia złożonego według dowolnych, podanych przez wnioskodawcę we wniosku klasyfikacji, bowiem jest związany klasyfikacjami, jakie ustawodawca zawarł w ww. normie prawnej. Ponadto, stosownie do powołanego art. 42b ust. 5 ustawy, WIS dotyczyć może wyłącznie klasyfikacji jednego towaru albo wyłącznie jednej usługi, albo towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu. Zatem w analizowanym przypadku wszystkie czynności będące przedmiotem wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej razem nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, a tym samym świadczenia opisanego we wniosku nie można uznać za świadczenie kompleksowe. Zatem skoro zakres żądania, z którym wystąpił Wnioskodawca – jak dowiedziono wyżej – dotyczy klasyfikacji świadczeń, które łącznie nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, to przedmiotowy wniosek o wydanie WIS wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy, tym samym nie spełnia warunków do uzyskania WIS. W związku z powyższym, stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, postanowiono jak w sentencji. Informuje się, że w sytuacji gdy przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy nie jest jedno świadczenie kompleksowe, tylko w istocie różne odrębne świadczenia, Wnioskodawca powinien złożyć wnioski o wydanie wiążącej informacji stawkowej dla każdego z tych świadczeń odrębnie. POUCZENIE Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/ e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).