0112-KDIL1-3.4012.220.2022.1.MR

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłoweSzanowni  Państwo, stwierdzam,  że  Państwa  stanowisko  w  sprawie  oceny  skutków  podatkowych  opisanego  zdarzenia  przyszłego  w  podatku  od  towarów  i  usług  jest:  ·         prawidłowe  –  w  zakresie  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  oraz  odprzedaży  energii  elektrycznej  do  wolnostojących  paneli  reklamowych  i  biletomatów,  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  zakup  energii  elektrycznej  do  oświetlenia  ulic,  placów  i  dróg  oraz  sygnalizacji  świetlnej,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  1); ·         nieprawidłowe  –  w  zakresie  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  urządzeń  oświetlenia  ulicznego,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  2); ·         prawidłowe  –  w  zakresie  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remont,  konserwację  i  bieżące  utrzymanie  sygnalizacji  świetlnej  oraz  ITS,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  3); ·         nieprawidłowe  –  w  zakresie  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  konserwację  i  remonty  sieci  trakcyjnych  oraz  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  utrzymanie  i  konserwację  przystanków  i  wiat,  w  całości  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  4  i  nr  5); ·         prawidłowe  –  w  zakresie  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej  o  kwotę  VAT  naliczonego  od  opłaty  za  udostępnienie  wiat,  w  całości  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  6); ·         nieprawidłowe  –  w  zakresie  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  odpłatnego  udostępnienia  kanałów  technologicznych  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  budowy  i  utrzymania  kanałów  technologicznych,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  i  struktury  sprzedaży,  o  której  mowa  w  art.  90  ust.  2  i  3  ustawy,  obliczonej  dla  Urzędu  Miejskiego  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  7); ·         nieprawidłowe  –  w  zakresie  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  dzierżawy  lokali  użytkowych  w  przejściach  podziemnych  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  tych  przejść  podziemnych,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  ZD  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  8). Zakres  wniosku  o  wydanie  interpretacji  indywidualnej 27  maja  2022  r.  wpłynął  Państwa  wniosek  z  19  maja  2022  r.  o  wydanie  interpretacji  indywidualnej,  który  dotyczy  podatku  od  towarów  i  usług  w  ww.  zakresie.  Treść  wniosku  jest  następująca: Opis  zdarzenia  przyszłego  Gmina  (dalej:  Gmina)  jest  zarejestrowanym  czynnym  podatnikiem  podatku  od  towarów  i  usług. Od  1  stycznia  2017  r.  Gmina  rozlicza  podatek  VAT  łącznie  z  utworzonymi  przez  siebie  jednostkami  budżetowymi  i  samorządowymi  zakładami  budżetowymi. Gmina,  jako  jednostka  samorządu  terytorialnego,  działa  na  podstawie  ustawy  z  8  marca  1990  r.  o  samorządzie  gminnym  (t.j  Dz.  U.  z  2022  r.  poz.  559),  w  szczególności,  zgodnie  z  art.  6  ust.  1  cyt.  ustawy,  do  zakresu  działania  gminy  należą  wszystkie  sprawy  publiczne  o  znaczeniu  lokalnym,  niezastrzeżone  ustawami  na  rzecz  innych  podmiotów. Artykuł  7  ust.  1  ustawy  o  samorządzie  gminnym  stanowi  natomiast,  iż  zaspokajanie  zbiorowych  potrzeb  wspólnoty  należy  do  zadań  własnych  gminy.  W  szczególności  zadania  własne  obejmują: -        sprawy  gminnych  dróg,  ulic,  mostów,  placów  oraz  organizacji  ruchu  drogowego  (art.  7  ust.  1  pkt  2  cyt.  ustawy); -        zadania  z  zakresu  lokalnego  transportu  zbiorowego  (art.  7  ust.  1  pkt  4  cyt.  ustawy). Zgodnie  natomiast  z  art.  4  ust.  1  pkt  6  ustawy  z  5  czerwca  1998  r.  o  samorządzie  powiatowym  (t.j.  Dz.  U.  z  2022  r.  poz.  528),  powiat  wykonuje  określone  ustawami  zadania  publiczne  o  charakterze  ponadgminnym,  w  zakresie  transportu  zbiorowego  i  dróg  publicznych. Gmina-Urząd  Miejski  realizując  zadanie  organizacji  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej  sprzedaje  bilety  obowiązujące  przy  przewozach,  oznacza  to  więc  że  Gmina  sprzedaje  (świadczy)  usługę  komunikacji  miejskiej  w  zakresie  transportu  autobusowego  i  tramwajowego  (bilety  opodatkowane  stawką  podatku  VAT  8  %)  i  w  tym  zakresie  działa  jak  podatnik  podatku  od  towarów  i  usług,  wykonując  działalność  gospodarczą,  o  której  mowa  w  art.  15  ust.  1  i  2  ustawy  z  11  marca  2004  r.  o  podatku  od  towarów  i  usług  (t.j.  Dz.  U.  z  2022  r.,  poz.  931),  dalej:  ustawa  o  VAT.  Zgodnie  z  art.  5  ust.  1  pkt  1  ustawy  o  podatku  VAT,  opodatkowaniu  tym  podatkiem  podlega  odpłatna  dostawa  towarów  oraz  odpłatne  świadczenie  usług,  przy  czym  przez  świadczenie  usług,  o  którym  mowa  w  art.  5  ust.  1  pkt  1,  rozumie  się  każde  świadczenie  na  rzecz  osoby  fizycznej,  osoby  prawnej  lub  jednostki  organizacyjnej  niemającej  osobowości  prawnej,  które  nie  stanowi  dostawy  towarów  w  rozumieniu  art.  7  (art.  8  ust.  1  ustawy  o  VAT).  Stąd,  Gmina  wykonując  jako  podatnik  VAT  odpłatną  i  opodatkowaną  usługę  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej,  rozlicza  VAT  należny. Komunikacja  miejska  autobusowa  i  tramwajowa  działa  według  rozkładu  jazdy. Gmina-Urząd  Miejski  organizuje  przewozy  w  miejskiej  komunikacji  zbiorowej  we  własnym  zakresie  i  zakupuje  od  spółki  należącej  do  Gminy  (X  Sp.  z  o.o.  –  dalej:  X)  oraz  innych  przewoźników  usługi  przewozowe  (na  terenie  oraz  gmin  sąsiadujących),  z  zastrzeżeniem  że  usługa  przewozowa  w  zakresie  komunikacji  tramwajowej  zakupywana  jest  jedynie  od  X. Koszt  zakupywanej  przez  Gminę-Urząd  Miejski  usługi  nie  jest  kalkulowany  od  ilości  zrealizowanych  przejazdów  komunikacją  (sprzedanych  biletów,  odbytych  podróży),  ale  m.in.  od  przejechanych  pociągokilometrów  w  komunikacji  tramwajowej  i  wozokilometrów  w  komunikacji  autobusowej  (co  do  usługi  świadczonej  przez  X,  w  cenę  wliczane  są  również  koszty  stałe  X). Odnośnie  zadania  budowy  dróg  oraz  organizacji  ruchu  drogowego,  Gmina-ZD  wykonuje  to  zadanie  nieodpłatnie  (z  tytułu  udostępnienia  infrastruktury  drogowej  od  uczestników  ruchu  drogowego  nie  są  pobierane  żadne  opłaty).  Gmina-ZD  nie  wykonuje  w  tym  zakresie  działalności  gospodarczej,  o  której  mowa  w  art.  15  ust.  2  ustawy  o  VAT,  w  związku  z  czym  nie  działa  w  tym  zakresie  jak  podatnik  VAT,  o  którym  mowa  w  art.  15  ust.  1  ustawy  o  VAT. W  związku  ze  świadczeniem  usługi  komunikacji  miejskiej  Gmina-Urząd  Miejski  realizuje  prawo  do  odliczenia  VAT  od  zakupu  usług  przewozowych,  usługi  dystrybucji  biletów,  budowy  i  remontów  infrastruktury  tramwajowej  –  w  całości  –  zgodnie  z  interpretacją  indywidualną  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  6  maja  2021  r.  (…). Zgodnie  z  art.  19  ust.  1  ustawy  z  21  marca  1985  r.  o  drogach  publicznych  (t.j.  Dz.  U.  z  2021  poz.  1376),  organ  administracji  rządowej  lub  jednostki  samorządu  terytorialnego,  do  którego  właściwości  należą  sprawy  z  zakresu  planowania,  budowy,  przebudowy,  remontu,  utrzymania  i  ochrony  dróg,  jest  zarządcą  drogi. Zgodnie  z  art.  19  ust.  5  cyt.  ustawy,  w  granicach  miast  na  prawach  powiatu  zarządcą  wszystkich  dróg  publicznych,  z  wyjątkiem  autostrad  i  dróg  ekspresowych  oraz  dróg,  o  których  mowa  w  przepisach  wydanych  na  podstawie  art.  5  ust.  2a,  jest  prezydent  miasta. Zgodnie  z  art.  21  ust.  1  cyt.  ustawy,  zarządca  drogi,  o  którym  mowa  w  art.  19  ust.  2  pkt  2-4  i  ust.  5,  może  wykonywać  swoje  obowiązki  przy  pomocy  jednostki  organizacyjnej  będącej  zarządem  drogi,  utworzonej  odpowiednio  przez  sejmik  województwa,  radę  powiatu  lub  radę  gminy.  Jeżeli  jednostka  taka  nie  została  utworzona,  zadania  zarządu  drogi  wykonuje  zarządca. Na  podstawie  powyższego  przepisu  w  Gminie  zarządem  drogi  jest  ZD  –  jednostka  budżetowa  utworzona  przez  Radę  Miejską.  ZD  (dalej:  ZD),  działa  zgodnie  ze  statutem  nadanym  uchwałą  Rady  Miejskiej  z  18  października  2012  r.  w  sprawie  nadania  statutu  ZD. Zgodnie  z  §  1  ust.  1  Statutu  ZD,  ZD  jest  jednostką  organizacyjną  Gminy  będącą  zarządem  drogi. Zgodnie  z  §  2  ust.  1  Statutu  ZD,  przedmiotem  działalności  podstawowej  Zarządu  jest  zarządzanie  drogami  publicznymi  i  przekazanymi  drogami  wewnętrznymi,  miejscami  wyznaczonymi  na  postój  pojazdów  samochodowych  w  strefie  płatnego  parkowania  oraz  kanałami  technologicznymi,  w  ramach  którego  do  zadań  Zarządu  należy  m.in: -        utrzymanie  nawierzchni  drogi,  chodników,  drogowych  obiektów  inżynierskich,  urządzeń  zabezpieczających  ruch  i  innych  urządzeń  związanych  z  drogą  i  komunikacją  zbiorową  (pkt  6); -        realizacja  zadań  w  zakresie  oświetlenia  ulic,  placów  i  dróg  znajdujących  się  na  terenach  będących  własnością  Gminy  (pkt  8); -        realizacja  zadań  zarządu  drogi  w  zakresie  inżynierii  ruchu  drogowego  (pkt  31); -        projektowanie,  budowa,  zarządzanie  i  utrzymywanie  kanałów  technologicznych  oraz  ich  udostępnianie  (pkt  37). W  Gminie  obowiązuje  uchwała  Rady  Miejskiej  z  17  maja  2012  r.  w  sprawie  określenia  przystanków  komunikacyjnych,  których  właścicielem  lub  zarządzającym  jest  Gmina,  udostępnionych  dla  operatorów  i  przewoźników  oraz  określenia  warunków  i  zasad  korzystania  z  tych  przystanków.  Uchwała  nie  przewiduje  pobierania  odpłatności  za  udostępnienie  przystanków. Gmina  zaznacza,  że  zgodnie  z  wyrokiem  Naczelnego  Sądu  Administracyjnego  w  sprawie  Gminy  o  sygn.  akt  (…),  Gminie  nie  służy  prawo  do  odliczenia  VAT  z  tytułu  budowy,  remontów  i  urządzenia  dróg  publicznych  służących  komunikacji  miejskiej  autobusowej. Zgodnie  z  §  3  ust.  1  rozporządzenia  Ministra  Finansów  z  17  grudnia  2015  r.  w  sprawie  sposobu  określania  zakresu  wykorzystywania  nabywanych  towarów  i  usług  do  celów  działalności  gospodarczej  w  przypadku  niektórych  podatników  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  999),  (dalej:  rozporządzenie  w  sprawie  prewspółczynnika),  w  przypadku  jednostki  samorządu  terytorialnego  sposób  określenia  proporcji  ustala  się  odrębnie  dla  każdej  z  jednostek  organizacyjnych  jednostki  samorządu  terytorialnego. Ponieważ  ZD  jako  jednostka  budżetowa  wykonuje  działalność  opodatkowaną  VAT  i  niepodlegającą  VAT,  działając  na  podstawie  przepisu  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT  w  związku  z  §  3  ust.  3  cyt.  rozporządzenia  w  sprawie  prewspółczynnika,  ZD  oblicza  własny  prewspółczynnik  –  dalej:  prewspółczynnik  ZD. Zgodnie  z  przepisem  §  3  ust.  3  rozporządzenia  w  sprawie  prewspółczynnika,  jako  sposób  określenia  proporcji  uznaje  się  w  przypadku  jednostki  budżetowej  sposób  ustalony  według  wzoru: X=Ax100/D gdzie  poszczególne  symbole  oznaczają: X  –  proporcję  określoną  procentowo,  zaokrągloną  w  górę  do  najbliższej  liczby  całkowitej,  A  –  roczny  obrót  z  działalności  gospodarczej  zrealizowany  przez  jednostkę  budżetową,  stanowiący  część  rocznego  obrotu  jednostki  samorządu  terytorialnego  z  działalności  gospodarczej,  D  –  dochody  wykonane  jednostki  budżetowej. Gmina-Urząd  Miejski  wykonuje  czynności  opodatkowane  VAT,  zwolnione  z  VAT  oraz  niepodlegające  VAT,  w  związku  z  czym  działając  na  podstawie  przepisu  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT  w  związku  z  §  3  ust.  2  rozporządzenia  w  sprawie  prewspółczynnika  obliczył  własny  prewspółczynnik  (dalej:  prewspółczynnik  UM)  oraz  strukturę  sprzedaży,  o  której  mowa  w  art.  90  ust.  2-3,  w  związku  z  art.  90  ust.  10a  i  10b  pkt  2  ustawy  o  VAT  –  dalej:  struktura  sprzedaży  UM.  Zgodnie  z  przepisem  §  3  ust.  2  rozporządzenia  w  sprawie  prewspółczynnika,  jako  sposób  określenia  proporcji  uznaje  się  w  przypadku  urzędu  obsługującego  jednostkę  samorządu  terytorialnego  sposób  ustalony  według  wzoru: X=Ax100/DUJST gdzie  poszczególne  symbole  oznaczają: X  –  proporcję  określoną  procentowo,  zaokrągloną  w  górę  do  najbliższej  liczby  całkowitej,  A  –  roczny  obrót  z  działalności  gospodarczej  zrealizowany  przez  urząd  obsługujący  jednostkę  samorządu  terytorialnego,  stanowiący  część  rocznego  obrotu  jednostki  samorządu  terytorialnego  z  działalności  gospodarczej, DUJST  –  dochody  wykonane  urzędu  obsługującego  jednostkę  samorządu  terytorialnego. Zgodnie  z  art.  90  ust.  10a  ustawy  o  VAT,  w  przypadku  jednostki  samorządu  terytorialnego  proporcję,  o  której  mowa  w  ust.  2,  ustala  się  odrębnie  dla  każdej  z  jednostek  organizacyjnych  jednostki  samorządu  terytorialnego.  Przepisy  ust.  3-6  i  8-10  stosuje  się  odpowiednio. Zgodnie  z  art.  90  ust.  10b  ustawy  o  VAT,  przez  jednostki  organizacyjne  jednostki  samorządu  terytorialnego,  o  których  mowa  w  ust.  10a,  rozumie  się: 1)    utworzone  przez  jednostkę  samorządu  terytorialnego  samorządową  jednostkę  budżetową  lub  samorządowy  zakład  budżetowy; 2)    urząd  gminy,  starostwo  powiatowe,  urząd  marszałkowski. Ponieważ  Gmina-Urząd  Miejski  wykonuje  również  czynności  zwolnione  z  VAT  oblicza  własną  strukturę  sprzedaży. Gmina  uzyskała  interpretację  indywidualną  z  5  sierpnia  2016  r.  (…),  zgodnie  z  którą  w  sytuacji  gdy  zakupione  przez  jednostkę  budżetową  towary  i  usługi  przeznaczone  będą  w  części  na  wykonywanie  zadań  opodatkowanych  VAT  oraz  niepodlegających  opodatkowaniu  wykonywanych  przez  tę  jednostkę  oraz  inne  jednostki  budżetowe  w  tym  urząd  obsługujący  jst  i  nie  będzie  możliwości  wyodrębnienia  jaka  część  zakupów  przeznaczona  jest  na  potrzeby  danej  jednostki  budżetowej,  podatnikowi  przysługuje  prawo  do  odliczenia  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika  obliczonego  dla  urzędu  obsługującego  jst. Gmina  uzyskała  interpretację  indywidualną  z  24  stycznia  2017  r.  (…),  zgodnie  z  którą  w  sytuacji,  gdy  zakupy  przeznaczone  będą  w  części  na  wykonywanie  zadań  opodatkowanych  VAT  oraz  zwolnionych  z  VAT  wykonywanych  przez  tę  jednostkę  oraz  inne  jednostki  budżetowe,  w  tym  urząd  obsługujący  jst  i  nie  będzie  możliwości  wyodrębnienia  jaka  część  zakupów  przeznaczona  jest  na  potrzeby  danej  jednostki  budżetowej,  podatnikowi  przysługuje  prawo  do  odliczenia  przy  zastosowaniu  struktury  sprzedaży  obliczonej  dla  urzędu  obsługującego  jst. Gmina  uzyskała  również  interpretację  indywidualną  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  13  września  2019  r.  nr  (…)  w  sprawie  prawa  do  odliczenia  VAT  z  tytułu  projektu  „(…)”.  W  interpretacji  uznano,  że  Gminie  służy  prawo  do  odliczenia  VAT  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT,  z  tytułu  wydatków  poniesionych  na  budowę  ITS,  który  jednocześnie  wykorzystywany  jest  do  celów  działalności  gospodarczej  (usługi  komunikacji  miejskiej)  jak  i  do  celów  pozostających  poza  działalnością  gospodarczą. Gmina-ZD  dokonuje  następujące  rodzaje  zakupów: I.  Zakup  energii  elektrycznej Gmina-ZD  dokonuje  zakupu  energii  elektrycznej  do  oświetlania  ulic,  placów  i  dróg  oraz  sygnalizacji  świetlnej,  do  której  podłączone  są  również  urządzenia  służące  wykonywaniu  opodatkowanych  VAT  usług,  tj.: 1)    zasilanie  infrastruktury  komunikacji  miejskiej; 2)    oświetlanie  paneli  reklamowych  umieszczonych  w  wiatach  przystankowych  oraz  wolnostojących  paneli  reklamowych  na  przystankach  komunikacji  miejskiej 3)    zasilanie  biletomatów. Zakup  energii  elektrycznej  dokonywany  jest  na  podstawie  kilku  umów,  które  łącznie  obejmują  około  1200  punktów  poboru  energii  elektrycznej.  Każdy  punkt  poboru  posiada  licznik  energii,  na  podstawie  którego  rozliczane  jest  zużycie  energii  danego  punktu.  Do  danego  punktu  poboru  energii  (danego  licznika)  podłączonych  może  być  kilka  obwodów  oświetlenia  ulic  znajdujących  się  w  obrębie  punktu,  dla  których  jest  jeden  wspólny  licznik.  Pomimo  tego,  że  w  załącznikach  do  faktur  VAT  wystawianych  przez  dostawców  energii  elektrycznej  wyszczególnione  są  poszczególne  punkty  poboru,  ZD  nie  ma  możliwości  rozliczenia  energii  elektrycznej  tylko  dla  danej  ulicy,  w  tym  dla  ulicy  po  której  porusza  się  komunikacja  tramwajowa. Ponadto,  do  urządzeń  oświetlenia  ulicznego  i  sygnalizacji  świetlnej  dołączone  są  inne  urządzenia  pobierające  energię,  tj.  wiaty  przystankowe,  tablice  SIM,  tablice  DIP,  tablice  VMS,  tablice  informacyjne,  gabloty  reklamowe,  drogowe  stacje  pomiarowe  i  stacje  meteo,  szalety,  przepompownie  wód  drenażowych  i  ścieków,  windy  dla  niepełnosprawnych,  biletomaty,  urządzenia  obsługi  parkingu,  fontanny,  iluminacje  obiektów,  oświetlenie  parkingów,  dróg  rowerowych,  przejść  podziemnych,  ciągów  pieszych,  zasilanie  fotoradarów,  kamer,  aktywnych  przejść  dla  pieszych,  które  nie  posiadają  odrębnych  liczników  energii  elektrycznej  i  energia  użyta  przez  te  urządzenia  jest  rozliczana  w  ramach  jednego  wspólnego  razem  z  oświetleniem  ulicznym  lub  sygnalizacją  świetlną. ZD  co  do  niektórych  punktów  ma  możliwość,  a  co  do  pozostałych  nie  ma  możliwości  przyporządkowania,  które  z  punktów  poboru  dostarczają  energię  elektryczną  wyłącznie  do  oświetlania  ulic,  placów  i  dróg  oraz  sygnalizacji  świetlnej,  a  także  zasilania  infrastruktury  komunikacji  zbiorowej,  oświetlania  paneli  reklamowych  umieszczonych  w  wiatach  przystankowych  oraz  wolnostojących  paneli  reklamowych  na  przystankach  komunikacji  miejskiej,  a  także  zasilania  biletomatów. Z  całości  zakupu  energii  elektrycznej  ZD  wyodrębnia  punkty,  które  jasno  wskazują  na  podłączenie  urządzeń  niezwiązanych  ze  sprzedażą  opodatkowaną  i  od  nich  nie  będzie  odliczany  podatek  VAT  naliczony. Obecnie,  od  pozostałych  punktów  poboru  Gmina-ZD  odlicza  podatek  VAT  stosując  prewspółczynnik  ZD. Zakup  energii  elektrycznej  wykorzystywany  jest  do  wykonywania  następujących  opodatkowanych  VAT  usług: 1.    Oświetlenie  ulic,  placów  i  dróg  oraz  sygnalizacja  świetlna Celem  oświetlenia  ulic,  placów  i  dróg  jest  przede  wszystkim  zapewnienie  lepszych  warunków  przemieszczania  się  pojazdów  i  innych  użytkowników  dróg  oraz  bezpieczeństwa  pieszych  na  terenie  Miasta. Infrastruktura  (latarnie,  oprawy  oświetleniowe  i  kable  energetyczne)  wykorzystywana  jest  do  oświetlenia  jezdni  i  chodników  na  terenie  miasta,  jednocześnie  wykorzystywana  jest  do  oświetlenia  torowisk  tramwajowych,  dróg  publicznych  na  których  realizowana  jest  komunikacja  miejska  autobusowa  oraz  przystanków  komunikacji  miejskiej. W  związku  z  powyższym  oświetlenie  ulic,  placów  i  dróg,  na  których  nie  ma  komunikacji  miejskiej  (w  tym  przystanków  komunikacji  miejskiej)  wykorzystywane  jest  na  wykonywanie  zadań  gminy,  które  nie  są  związane  z  wykonywaniem  czynności  opodatkowanych  VAT.  Natomiast  oświetlenie  ulic,  placów  i  dróg  na  których  wykonywana  jest  usługa  komunikacji  miejskiej,  wykorzystywane  jest  również  na  wykonywanie  opodatkowanej  VAT  czynności  –  tj.  usługi  komunikacji  miejskiej. Tak  więc  przedmiotowy  zakup  służy  jednocześnie  sprzedaży  opodatkowanej  VAT  (usłudze  komunikacji  miejskiej)  i  niepodlegającej  VAT  i  nie  można  wydzielić  kwoty  VAT  służącej  wyłącznie  sprzedaży  opodatkowanej  VAT. Sygnalizacja  świetlna  jest  narzędziem  organizacji  ruchu  wpływającym  na  poprawę  jego  bezpieczeństwa.  Wzrost  poziomu  bezpieczeństwa  jest  osiągany  przez  segregację  w  czasie  kolizyjnych  potoków  ruchu  (pojazdów  i  pieszych).  Sygnalizacje  akomodacyjne  reagują  adekwatnie  do  rzeczywistej  sytuacji  ruchowej  na  skrzyżowaniu  –  skracają  czas  oczekiwania  na  sygnał  zielony  poprzez  dostosowanie  długości  poszczególnych  faz  do  warunków  ruchu.  Przy  akomodacji  wykorzystuje  się  czujniki  i  radary  wykrywające  obecność  konkretnej  grupy  użytkowników  ruchu  (pojazdów,  pieszych,  tramwajów). Pomimo,  że  celem  budowy  i  utrzymania  sygnalizacji  świetlnej  jest  wykonywanie  obowiązków  nałożonych  na  Gminę  ustawą  o  samorządzie  gminnym  w  zakresie  organizacji  ruchu  drogowego  to  wydatki  ponoszone  na  energię  elektryczną  ją  zasilającą  służą  również  pojazdom  komunikacji  miejskiej,  zarówno  autobusowej,  jak  i  tramwajowej,  a  więc  czynnościom  opodatkowanym  VAT. Tak  więc  przedmiotowy  zakup  służy  jednocześnie  sprzedaży  opodatkowanej  VAT  (usłudze  komunikacji  miejskiej)  i  niepodlegającej  VAT  i  nie  można  wydzielić  kwoty  VAT  służącej  wyłącznie  sprzedaży  opodatkowanej  VAT. 2.    Zasilanie  infrastruktury  komunikacji  zbiorowej Zakup  energii  elektrycznej  jest  również  wykorzystywany  do  zasilania  infrastruktury  komunikacji  miejskiej,  to  jest:  wyświetlaczy  Inteligentnego  Systemu  Transportu  (dalej:  ITS)  oraz  systemu  Dynamicznej  Informacji  Pasażerskiej. ITS  to  system,  którego  zadaniem  jest  zwiększenie  bezpieczeństwa  i  płynności  ruchu  samochodowego,  komunikacji  miejskiej  (autobusowej  i  tramwajowej),  komunikacji  rowerowej  oraz  ruchu  pieszych.  ITS  służy  więc  wykonywaniu  czynności  niedających  prawa  do  odliczenia  VAT  oraz  czynności  opodatkowanych  VAT  (usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej).  System  ITS  nadaje  pierwszeństwo  przejazdów  dla  pojazdów  komunikacji  miejskiej  na  skrzyżowaniach,  ponadto  dostarcza  wyświetlaczy  na  potrzeby  motorniczych  i  kierowców  autobusów,  co  znacząco  podnosi  jakość,  skuteczność  i  zakres  świadczenia  usługi  transportu  publicznego. System  ITS  wpływa  więc  na  zwiększenie  atrakcyjności  transportu  publicznego  kosztem  zmniejszenia  transportu  indywidualnego,  a  więc  służy  czynności  opodatkowanej  VAT  (usłudze  komunikacji  miejskiej)  oraz  niepodlegającej  VAT. Tak  więc  przedmiotowy  zakup  służy  jednocześnie  sprzedaży  opodatkowanej  VAT  (usłudze  komunikacji  miejskiej)  i  niepodlegającej  VAT  i  nie  można  wydzielić  kwoty  VAT  służącej  wyłącznie  sprzedaży  opodatkowanej  VAT. System  Informacji  Pasażerskiej  służy  wykonywaniu  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej.  System  Dynamicznej  Informacji  Pasażerskiej  to  przede  wszystkim  tablice  z  informacją  o  godzinie  przyjazdu  kolejnego  tramwaju,  można  przez  nie  przekazywać  również  informacje  o  utrudnieniach  w  ruchu,  wypadkach,  objazdach  lub  dojazdach  na  masowe  imprezy  miejskie.  Tablice  podłączone  są  do  systemu  ITS  kablami  prowadzonymi  w  kanalizacji  teletechnicznej  i  działają  na  podstawie  pozycji  GPS  wszystkich  pojazdów  komunikacji  miejskiej  (flota  jest  wyposażona  w  nadajniki,  które  przesyłają  sygnał  do  systemu). Tak  więc  przedmiotowy  zakup  służy  sprzedaży  opodatkowanej  VAT  (usłudze  komunikacji  miejskiej),  nie  można  jednakże  wydzielić  kwoty  VAT  służącej  wyłącznie  sprzedaży  opodatkowanej  VAT. 3.    Oświetlanie  paneli  reklamowych  umieszczonych  w  wiatach  przystankowych  oraz  wolnostojących  paneli  reklamowych  na  przystankach  komunikacji  miejskiej. Część  wiat  przystankowych  (autobusowych  i  tramwajowych)  oraz  wolnostojących  paneli  reklamowych  umieszczonych  na  przystankach  jest  własnością  Gminy-ZD,  część  jest  własnością  podmiotów  zewnętrznych. A.   Gmina-ZD  zawiera  z  podmiotami  zewnętrznymi  będącymi  właścicielami  wiat  umowy,  na  mocy  których  wydzierżawia  im  grunt  pod  wiatą  i  obciąża  ich  z  tego  tytułu  czynszem  dzierżawnym,  dzierżawca  ponosi  również  na  podstawie  decyzji  administracyjnej  opłaty  za  zajęcie  pasa  drogowego  w  celu  umieszczenia  reklamy. Dzierżawca  ma  prawo  do  ekspozycji  reklam  w  wiatach  oraz  wolnostojących  panelach  reklamowych  i  do  czerpania  z  tego  tytułu  korzyści  finansowych,  natomiast  ZD  dostarcza  energię  elektryczną  do  paneli  reklamowych  umieszczonych  w  wiatach  oraz  wolnostojących  paneli  reklamowych  umieszczonych  na  przystankach  komunikacji  miejskiej.  W  związku  z  powyższym,  ZD  obciąża  kosztami  energii  elektrycznej  właścicieli  wiaty,  wysokość  kosztów  energii  elektrycznej  kalkulowana  jest  miesięcznie,  jako  iloczyn: -        dla  paneli  oświetlonych  świetlówkami  –  aktualnej  liczby  zainstalowanych  obiektów  x  0,126kW  (moc  całkowita  zainstalowanych  w  jednym  obiekcie  odbiorników  energii  elektrycznej  wraz  z  urządzeniami  towarzyszącymi)  x  333  godziny  (średnia  miesięczna  liczba  godzin  świecenia  oświetlenia  ulicznego)  x  średnia  cena  1  kWh  netto  (wyliczona  przez  właściwy  zakład  energetyczny); -        dla  paneli  oświetlonych  płytami  ledowymi  –  aktualnej  liczby  zainstalowanych  obiektów  x  0,072W  (moc  całkowita  zainstalowanych  w  jednym  obiekcie  odbiorników  energii  elektrycznej  wraz  z  urządzeniami  towarzyszącymi)  x  333  godziny  (średnia  miesięczna  liczba  godzin  świecenia  oświetlenia  ulicznego)  x  średnia  cena  1  kWh  netto  (wyliczona  przez  właściwy  zakład  energetyczny). Jednocześnie,  ze  względu  na  to,  że  to  na  Gminie  ciąży  obowiązek  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej,  Gmina-ZD  obciążana  jest  przez  właścicieli  wiat  opłatą  za  udostępnienie  wiat  (opłata  ta  jest  opodatkowana  VAT). B.   Co  do  wiat  i  paneli  reklamowych,  których  właścicielem  jest  Gmina-ZD.  Gmina-ZD  zawiera  z  podmiotami  zewnętrznymi  umowy  dzierżawy,  na  mocy  których  oddaje  dzierżawcy  w  dzierżawę  wiaty  i  wolnostojące  panele  reklamowe  zamontowane  na  przystankach  komunikacji  miejskiej,  a  dzierżawca  zobowiązuje  się  do  płacenia  z  tego  tytułu  czynszu.  Dzierżawca  ma  prawo  do  ekspozycji  reklam  w  wiatach  oraz  na  panelach  i  do  czerpania  z  tego  tytułu  przychodu,  Dzierżawca  ponosi  na  podstawie  decyzji  administracyjnej  opłaty  za  zajęcie  pasa  drogowego  w  celu  umieszczenia  reklamy. Gmina-ZD  dostarcza  energię  elektryczną  do  paneli  reklamowych  umieszczonych  w  wiatach  oraz  wolnostojących  paneli  reklamowych  umieszczonych  na  przystankach  komunikacji  miejskiej.  Gmina-ZD  obciąża  kosztami  energii  elektrycznej  dzierżawców  wiat  przystankowych.  Wysokość  kosztów  energii  elektrycznej  kalkulowana  jest  miesięcznie,  jako  iloczyn: -        dla  paneli  oświetlonych  świetlówkami  –  aktualnej  liczby  zainstalowanych  obiektów  x  0,191kW  (moc  całkowita  zainstalowanych  w  jednym  obiekcie  odbiorników  energii  elektrycznej  wraz  z  urządzeniami  towarzyszącymi)  x  333  godziny  (średnia  miesięczna  liczba  godzin  świecenia  oświetlenia  ulicznego)  x  średnia  cena  1  kWh  netto  (wyliczona  przez  właściwy  zakład  energetyczny), -        dla  paneli  oświetlonych  płytami  ledowymi  –  aktualnej  liczby  zainstalowanych  obiektów  x  0,072W  (moc  całkowita  zainstalowanych  w  jednym  obiekcie  odbiorników  energii  elektrycznej  wraz  z  urządzeniami  towarzyszącymi)  x  333  godziny  (średnia  miesięczna  liczba  godzin  świecenia  oświetlenia  ulicznego)  x  średnia  cena  1  kWh  netto  (wyliczona  przez  właściwy  zakład  energetyczny). Wiaty  przystankowe,  o  których  mowa  w  lit.  A  i  B,  wykorzystywane  są  przez  Gminę  do  wykonywania  czynności  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  (a  więc  opodatkowanej  VAT  usługi),  a  niejako  przy  okazji  są  w  nich  instalowane  panele  reklamowe  i  w  związku  z  czym  następuje  odsprzedaż  dzierżawcom  i  właścicielom  wiat  energii  elektrycznej  do  ich  zasilania  (sprzedaż  energii  jest  również  opodatkowaną  VAT  usługą). Tak  więc  w  ocenie  Gminy  zakupywana  energia  elektryczna  służy  pierwotnie  do  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  (oświetlenia  przystanków),  a  nie  odsprzedaży  właścicielom  i  dzierżawcom  wiat,  w  szczególności  bowiem  gdyby  Gmina  nie  świadczyła  usługi  komunikacji  miejskiej  –  nie  budowałaby  ani  nie  dzierżawiła  wiat.  Jak  Gmina  podała  powyżej,  nie  jest  w  stanie  wskazać  jaka  konkretnie  kwota  VAT  z  tytułu  zakupu  energii  elektrycznej  służy  wyłącznie  sprzedaży  opodatkowanej  tj.  usłudze  komunikacji  miejskiej.  Nawet  gdyby  przyjąć,  że  prawo  do  odliczenia  występuje  ze  względu  na  odsprzedaż  energii  elektrycznej  a  nie  ze  względu  na  usługę  komunikacji  miejskiej,  to  również  i  w  tym  wypadku  Gmina  nie  jest  w  stanie  określić  kwot  VAT  służących  sprzedaży,  Gmina  bowiem  nie  jest  w  stanie  wskazać  do  jakich  konkretnie  punktów  poboru  podpięte  są  wiaty,  a  co  za  tym  idzie  nie  jest  w  stanie  wskazać  z  jakich  konkretnie  umów  i  faktur  następuje  refakturowanie. Co  do  paneli  wolnostojących  –  prawo  do  odliczenia  istnieje  ze  względu  na  odsprzedaż  energii  elektrycznej.  Podobnie  jak  przy  oświetleniu  wiat,  w  tym  wypadku  również  Gmina  nie  jest  w  stanie  określić  kwot  VAT  służących  sprzedaży,  Gmina  bowiem  nie  jest  w  stanie  wskazać  do  jakich  konkretnie  punktów  poboru  podpięte  są  panele,  a  co  za  tym  idzie  nie  jest  w  stanie  wskazać  z  jakich  konkretnie  umów  i  faktur  następuje  refakturowanie. 4.    Zasilanie  biletomatów Gmina-ZD  zawarł  z  firmą  (…)  umowę,  której  przedmiotem  jest  udostępnienie  przez  ZD  układu  oświetlenia  drogowego  oraz  sygnalizacji  świetlnej  do  zasilania  terminali  samoobsługowych  służących  dystrybucji  biletów  komunikacji  miejskiej,  będących  przedmiotem  zawartej  8  marca  2017  r.  przez  Gminę-Urząd  Miejski  z  (…)  „Umowy  (…)”. Na  mocy  zwartej  umowy Gmina-ZD  obciąża  kosztami  energii  elektrycznej  właściciela  biletomatów  –  (…),  koszty  te  wyliczane  są  miesięcznie  jako  iloczyn  określonej  ryczałtowej  mocy  pobieranej  przez  terminal  samoobsługowy,  liczby  terminali  samoobsługowych  podłączonych  do  układów  oświetlenia  drogowego  lub  sygnalizacji  świetlnej  oraz  średniej  stawki  za  1  kWh,  wyliczonej  na  podstawie  faktury  wystawionej  przez  właściwy  zakład  energetyczny. Zasilanie  biletomatów  energią  elektryczną  i  odsprzedaż  tej  energii  związane  są  z  usługą  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  świadczonej  przez  Gminę  Urząd  Miejski  - Gmina  nie  zlecałaby  zainstalowania  biletomatu  gdyby  nie  świadczyła  usługi  komunikacji  miejskiej.  Również  i  w  tym  przypadku  Gmina  nie  jest  w  stanie  wskazać  do  jakich  konkretnie  punktów  poboru  podpięte  są  biletomaty,  a  co  za  tym  idzie  nie  jest  w  stanie  wskazać  z  jakich  konkretnie  umów  i  faktur  następuje  refakturowanie. Odnośnie  pkt  1-4,  jak  wskazano  powyżej,  Gmina  jest  w  stanie  wskazać  kwoty  VAT  które  nie  służą  żadnej  opodatkowanej  VAT  czynności,  jedynie  co  do  niektórych  punktów  poboru  energii  i  co  do  tej  części  Gmina  nie  będzie  odliczała  VAT. Co  do  pozostałej  części  zakupu  energii  elektrycznej,  Gmina  planuje  dokonać  odliczenia  VAT  zastosowaniu  prewspółczynnika  Urzędu  Miejskiego  . II.  Wydatki  na  budowę,  remont,  konserwację  i  bieżące  utrzymanie  urządzeń  oświetlenia  ulicznego  Gmina-ZD  zawiera  umowy,  których  przedmiotem  jest  budowa,  remonty,  konserwacja  i  utrzymanie  urządzeń  oświetlenia  ulicznego. a)    Część  wydatków  dotyczy  konkretnych  urządzeń  oświetlenia  ulicznego  (np.  demontaż  latarni,  naprawa  urządzenia),  a  co  za  tym  idzie  ZD  wyodrębnia  wydatki  służące  wyłącznie  czynnościom  niepodlegającym  opodatkowaniu  VAT.  Te  wydatki  nie  będą  odliczane. b)    Pozostała  część  wydatków  służy  jednocześnie  oświetleniu  infrastruktury  związanej  z  komunikacją  miejską  oraz  czynnościom  niepodlegającym  VAT,  przy  czym  ZD  nie  ma  możliwości  wskazania  kwot  VAT  służących  wyłącznie  czynnościom  opodatkowanym  VAT. c)    Natomiast  konserwacja  i  utrzymanie  urządzeń  oświetlenia  ulicznego  realizowane  jest  na  podstawie  dwóch  umów,  w  których  określono  wynagrodzenie  ryczałtowe  za  wykonane  prace.  Wykonawca  nie  wyszczególnia  jakich  konkretnie  urządzeń  dotyczyły  prace,  tak  więc  ZD  nie  jest  w  stanie  wyodrębnić  z  otrzymywanych  faktur  urządzeń  służących  oświetleniu  infrastruktury  związanej  z  komunikacją  miejską. Oświetlenie  uliczne,  o  którym  mowa  w  lit.  b-c  służy  jednocześnie  wykonywaniu  czynności  niepodlegających  VAT  oraz  czynnościom  opodatkowanym  VAT  –  usłudze  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej. Gmina-ZD  planuje  odliczenie  VAT  od  wydatków  na  budowę,  remont,  konserwację  i  bieżące  utrzymanie  urządzeń  oświetlenia  ulicznego  opisanych  w  pkt  b  i  c  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika  Urzędu  Miejskiego  . III.  Wydatki  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  bieżące  utrzymanie  sygnalizacji  świetlnej Gmina-ZD  ponosi  koszty  budowy,  remontów,  utrzymania  i  bieżącej  konserwacji  sygnalizacji  świetlnej  oraz  infrastruktury  ITS. a)    Część  wydatków  dotyczy  konkretnych  urządzeń  sygnalizacji,  a  co  za  tym  idzie  ZD  wyodrębnia  wydatki  służące  wyłącznie  czynnościom  niepodlegającym  opodatkowaniu  VAT. b)    Konserwacja  i  utrzymanie  pozostałych  urządzeń  sygnalizacji  świetlnej  i  ITS  realizowane  jest  na  podstawie  dwóch  umów,  w  których  określono  wynagrodzenie  ryczałtowe  za  wykonane  prace.  Wykonawca  nie  wyszczególnia  jakich  konkretnie  urządzeń  dotyczyły  prace,  tak  więc  ZD  nie  jest  w  stanie  wyodrębnić  z  otrzymywanych  faktur  urządzeń  służących  infrastrukturze  związanej  z  komunikacją  miejską. Sygnalizacja  świetlna  jest  narzędziem  organizacji  ruchu  wpływającym  na  poprawę  jego  bezpieczeństwa.  Wzrost  poziomu  bezpieczeństwa  jest  osiągany  przez  segregację  w  czasie  kolizyjnych  potoków  ruchu  (pojazdów  i  pieszych).  Sygnalizacje  akomodacyjne  reagują  adekwatnie  do  rzeczywistej  sytuacji  ruchowej  na  skrzyżowaniu  –  skracają  czas  oczekiwania  na  sygnał  zielony  poprzez  dostosowanie  długości  poszczególnych  faz  do  warunków  ruchu.  Przy  akomodacji  wykorzystuje  się  czujniki  i  radary  wykrywające  obecność  konkretnej  grupy  użytkowników  ruchu  (pojazdów,  pieszych,  tramwajów,  autobusów). Sygnalizacja  świetlna  jest  nierozłącznie  związana  z  systemem  zarządzania  ruchem,  tj.  Inteligentnym  Systemem  Transportu.  Zwiększenie  bezpieczeństwa  i  płynności  ruchu,  które  zapewnia  system  ITS,  wpływają  na  atrakcyjność  transportu  publicznego.  Nadanie  wsparcia  przejazdów  dla  pojazdów  komunikacji  miejskiej  na  skrzyżowaniach  sterowanych  systemem  ITS,  dostarczanie  wyświetlaczy  ITS  na  potrzeby  motorniczych,  znacząco  podnoszą  jakość,  skuteczność  i  zakres  wpływu  transportu  publicznego. Pomimo,  że  celem  budowy  i  utrzymania  sygnalizacji  świetlnej  i  ITS  jest  wykonywanie  obowiązków  nałożonych  na  Gminę  ustawą  o  samorządzie  gminnym  w  zakresie  organizacji  ruchu  drogowego  to  wydatki  ponoszone  na  budowę,  remonty,  utrzymanie  i  bieżącą  konserwację  sygnalizacji  świetlnej  oraz  infrastruktury  ITS  służą  również  pojazdom  komunikacji  miejskiej,  zarówno  autobusowej,  jak  i  tramwajowej,  a  więc  czynnościom  opodatkowanym  VAT. Tak  więc  przedmiotowy  zakup  służy  jednocześnie  sprzedaży  opodatkowanej  VAT  (usłudze  komunikacji  miejskiej)  i  niepodlegającej  VAT  i  nie  można  wydzielić  kwoty  VAT  służącej  wyłącznie  sprzedaży  opodatkowanej  VAT. Gmina  planuje  odliczenie  VAT  od  wydatków  ponoszonych  na  budowę,  remont,  konserwację  i  bieżące  utrzymanie  sygnalizacji  świetlnej  oraz  ITS  określonych  w  pkt  b  za  pomocą  prewspółczynnika  Urzędu  Miejskiego  . IV.  BUDOWA,  REMONTY  i  KONSERWACJA  SIECI  TRAKCYJNYCH Ponoszone  przez  Gmina-ZD  wydatki  na  budowę  (w  tym  opracowanie  dokumentacji  projektowej  w  zakresie  budowy)  i  remontu  sieci  trakcyjnej,  a  także  wydatki  związane  z  konserwacją  sieci  trakcyjnej,  jako  infrastruktury  towarzyszącej  komunikacji  miejskiej  tramwajowej,  służą  w  całości  wykonywaniu  przez  Gminę  usługi  komunikacji  miejskiej  opodatkowanej  VAT. Gmina-ZD  planuje  odliczenie  VAT  od  wydatków  na  budowę,  remonty  i  konserwację  sieci  trakcyjnych  w  całości. V.  KONSERWACJA  i  UTRZYMANIE  PRZYSTANKÓW  I  WIAT Gmina-ZD  zleca  prace  polegające  na  utrzymaniu  i  konserwacji  przystanków  i  wiat  będących  własnością  Gminy-ZD,  które  nie  posiadają  paneli  reklamowych  i  nie  są  wydzierżawiane.  Wiaty  przystankowe  służą  wykonywaniu  przez  Gminę-Urząd  Miejski  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej  opodatkowanej  VAT. Gmina-ZD  planuje  odliczenie  VAT  od  wydatków  na  konserwację  i  utrzymanie  wyżej  wymienionych  przystanków  i  wiat  w  całości. VI.  OPŁATA  ZA  UDOSTĘPNIENIE  WIAT Jak  opisano  w  stanie  faktycznym  1.3.A  właściciele  wiat  obciążają  Gminę-ZD  opłatą  za  udostępnienie  wiat  (opłata  ta  jest  opodatkowana  VAT).  Zakup  ten  służy  w  całości  czynności  opodatkowanej  VAT  –  tj.  usłudze  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej.  Gmina-ZD  wydzierżawia  bowiem  wiaty  aby  wykonać  usługę  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej.  W  związku  z  powyższym,  Gmina-ZD  planuje  odliczać  VAT  z  tytułu  zakupu  usługi  udostępnienia  wiat  w  całości. VII.  BUDOWA  I  UTRZYMANIE  KANAŁÓW  TECHNOLOGICZNYCH Gmina-ZD  buduje  oraz  utrzymuje  kanały  technologiczne  –  zgodnie  z  art.  4  pkt  15a  ustawy  o  drogach  publicznych  kanał  technologiczny  to  ciąg  osłonowych  elementów  obudowy,  studni  kablowych  oraz  innych  obiektów  lub  urządzeń  służących  umieszczeniu  lub  eksploatacji: a)    urządzeń  infrastruktury  technicznej  związanych  z  potrzebami  zarządzania  drogami  lub  potrzebami  ruchu  drogowego, b)    linii  telekomunikacyjnych  wraz  z  zasilaniem  oraz  linii  elektroenergetycznych,  niezwiązanych  z  potrzebami  zarządzania  drogami  lub  potrzebami  ruchu  drogowego. Kanały  technologiczne  służą  jednocześnie: -        wykonywaniu  zadań  Gminy  –  jej  jednostek  organizacyjnych  w  tym  Urzędu  Miejskiego  (są  to  czynności  zwolnione  z  VAT,  niepodlegające  VAT  oraz  opodatkowane  VAT); -        celom  komercyjnym  –  są  przez  Gminę-ZD  wydzierżawiane  podmiotom,  które  w  tych  kanałach  technologicznych  umieszczają  swoje  sieci,  kable,  przewody.  Za  udostępnianie  kanałów  technologicznych  podmiotom  zewnętrznym  Gmina-ZD  pobiera  opłaty  opodatkowane  VAT.  Gmina-ZD  nie  ma  możliwości  wskazania  jaka  część  zakupów  na  budowę  oraz  utrzymanie  kanałów  technologicznych  służy  wykonywaniu  czynności  opodatkowanych  VAT. Gmina  planuje  odliczać  VAT  prewspółczynnikiem  i  strukturą  sprzedaży  obliczonych  dla  Urzędu  Miejskiego  . VIII.  KOSZTY  BUDOWY,  REMONTÓW,  UTRZYMANIA  i  KONSERWACJI  PRZEJŚĆ  PODZIEMNYCH ZD  jako  zarządca  dróg  publicznych  w  Gminie  jest  również  zarządcą  przejść  podziemnych,  których  główną  funkcją  jest  umożliwienie  przemieszczania  się  pieszych. W  niektórych  przejściach  podziemnych  znajdują  się  lokale  użytkowe,  które  są  wydzierżawiane  przez  Gminę-ZD  na  podstawie  opodatkowanych  VAT  umów.  ZD  ponosi  koszty  budowy,  remontu,  konserwacji  i  utrzymania  wszystkich  przejść  podziemnych,  w  tym  również  i  tych,  w  których  znajdują  się  lokale  użytkowe. ZD  ma  możliwość  wskazania  wydatków  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  przejść  podziemnych,  w  których  znajdują  się  lokale  użytkowe. Ponieważ  przejścia,  w  których  znajdują  się  odpłatnie  udostępniane  lokale  użytkowe  służą  wykonywaniu  czynności  opodatkowanych  VAT  (odpłatna  dzierżawa)  oraz  niedających  prawa  do  odliczenia  VAT,  ZD  planuje  odliczenie  VAT  od  wydatków  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  tych  przejść  podziemnych  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika  obliczonego  dla  ZD. Pytania  1.    Czy  prawidłowym  jest  obniżenie  kwoty  VAT  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  oraz  odprzedaży  energii  elektrycznej  do  wolnostojących  paneli  reklamowych  i  biletomatów,  o  kwotę  VAT  naliczonego  od  wydatków  na  zakup  energii  elektrycznej  do  oświetlenia  ulic,  placów  i  dróg  oraz  sygnalizacji  świetlnej  opisanych  w  pkt  I,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  ? 2.    Czy  prawidłowym  jest  obniżenie  kwoty  VAT  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  o  kwotę  VAT  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  urządzeń  oświetlenia  ulicznego,  o  których  mowa  w  pkt  II  b  i  c,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  ? 3.    Czy  prawidłowym  jest  obniżenie  kwoty  VAT  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  o  kwotę  VAT  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remont,  konserwację  i  bieżące  utrzymanie  sygnalizacji  świetlnej  oraz  ITS  określonych  w  pkt  III  b,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  ? 4.    Czy  prawidłowym  jest  obniżenie  kwoty  VAT  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  o  kwotę  VAT  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  konserwację  i  remonty  sieci  trakcyjnych  określonych  w  pkt  IV,  w  całości? 5.    Czy  prawidłowym  jest  obniżenie  kwoty  VAT  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej  o  kwotę  VAT  naliczonego  od  wydatków  na  utrzymanie  i  konserwację  przystanków  i  wiat,  opisanych  w  pkt  V,  w  całości? 6.    Czy  prawidłowym  jest  obniżenie  kwoty  VAT  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej  o  kwotę  VAT  naliczonego  od  opłaty  za  udostępnienie  wiat,  o  której  mowa  w  pkt  VI,  w  całości? 7.    Czy  prawidłowym  jest  obniżenie  kwoty  VAT  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  odpłatnego  udostępnienia  kanałów  technologicznych,  o  których  mowa  w  pkt  VII,  o  kwotę  VAT  naliczonego  od  budowy  i  utrzymania  kanałów  technologicznych,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  i  struktury  sprzedaży,  o  której  mowa  w  art.  90  ust.  2  i  3  ustawy  o  VAT,  obliczonej  dla  Urzędu  Miejskiego  ? 8.    Czy  prawidłowym  jest  obniżenie  kwoty  VAT  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  dzierżawy  lokali  użytkowych  w  przejściach  podziemnych  o  kwotę  VAT  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  tych  przejść  podziemnych,  o  których  mowa  w  pkt.  VIII  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT  obliczonego  dla  ZD?  Państwa  stanowisko  w  sprawie Wspólne  stanowisko  w  sprawie  –  pytania  1-8. Przepisem  regulującym  prawo  do  odliczenia  VAT  jest  art.  86  ust.  1  ustawy  o  VAT,  zgodnie  z  którym  w  zakresie,  w  jakim  towary  i  usługi  są  wykorzystywane  do  wykonywania  czynności  opodatkowanych,  podatnikowi,  o  którym  mowa  w  art.  15,  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego,  z  zastrzeżeniem  art.  114,  art.  119  ust.  4,  art.  120  ust.  17  i  19  oraz  art.  124. Powyższe  oznacza,  że  aby  podatnik  posiadał  prawo  do  odliczenia  VAT,  zakup  ma  być  przeznaczony  na  wykonywanie  opodatkowanych  VAT  czynności,  a  więc  podatnik  musi  udowodnić  związek  zakupu  ze  sprzedażą,  przy  czym  związek  ten  może  mieć  charakter  bezpośredni  (zakup  jest  niezbędny  dla  wykonania  danej  usługi/dostawy)  lub  pośredni. Podatnik  w  swojej  działalności  może  wykonywać  następujące  rodzaje  czynności:  podlegające  opodatkowaniu  VAT  (korzystające  ze  zwolnienia  z  VAT  i  opodatkowane  VAT  stawką)  oraz  czynności  niepodlegające  opodatkowaniu  VAT,  ale  prawo  do  odliczenia  VAT  służy  jedynie  wówczas  gdy  podatnik  wykorzystuje  zakup  na  wykonywanie  czynności  opodatkowanych  VAT. Ustawa  o  VAT  reguluje  również  zakres  prawa  do  odliczenia. Najprostszą  sytuacją  jest  jeżeli  podatnik  przeznacza  zakup  w  całości  (wyłącznie)  na  wykonywanie  czynności  opodatkowanych  VAT  –  wówczas  prawo  do  odliczenia  przysługuje  mu  w  całości.  Jeżeli  natomiast  zakup  służy  do  wykonywania  jednocześnie  czynności  opodatkowanych  VAT  oraz  niedających  prawa  do  odliczenia  VAT  (zwolnionych  z  VAT  lub  niepodlegających  VAT)  wówczas  zastosowanie  znajdzie  przepis  art.  90  ust.  1  ustawy  o  VAT,  zgodnie  z  którym  w  stosunku  do  towarów  i  usług,  które  są  wykorzystywane  przez  podatnika  do  wykonywania  czynności,  w  związku  z  którymi  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego,  jak  i  czynności,  w  związku  z  którymi  takie  prawo  nie  przysługuje,  podatnik  jest  obowiązany  do  odrębnego  określenia  kwot  podatku  naliczonego  związanych  z  czynnościami,  w  stosunku  do  których  podatnikowi  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego. Tak  więc  zasadą  jest,  że  podatnik  powinien  wskazać  kwotę  VAT,  która  służy  wyłącznie  czynnościom  opodatkowanym  VAT  i  tylko  co  do  tej  kwoty  podatnikowi  będzie  służyło  prawo  do  odliczenia  VAT. Możliwe  są  jednakże  sytuacje,  gdy  zakup  służy  jednocześnie  czynnościom  opodatkowanym  VAT  i  niepodlegającym  VAT,  przy  czym  podatnik  nie  ma  możliwości  wyodrębnienia  kwoty  podatku  służącej  wyłącznie  czynnościom  opodatkowanym  VAT.  Wówczas  zastosowanie  znajdzie  przepis  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT  o  odliczeniu  prewspółczynnikiem.  Zgodnie  z  przepisem  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT,  w  przypadku  nabycia  towarów  i  usług  wykorzystywanych  zarówno  do  celów  wykonywanej  przez  podatnika  działalności  gospodarczej,  jak  i  do  celów  innych  niż  działalność  gospodarcza,  z  wyjątkiem  celów  osobistych,  do  których  ma  zastosowanie  art.  7  ust.  2  i  art.  8  ust.  2,  oraz  celów,  o  których  mowa  w  art.  8  ust.  5  –  w  przypadku,  o  którym  mowa  w  tym  przepisie,  gdy  przypisanie  tych  towarów  i  usług  w  całości  do  działalności  gospodarczej  podatnika  nie  jest  możliwe,  kwotę  podatku  naliczonego,  o  której  mowa  w  ust.  2,  oblicza  się  zgodnie  ze  sposobem  określenia  zakresu  wykorzystywania  nabywanych  towarów  i  usług  do  celów  działalności  gospodarczej,  zwanym  dalej  „sposobem  określenia  proporcji”.  Sposób  określenia  proporcji  powinien  najbardziej  odpowiadać  specyfice  wykonywanej  przez  podatnika  działalności  i  dokonywanych  przez  niego  nabyć. Zgodnie  z  przepisem  art.  86  ust.  2b  ustawy  o  VAT,  sposób  określenia  proporcji  najbardziej  odpowiada  specyfice  wykonywanej  przez  podatnika  działalności  i  dokonywanych  przez  niego  nabyć,  jeżeli: 1)    zapewnia  dokonanie  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego  wyłącznie  w  odniesieniu  do  części  kwoty  podatku  naliczonego  proporcjonalnie  przypadającej  na  wykonywane  w  ramach  działalności  gospodarczej  czynności  opodatkowane  oraz 2)    obiektywnie  odzwierciedla  część  wydatków  przypadającą  odpowiednio  na  działalność  gospodarczą  oraz  na  cele  inne  niż  działalność  gospodarcza,  z  wyjątkiem  celów  osobistych,  do  których  ma  zastosowanie  art.  7  ust.  2  i  art.  8  ust.  2,  oraz  celów,  o  których  mowa  w  art.  8  ust.  5  –  w  przypadku,  o  którym  mowa  w  tym  przepisie,  gdy  przypisanie  tych  wydatków  w  całości  do  działalności  gospodarczej  nie  jest  możliwe. Jak  podano  w  stanie  faktycznym  Gmina-Urząd  Miejski  oraz  Gmina-ZD  obliczają  własne  prewspółczynniki. Możliwym  jest  również,  że  podatnik  przeznacza  zakup  jednocześnie  na  wykonywanie  czynności  opodatkowanych  VAT  i  zwolnionych  z  VAT,  przy  czym  podatnik  nie  ma  możliwości  wyodrębnienia  kwoty  podatku  służącej  wyłącznie  czynnościom  opodatkowanym  VAT.  Podatnik  posiada  wówczas  prawo  do  odliczenia  VAT  przy  zastosowaniu  struktury  sprzedaży  obliczonej  zgodnie  z  przepisem  art.  90  ust.  2  i  3  ustawy  o  VAT. Zgodnie  z  art.  90  ust.  2  ustawy  o  VAT  jeżeli  nie  jest  możliwe  wyodrębnienie  całości  lub  części  kwot,  o  których  mowa  w  ust.  1,  podatnik  może  pomniejszyć  kwotę  podatku  należnego  o  taką  część  kwoty  podatku  naliczonego,  którą  można  proporcjonalnie  przypisać  czynnościom,  w  stosunku  do  których  podatnikowi  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego,  z  zastrzeżeniem  ust.  10. Na  podstawie  art.  90  ust.  3  ustawy  o  VAT  proporcję,  o  której  mowa  w  ust.  2,  ustala  się  jako  udział  rocznego  obrotu  z  tytułu  czynności,  w  związku  z  którymi  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego,  w  całkowitym  obrocie  uzyskanym  z  tytułu  czynności,  w  związku  z  którymi  podatnikowi  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego,  oraz  czynności,  w  związku  z  którymi  podatnikowi  nie  przysługuje  takie  prawo. Jak  podano  w  opisie  stanu  faktycznego  –  Gmina-Urząd  Miejski  posiada  własną  strukturę  sprzedaży. Należy  podkreślić,  że  na  gruncie  podatku  VAT  Gmina  jako  jednostka  samorządu  terytorialnego  wykonując  zadania,  do  realizacji  których  została  powołana,  może  działać  jako  podatnik  VAT  lub  jako  podmiot,  który  nie  jest  podatnikiem  VAT. Zgodnie  bowiem  z  przepisem  art.  15  ust.  1  ustawy  o  VAT,  podatnikami  są  osoby  prawne,  jednostki  organizacyjne  niemające  osobowości  prawnej  oraz  osoby  fizyczne,  wykonujące  samodzielnie  działalność  gospodarczą,  o  której  mowa  w  ust.  2,  bez  względu  na  cel  lub  rezultat  takiej  działalności.  Zgodnie  z  art.  15  ust.  2  ustawy  o  VAT,  działalność  gospodarcza  obejmuje  wszelką  działalność  producentów,  handlowców  lub  usługodawców,  w  tym  podmiotów  pozyskujących  zasoby  naturalne  oraz  rolników,  a  także  działalność  osób  wykonujących  wolne  zawody.  Działalność  gospodarcza  obejmuje  w  szczególności  czynności  polegające  na  wykorzystywaniu  towarów  lub  wartości  niematerialnych  i  prawnych  w  sposób  ciągły  dla  celów  zarobkowych. Zgodnie  z  przepisem  art.  15  ust.  6  ustawy  o  VAT,  nie  uznaje  się  za  podatnika  organów  władzy  publicznej  oraz  urzędów  obsługujących  te  organy  w  zakresie  realizowanych  zadań  nałożonych  odrębnymi  przepisami  prawa,  dla  realizacji  których  zostały  one  powołane,  z  wyłączeniem  czynności  wykonywanych  na  podstawie  zawartych  umów  cywilnoprawnych. Należy  również  powołać  postanowienie  TSUE  z  (...)  r.  nr  (...),  zgodnie  z  tezą  którego:  Dyrektywę  Rady  2006/112/WE  z  28  listopada  2006  r.  w  sprawie  wspólnego  systemu  podatku  od  wartości  dodanej  należy  interpretować  w  ten  sposób,  że  nie  sprzeciwia  się  ona  opodatkowaniu  podatkiem  od  wartości  dodanej  transakcji  takich  jak  te  zamierzone  przez  (...),  o  ile  sąd  odsyłający  stwierdzi,  iż  transakcje  te  stanowią  działalność  gospodarczą  w  rozumieniu  art.  9  ust.  1  tej  dyrektywy  oraz  iż  nie  są  wykonywane  przez  rzeczoną  gminę  w  charakterze  organu  władzy  publicznej  w  rozumieniu  art.  13  ust.  1  akapit  pierwszy  owej  dyrektywy.  Jeśli  jednak  należałoby  uznać  te  transakcje  za  wykonywane  przez  wspomnianą  gminę  działającą  w  charakterze  organu  władzy  publicznej,  to  przepisy  dyrektywy  2006/112  nie  sprzeciwiałyby  się  ich  opodatkowaniu,  gdyby  sąd  odsyłający  stwierdził,  że  ich  zwolnienie  mogłoby  prowadzić  do  znaczących  zakłóceń  konkurencji  w  rozumieniu  art.  13  ust.  1  akapit  drugi  tej  dyrektywy. Zgodnie  z  przepisem  art.  9  ust.  1  Dyrektywy  112: „Podatnikiem”  jest  każda  osoba  prowadząca  samodzielnie  w  dowolnym  miejscu  jakąkolwiek  działalność  gospodarczą,  bez  względu  na  cel  czy  też  rezultaty  takiej  działalności. „Działalność  gospodarcza”  obejmuje  wszelką  działalność  producentów,  handlowców  lub  usługodawców,  włącznie  z  górnictwem,  działalnością  rolniczą  i  wykonywaniem  wolnych  zawodów  lub  uznanych  za  takie.  Za  działalność  gospodarczą  uznaje  się  w  szczególności  wykorzystywanie,  w  sposób  ciągły,  majątku  rzeczowego  lub  wartości  niematerialnych  w  celu  uzyskania  z  tego  tytułu  dochodu. Zgodnie  natomiast  z  przepisem  art.  13  ust.  1  Dyrektywy  112: Krajowe,  regionalne  i  lokalne  organy  władzy  oraz  inne  podmioty  prawa  publicznego  nie  są  uważane  za  podatników  w  związku  z  działalnością,  którą  podejmują  lub  transakcjami,  których  dokonują  jako  organy  władzy  publicznej,  nawet  jeśli  pobierają  należności,  opłaty,  składki  lub  płatności  w  związku  z  takimi  działaniami  lub  transakcjami. Jednakże  w  przypadku  gdy  podejmują  one  takie  działania  lub  dokonują  takich  transakcji,  są  uważane  za  podatników  w  odniesieniu  do  tych  działań  lub  transakcji,  gdyby  wykluczenie  ich  z  kategorii  podatników  prowadziło  do  znaczących  zakłóceń  konkurencji. W  każdych  okolicznościach  podmioty  prawa  publicznego  są  uważane  za  podatników  w  związku  z  czynnościami  określonymi  w  załączniku  I,  chyba  że  niewielka  skala  tych  działań  sprawia,  że  mogą  być  one  pominięte. Mając  na  względzie  powyższe  orzeczenie  TSUE  należy  zaznaczyć,  że  gmina  będzie  podatnikiem  VAT,  jeżeli  dana  czynność  wykonywana  jest  w  ramach  działalności  gospodarczej  oraz  jednocześnie  nie  są  spełnione  przesłanki  działania  gminy  jako  organ  władzy  publicznej.  Należy  jednakże  podkreślić,  że  w  każdych  okolicznościach  podmioty  prawa  publicznego  są  uważane  za  podatników  w  związku  z  czynnościami  określonymi  w  załączniku  I,  chyba  że  niewielka  skala  tych  działań  sprawia,  że  mogą  być  one  pominięte.  W  załączniku  nr  I  wymieniono  między  innymi  przewóz  osób. Jak  już  zostało  zaznaczone,  Gmina  wykonując  zadania  publiczne,  do  realizacji  których  została  powołana  może  działać  jako: -        podatnik  VAT  (gdy  wykonuje  działalność  gospodarczą  w  rozumieniu  ustawy  o  VAT,  przy  czym  jednocześnie  brak  przesłanek  do  wyłączenia  z  opodatkowania  jako  organ  władzy  publicznej  na  podstawie  przepisu  art.  15  ust.  6  ustawy  o  VAT); -        organ  władzy  publicznej  nie  będący  podatnikiem  VAT  co  do  danej  czynności  (gdy  wykonuje  działalność  gospodarczą  w  rozumieniu  art.  15  ust.  2  ustawy  o  VAT  przy  czym  jednocześnie  następuje  wyłączenie  ze  względu  na  działanie  jako  organ  władzy  publicznej  na  podstawie  art.  15  ust.  6  ustawy  o  VAT); -        podmiot,  który  nie  działa  jako  podatnik  VAT  (gdy  w  ogóle  nie  jest  wykonywana  działalność  gospodarcza  w  rozumieniu  art.  15  ust.  2  ustawy  o  VAT). Reasumując,  podatnik  powinien  zawsze  wyodrębnić  kwoty  VAT,  które  służą  bezpośrednio  wykonywaniu  czynności  opodatkowanych  VAT  i  tylko  od  tych  kwot  służy  mu  prawo  do  odliczenia.  Jeżeli  natomiast  zakup  służy  czynnościom  opodatkowanym  VAT  i  niedającym  prawa  do  odliczenia  (niepodlegającym  opodatkowaniu  VAT  lub  zwolnionym  z  VAT)  i  podatnik  nie  ma  możliwości  wskazania  jaka  część  kwoty  VAT  służy  wyłącznie  czynnościom  opodatkowanym  VAT,  prawo  do  odliczenia  służy  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika  (gdy  zakup  służy  czynnościom  opodatkowanym  i  niepodlegającym  VAT),  albo  struktury  sprzedaży  (gdy  zakup  służy  czynnościom  opodatkowanym  i  zwolnionym  z  VAT)  albo  strukturą  sprzedaży  i  prewspółczynnikiem  (gdy  zakup  służy  czynnościom  niepodlegającym  VAT,  zwolnionym  z  VAT  oraz  opodatkowanym  VAT). Szczegółowe  stanowisko  odnośnie  poszczególnych  pytań. Ad  pytanie  nr  1. Gmina-ZD  jest  w  stanie  wskazać  kwoty  VAT,  które  nie  służą  żadnej  opodatkowanej  VAT  czynności,  jedynie  co  do  niektórych  punktów  poboru  energii  i  co  do  tej  części  Gmina-ZD  nie  będzie  odliczała  VAT. Co  do  pozostałych  punktów  poboru,  Gmina-ZD  nie  ma  możliwości  przyporządkowania,  które  z  punktów  poboru  dostarczają  energię  elektryczną  do  oświetlania  ulic,  placów  i  dróg  oraz  sygnalizacji  świetlnej,  a  także  zasilania  infrastruktury  komunikacji  miejskiej,  oświetlania  paneli  reklamowych  umieszczonych  w  wiatach  przystankowych  oraz  wolnostojących  paneli  reklamowych  na  przystankach  komunikacji  miejskiej,  a  także  zasilania  biletomatów. Ponieważ  energia  elektryczna  służy  jednocześnie  wykonywaniu  czynności  niepodlegających  VAT  oraz  opodatkowanych  VAT  (usłudze  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej  oraz  odprzedaży  energii  elektrycznej  do  wolnostojących  paneli  reklamowych)  i  podatnik  nie  ma  możliwości  wskazania  jaka  kwota  VAT  naliczonego  wykazanego  na  fakturach  zakupowych  służy  wykonywaniu  wyłącznie  czynności  opodatkowanych  VAT,  w  związku  z  powyższym  prawo  do  odliczenia  służy  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT. Czynności  opodatkowane  VAT,  na  wykonywanie  których  przeznaczona  jest  dostawa  energii  elektrycznej  to  jednocześnie  komunikacja  miejska  (usługa  komunikacji  miejskiej  wykonywana  jest  przez  Gminę-Urząd  Miejski  )  oraz  odsprzedaż  energii  do  wolnostojących  paneli  reklamowych  i  biletomatów,  które  realizowane  są  przez  Gminę-ZD.  W  związku  z  tym,  że  energia  elektryczna  (w  tym  dostarczana  przez  Gminę-ZD  do  paneli  reklamowych  w  wiatach  oraz  biletomatów)  zakupywana  jest  na  cele  usługi  komunikacji  miejskiej,  a  usługa  komunikacji  miejskiej  świadczona  jest  przez  Gminę-Urząd  Miejski,  a  jednocześnie  nie  ma  możliwości  wydzielania  z  faktur  zakupowych  jaka  część  VAT  naliczonego  służy  odsprzedaży  do  wolnostojących  paneli  reklamowych  i  biletomatów,  a  jaka  jest  wykorzystywana  na  cele  komunikacji  miejskiej,  odliczenie  VAT  powinno  być  dokonane  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego. Gmina  podkreśla,  że  uzyskała  interpretację  indywidualną  z  5  sierpnia  2016  r.  (…),  zgodnie  z  którą  w  sytuacji  gdy  zakupione  przez  jednostkę  budżetową  towary  i  usługi  przeznaczone  będą  w  części  na  wykonywanie  zadań  opodatkowanych  VAT  oraz  niepodlegających  opodatkowaniu  wykonywanych  przez  tę  jednostkę  oraz  inne  jednostki  budżetowe  w  tym  urząd  obsługujący  jst  i  nie  będzie  możliwości  wyodrębnienia  jaka  część  zakupów  przeznaczona  jest  na  potrzeby  danej  jednostki  budżetowej,  podatnikowi  przysługuje  prawo  do  odliczenia  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika  obliczonego  dla  urzędu  obsługującego  jst. Ad  pytanie  nr  2. Jak  podano  w  opisie  stanu  faktycznego  w  pkt  II  b  i  c,  wydatki  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  urządzeń  oświetlenia  ulicznego  służą  jednocześnie  czynności  opodatkowanej  VAT  (usłudze  komunikacji  miejskiej)  oraz  czynnościom  niepodlegającym  VAT  i  nie  ma  możliwości  wskazania  jaka  część  kwoty  VAT  służy  wyłącznie  czynnościom  opodatkowanym  VAT,  w  związku  z  powyższym  prawo  do  odliczenia  służy  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT. Czynności  opodatkowane  VAT  –  usługa  komunikacji  miejskiej  wykonywana  jest  przez  Gminę-Urząd  Miejski,  odliczenie  VAT  powinno  być  dokonane  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  . Ad  pytanie  nr  3. Jak  podano  w  opisie  stanu  faktycznego  III  b,  wydatki  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  sygnalizacji  świetlnej  służą  jednocześnie  czynności  opodatkowanej  VAT  (usłudze  komunikacji  miejskiej)  oraz  czynnościom  niepodlegającym  VAT  i  nie  ma  możliwości  wskazania  jaka  część  kwoty  VAT  służy  wyłącznie  czynnościom  opodatkowanym  VAT,  w  związku  z  powyższym  prawo  do  odliczenia  służy  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT. Czynności  opodatkowane  VAT  –  usługa  komunikacji  miejskiej  wykonywana  jest  przez  Gminę-Urząd  Miejski,  odliczenie  VAT  powinno  być  dokonane  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  .  Ad  pytanie  nr  4. W  związku  z  tym,  że  usługa  konserwacji,  budowy  i  remontu  sieci  trakcyjnych  służy  wyłącznie  czynności  opodatkowanej  VAT  (usłudze  komunikacji  miejskiej  tramwajowej),  na  podstawie  art.  86  ust.  1  ustawy  o  VAT,  Gminie  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  VAT  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  o  całą  kwotę  podatku  VAT  naliczonego  z  tytułu  zakupu  usług  budowy,  remontu  i  konserwacji  sieci  trakcyjnej. Ad  pytanie  nr  5. W  związku  z  tym,  że  usługa  konserwacji  i  utrzymania  przystanków  i  wiat  opisanych  w  pkt  5  służy  wyłącznie  czynności  opodatkowanej  VAT  (usłudze  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej),  na  podstawie  art.  86  ust.  1  ustawy  o  VAT,  Gminie  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  VAT  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  komunikacji  miejskiej  o  całą  kwotę  podatku  VAT  naliczonego  z  tytułu  zakupu  usług  budowy,  remontu,  konserwacji  i  utrzymania  wiat  przystankowych. Ad  pytanie  nr  6. W  związku  z  tym,  że  zakup  usługi  udostępnienia  wiat  służy  wyłącznie  czynności  opodatkowanej  VAT  (usłudze  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej),  na  podstawie  art.  86  ust.  1  ustawy  o  VAT,  Gminie  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  VAT  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  komunikacji  miejskiej  o  całą  kwotę  podatku  VAT  naliczonego  z  tytułu  dzierżawy  wiat. Ad  pytanie  nr  7. Wydatki  na  budowę  oraz  utrzymanie  kanałów  technologicznych  służą  wykonywaniu  czynności  opodatkowanych  VAT  (odpłatne,  opodatkowane  VAT  udostępnienie  podmiotom  zewnętrznym),  zwolnionych  z  VAT  i  niepodlegających  VAT  przez  Urząd  Miejski  oraz  inne  jednostki  budżetowe  i  zakłady  budżetowe  Gminy  i  nie  ma  możliwości  wskazania  jaka  część  podatku  naliczonego  służy  wyłącznie  czynnościom  opodatkowanym  VAT,  tak  więc  prawo  do  odliczenia  VAT  służyło  będzie  przy  zastosowaniu  struktury  sprzedaży,  o  której  mowa  w  art.  90  ust.  2  i  3  ustawy  o  VAT  oraz  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT. Ponieważ  zakup  wykorzystywany  jest  przez  ZD  oraz  inne  jednostki  budżetowe  (w  tym  Urząd  Miejski)  odliczenia  należy  dokonać  prewspółczynnikiem  i  strukturą  obliczoną  dla  Urzędu  Miejskiego  -  zgodnie  z  interpretacjami  nr  (…)  i  (…). Ad  pytanie  nr  8. Ponieważ  przejścia,  w  których  znajdują  się  odpłatnie  udostępniane  lokale  użytkowe,  służą  wykonywaniu  przez  ZD  czynności  opodatkowanych  VAT  (odpłatna  dzierżawa)  oraz  niedających  prawa  do  odliczenia  VAT,  Gminie  służy  prawo  do  odliczenia  VAT  od  wydatków  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  tych  przejść  podziemnych  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika  obliczonego  dla  ZD. Ocena  stanowiska  Stanowisko,  które  przedstawili  Państwo  we  wniosku  jest: ·         prawidłowe  –  w  zakresie  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  oraz  odprzedaży  energii  elektrycznej  do  wolnostojących  paneli  reklamowych  i  biletomatów,  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  zakup  energii  elektrycznej  do  oświetlenia  ulic,  placów  i  dróg  oraz  sygnalizacji  świetlnej,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  1); ·         nieprawidłowe  –  w  zakresie  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  urządzeń  oświetlenia  ulicznego,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  2); ·         prawidłowe  –  w  zakresie  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remont,  konserwację  i  bieżące  utrzymanie  sygnalizacji  świetlnej  oraz  ITS,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  3); ·         nieprawidłowe  –  w  zakresie  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  konserwację  i  remonty  sieci  trakcyjnych  oraz  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  utrzymanie  i  konserwację  przystanków  i  wiat,  w  całości  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  4  i  nr  5); ·         prawidłowe  –  w  zakresie  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej  o  kwotę  VAT  naliczonego  od  opłaty  za  udostępnienie  wiat,  w  całości  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  6); ·         nieprawidłowe  –  w  zakresie  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  odpłatnego  udostępnienia  kanałów  technologicznych  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  budowy  i  utrzymania  kanałów  technologicznych,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  i  struktury  sprzedaży,  o  której  mowa  w  art.  90  ust.  2  i  3  ustawy,  obliczonej  dla  Urzędu  Miejskiego  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  7); ·         nieprawidłowe  –  w  zakresie  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  dzierżawy  lokali  użytkowych  w  przejściach  podziemnych  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  tych  przejść  podziemnych,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  ZD  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  8). Uzasadnienie  interpretacji  indywidualnej Podstawowe  zasady  dotyczące  odliczania  podatku  naliczonego  zostały  sformułowane  w  art.  86  ust.  1  ustawy  z  dnia  11  marca  2004  r.  o  podatku  od  towarów  i  usług  (Dz.  U.  z  2022  r.  poz.  931  ze  zm.),  zwanej  dalej  ustawą.  W  myśl  tego  przepisu: W  zakresie,  w  jakim  towary  i  usługi  są  wykorzystywane  do  wykonywania  czynności  opodatkowanych,  podatnikowi,  o  którym  mowa  w  art.  15,  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego,  z  zastrzeżeniem  art.  114,  art.  119  ust.  4,  art.  120  ust.  17  i  19  oraz  art.  124.  Stosownie  do  treści  art.  86  ust.  2  pkt  1  ustawy: Kwotę  podatku  naliczonego  stanowi  suma  kwot  podatku  wynikających  z  faktur  otrzymanych  przez  podatnika  z  tytułu:  a)    nabycia  towarów  i  usług,  b)    dokonania  całości  lub  części  zapłaty  przed  nabyciem  towaru  lub  wykonaniem  usługi.  Z  powyższych  przepisów  wynika,  że  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego  przysługuje  wówczas,  gdy  zostaną  spełnione  określone  warunki,  tzn.  odliczenia  tego  dokonuje  zarejestrowany,  czynny  podatnik  podatku  od  towarów  i  usług  oraz  gdy  towary  i  usługi,  z  których  nabyciem  podatek  został  naliczony,  są  wykorzystywane  do  wykonywania  czynności  opodatkowanych.  Warunkiem  umożliwiającym  podatnikowi  skorzystanie  z  prawa  do  odliczenia  podatku  naliczonego  jest  związek  zakupów  z  wykonywanymi  czynnościami  opodatkowanymi.  Przedstawiona  wyżej  zasada  wyklucza  zatem  możliwość  dokonania  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego  związanego  z  towarami  i  usługami,  które  nie  są  wykorzystywane  do  wykonywania  czynności  opodatkowanych,  czyli  w  przypadku  ich  wykorzystania  do  czynności  zwolnionych  od  podatku  VAT  oraz  niepodlegających  temu  podatkowi.  W  każdym  przypadku  należy  więc  dokonać  oceny,  czy  intencją  podatnika  wykonującego  określone  czynności,  z  którymi  łączą  się  skutki  podatkowo-prawne,  było  wykonywanie  czynności  opodatkowanych.  Podatnik  w  celu  odliczenia  podatku  naliczonego,  w  pierwszej  kolejności  ma  obowiązek  odrębnego  określenia,  z  jakim  rodzajem  działalności  będzie  związany  podatek  wynikający  z  otrzymanych  faktur  zakupu,  czyli  dokonania  tzw.  bezpośredniej  alokacji.  Jeżeli  takie  wyodrębnienie  jest  możliwe,  podatnikowi  przysługuje  prawo  do  odliczenia  podatku  naliczonego  w  całości  przy  nabyciu  towarów  i  usług  związanych  ze  sprzedażą  opodatkowaną.  Natomiast  podatnikowi  nie  przysługuje  takie  prawo  przy  nabyciu  towarów  i  usług  związanych  ze  sprzedażą  niepodlegającą  opodatkowaniu  albo  zwolnioną  od  podatku.  Ponadto  podkreślić  należy,  że  ustawodawca  zapewnił  podatnikowi  prawo  do  odliczenia  podatku  naliczonego,  pod  warunkiem  spełnienia  przez  niego  zarówno  tzw.  przesłanek  pozytywnych,  m.in.  tego  że  zakupy  będą  wykorzystywane  do  wykonywania  czynności  opodatkowanych  oraz  niezaistnienia  przesłanek  negatywnych,  określonych  w  art.  88  ustawy  o  podatku  od  towarów  i  usług.  Jak  wynika  z  treści  art.  88  ust.  3a  pkt  2  ustawy:  Nie  stanowią  podstawy  do  obniżenia  podatku  należnego  oraz  zwrotu  różnicy  podatku  lub  zwrotu  podatku  naliczonego  faktury  i  dokumenty  celne  w  przypadku,  gdy  transakcja  udokumentowana  fakturą  nie  podlega  opodatkowaniu  albo  jest  zwolniona  od  podatku.  Stosownie  natomiast  do  art.  88  ust.  4  ustawy: Obniżenia  kwoty  lub  zwrotu  różnicy  podatku  należnego  nie  stosuje  się  również  do  podatników,  którzy  nie  są  zarejestrowani  jako  podatnicy  VAT  czynni,  zgodnie  z  art.  96,  z  wyłączeniem  przypadków,  o  których  mowa  w  art.  86  ust.  2  pkt  7.  Stosownie  do  cytowanych  wyżej  przepisów  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego  przysługuje  wówczas,  gdy  zostaną  spełnione  określone  warunki,  tzn.  odliczenia  tego  dokonuje  zarejestrowany,  czynny  podatnik  podatku  od  towarów  i  usług  oraz  gdy  towary  i  usługi,  z  których  nabyciem  podatek  został  naliczony,  są  wykorzystywane  do  wykonywania  czynności  opodatkowanych.  Warunkiem  umożliwiającym  podatnikowi  skorzystanie  z  prawa  do  odliczenia  podatku  naliczonego  jest  związek  zakupów  z  wykonywanymi  czynnościami  opodatkowanymi. Odliczyć  można  w  całości  podatek  naliczony,  który  jest  związany  z  transakcjami  opodatkowanymi  podatnika.  Wskazana  zasada  wyłącza  tym  samym  możliwość  dokonywania  odliczeń  podatku  naliczonego  związanego  z  towarami  i  usługami,  które  nie  są  w  ogóle  wykorzystywane  do  czynności  opodatkowanych,  czyli  w  przypadku  ich  wykorzystywania  do  czynności  zwolnionych  od  podatku  lub  niepodlegających  opodatkowaniu  VAT.  Jednocześnie  z  zasady  tej  wynika,  że  odliczenie  podatku  naliczonego  może  być  częściowe,  tzn.  w  tej  części,  w  jakiej  dane  towary  lub  usługi,  z  którymi  związany  jest  podatek  naliczony  są  wykorzystywane  do  realizacji  czynności  opodatkowanych,  z  pominięciem  tej  części  podatku  od  tych  towarów  i  usług,  w  jakiej  towary  te  (usługi)  są  wykorzystywane  do  wykonywania  czynności  nieopodatkowanych  podatkiem  VAT. Ponadto,  jak  stanowi  art.  86  ust.  2a  ustawy: W  przypadku  nabycia  towarów  i  usług  wykorzystywanych  zarówno  do  celów  wykonywanej  przez  podatnika  działalności  gospodarczej,  jak  i  do  celów  innych  niż  działalność  gospodarcza,  z  wyjątkiem  celów  osobistych,  do  których  ma  zastosowanie  art.  7  ust.  2  i  art.  8  ust.  2,  oraz  celów,  o  których  mowa  w  art.  8  ust.  5  –  w  przypadku,  o  którym  mowa  w  tym  przepisie,  gdy  przypisanie  tych  towarów  i  usług  w  całości  do  działalności  gospodarczej  podatnika  nie  jest  możliwe,  kwotę  podatku  naliczonego,  o  której  mowa  w  ust.  2,  oblicza  się  zgodnie  ze  sposobem  określenia  zakresu  wykorzystywania  nabywanych  towarów  i  usług  do  celów  działalności  gospodarczej,  zwanym  dalej  "sposobem  określenia  proporcji".  Sposób  określenia  proporcji  powinien  najbardziej  odpowiadać  specyfice  wykonywanej  przez  podatnika  działalności  i  dokonywanych  przez  niego  nabyć. Stosownie  do  art.  86  ust.  2b  ustawy: Sposób  określenia  proporcji  najbardziej  odpowiada  specyfice  wykonywanej  przez  podatnika  działalności  i  dokonywanych  przez  niego  nabyć,  jeżeli:  1)    zapewnia  dokonanie  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego  wyłącznie  w  odniesieniu  do  części  kwoty  podatku  naliczonego  proporcjonalnie  przypadającej  na  wykonywane  w  ramach  działalności  gospodarczej  czynności  opodatkowane  oraz 2)    obiektywnie  odzwierciedla  część  wydatków  przypadającą  odpowiednio  na  działalność  gospodarczą  oraz  na  cele  inne  niż  działalność  gospodarcza,  z  wyjątkiem  celów  osobistych,  do  których  ma  zastosowanie  art.  7  ust.  2  i  art.  8  ust.  2,  oraz  celów,  o  których  mowa  w  art.  8  ust.  5  –  w  przypadku,  o  którym  mowa  w  tym  przepisie,  gdy  przypisanie  tych  wydatków  w  całości  do  działalności  gospodarczej  nie  jest  możliwe. W  myśl  art.  86  ust.  2c  ustawy: Przy  wyborze  sposobu  określenia  proporcji  można  wykorzystać  w  szczególności  następujące  dane:  1)    średnioroczną  liczbę  osób  wykonujących  wyłącznie  prace  związane  z  działalnością  gospodarczą  w  ogólnej  średniorocznej  liczbie  osób  wykonujących  prace  w  ramach  działalności  gospodarczej  i  poza  tą  działalnością; 2)    średnioroczną  liczbę  godzin  roboczych  przeznaczonych  na  prace  związane  z  działalnością  gospodarczą  w  ogólnej  średniorocznej  liczbie  godzin  roboczych  przeznaczonych  na  prace  związane  z  działalnością  gospodarczą  i  poza  tą  działalnością; 3)    roczny  obrót  z  działalności  gospodarczej  w  rocznym  obrocie  podatnika  z  działalności  gospodarczej  powiększonym  o  otrzymane  przychody  z  innej  działalności,  w  tym  wartość  dotacji,  subwencji  i  innych  dopłat  o  podobnym  charakterze,  otrzymanych  na  sfinansowanie  wykonywanej  przez  tego  podatnika  działalności  innej  niż  gospodarcza; 4)    średnioroczną  powierzchnię  wykorzystywaną  do  działalności  gospodarczej  w  ogólnej  średniorocznej  powierzchni  wykorzystywanej  do  działalności  gospodarczej  i  poza  tą  działalnością. Według  art.  86  ust.  2d  ustawy: W  celu  obliczenia  kwoty  podatku  naliczonego  w  przypadku,  o  którym  mowa  w  ust.  2a,  przyjmuje  się  dane  za  poprzedni  rok  podatkowy.  Natomiast  zgodnie  z  art.  86  ust.  2e  ustawy: Podatnik  rozpoczynający  w  danym  roku  podatkowym  wykonywanie  działalności  gospodarczej  i  działalności  innej  niż  działalność  gospodarcza,  w  celu  obliczenia  kwoty  podatku  naliczonego  w  przypadku,  o  którym  mowa  w  ust.  2a,  przyjmuje  dane  wyliczone  szacunkowo,  według  prognozy  uzgodnionej  z  naczelnikiem  urzędu  skarbowego  w  formie  protokołu.  Stosownie  do  art.  86  ust.  2f  ustawy: Przepis  ust.  2e  stosuje  się  również,  gdy  podatnik  uzna,  że  w  odniesieniu  do  wykonywanej  przez  niego  działalności  i  dokonywanych  przez  niego  nabyć  dane  za  poprzedni  rok  podatkowy  byłyby  niereprezentatywne.  Na  mocy  art.  86  ust.  2g  ustawy: Proporcję  określa  się  procentowo  w  stosunku  rocznym.  Proporcję  tę  zaokrągla  się  w  górę  do  najbliższej  liczby  całkowitej.  Przepisy  art.  90  ust.  5,  6,  9a  i  10  stosuje  się  odpowiednio. W  myśl  art.  86  ust.  2h  ustawy: W  przypadku  gdy  podatnik,  dla  którego  sposób  określenia  proporcji  wskazują  przepisy  wydane  na  podstawie  ust.  22,  uzna,  że  wskazany  zgodnie  z  przepisami  wydanymi  na  podstawie  ust.  22  sposób  określenia  proporcji  nie  będzie  najbardziej  odpowiadać  specyfice  wykonywanej  przez  niego  działalności  i  dokonywanych  przez  niego  nabyć,  może  zastosować  inny  bardziej  reprezentatywny  sposób  określenia  proporcji.  Jak  stanowi  art.  86  ust.  22  ustawy: Minister  właściwy  do  spraw  finansów  publicznych  może,  w  drodze  rozporządzenia,  określić  w  przypadku  niektórych  podatników  sposób  określenia  proporcji  uznany  za  najbardziej  odpowiadający  specyfice  wykonywanej  przez  tych  podatników  działalności  i  dokonywanych  przez  nich  nabyć  oraz  wskazać  dane,  na  podstawie  których  jest  obliczana  kwota  podatku  naliczonego  z  wykorzystaniem  tego  sposobu  określenia  proporcji,  uwzględniając  specyfikę  prowadzenia  działalności  przez  niektórych  podatników  i  uwarunkowania  obrotu  gospodarczego. Na  podstawie  ww.  przepisu  art.  86  ust.  22  ustawy  zostało  wydane  rozporządzenie  Ministra  Finansów  z  dnia  17  grudnia  2015  r.  w  sprawie  sposobu  określania  zakresu  wykorzystywania  nabywanych  towarów  i  usług  do  celów  działalności  gospodarczej  w  przypadku  niektórych  podatników  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  999),  zwane  dalej  rozporządzeniem.  Rozporządzenie  to  określa  w  przypadku  niektórych  podatników  sposób  określania  zakresu  wykorzystywania  nabywanych  towarów  i  usług  do  celów  działalności  gospodarczej  uznany  za  najbardziej  odpowiadający  specyfice  wykonywanej  przez  tych  podatników  działalności  i  dokonywanych  przez  nich  nabyć,  zwany  dalej  „sposobem  określenia  proporcji”  oraz  wskazuje  dane,  na  podstawie  których  jest  obliczana  kwota  podatku  naliczonego  z  wykorzystaniem  sposobu  określenia  proporcji  (§  1  pkt  1  i  2  cyt.  rozporządzenia).  W  rozporządzeniu  tym  zostali  wskazani  podatnicy,  do  których  przepisy  w  nim  zawarte  się  odnoszą.  Są  to:  jednostki  samorządu  terytorialnego,  samorządowe  instytucje  kultury,  państwowe  instytucje  kultury,  uczelnie  publiczne,  instytuty  badawcze.  W  świetle  zapisów  §  2  pkt  8  rozporządzenia: Ilekroć  w  rozporządzeniu  jest  mowa  o  jednostkach  organizacyjnych  jednostki  samorządu  terytorialnego  –  rozumie  się  przez  to:  a)    urząd  obsługujący  jednostkę  samorządu  terytorialnego,  b)    jednostkę  budżetową,  c)    zakład  budżetowy.  Na  podstawie  §  3  pkt  2  rozporządzenia:  Jako  sposób  określenia  proporcji  uznaje  się  w  przypadku  urzędu  obsługującego  jednostkę  samorządu  terytorialnego  sposób  ustalony  według  wzoru:     X=A x 100/ Dujst gdzie  poszczególne  symbole  oznaczają:  X  –  proporcję  określoną  procentowo,  zaokrągloną  w  górę  do  najbliższej  liczby  całkowitej, A  –  roczny  obrót  z  działalności  gospodarczej  zrealizowany  przez  urząd  obsługujący  jednostkę  samorządu  terytorialnego,  stanowiący  część  rocznego  obrotu  jednostki  samorządu  terytorialnego  z  działalności  gospodarczej, Dujst  –  dochody  wykonane  urzędu  obsługującego  jednostkę  samorządu  terytorialnego. Stosowanie  do  §  3  pkt  2  rozporządzenia: Jako  sposób  określenia  proporcji  uznaje  się  w  przypadku  jednostki  budżetowej  sposób  ustalony  według  wzoru:  X= A  x  100/D gdzie  poszczególne  symbole  oznaczają:  X  –  proporcję  określoną  procentowo,  zaokrągloną  w  górę  do  najbliższej  liczby  całkowitej, A  –  roczny  obrót  z  działalności  gospodarczej  zrealizowany  przez  urząd  obsługujący  jednostkę  samorządu  terytorialnego,  stanowiący  część  rocznego  obrotu  jednostki  samorządu  terytorialnego  z  działalności  gospodarczej, D  –  dochody  wykonane  jednostki  budżetowej. Jak  stanowi  §  2  pkt  4  rozporządzenia: Ilekroć  w  rozporządzeniu  jest  mowa  o  obrocie  -rozumie  się  przez  to  podstawę  opodatkowania,  o  której  mowa  w  art.  29a,  art.  32,  art.  119  oraz  art.  120  ust.  4  i  5  ustawy,  w  zakresie:  a)    dokonywanych  przez  podatników:  -        odpłatnych  dostaw  towarów  na  terytorium  kraju,  -        odpłatnego  świadczenia  usług  na  terytorium  kraju,  -        eksportu  towarów,  -        wewnątrzwspólnotowej  dostawy  towarów,  b)    odpłatnych  dostaw  towarów  lub  świadczenia  usług  poza  terytorium  kraju,  które  podlegałyby  opodatkowaniu  podatkiem  gdyby  były  wykonywane  na  terytorium  kraju.  Zgodnie  z  §  2  pkt  10  rozporządzenia: Ilekroć  w  rozporządzeniu  jest  mowa  o  dochodach  wykonanych  jednostki  budżetowej  -  rozumie  się  przez  to  dochody  obejmujące  dochody  publiczne  w  rozumieniu  ustawy  o  finansach  publicznych,  z  wyjątkiem  dochodów,  o  których  mowa  w  art.  5  ust.  2  pkt  4  lit.  b-d  i  pkt  5  ustawy  o  finansach  publicznych,  środki  pochodzące  z  budżetu  Unii  Europejskiej  oraz  środki  pochodzące  ze  źródeł  zagranicznych,  w  rozumieniu  ustawy  o  finansach  publicznych,  zrealizowane  lub  otrzymane  przez  tę  jednostkę,  wynikające  ze  sprawozdania  z  wykonania:  a)    planu  finansowego  jednostki  budżetowej  oraz  b)    planu  dochodów  i  wydatków  zgromadzonych  na  wydzielonym  rachunku,  o  którym  mowa  w  art.  223  ust.  1  ustawy  o  finansach  publicznych,  jeżeli  dana  jednostka  budżetowa  prowadzi  taki  rachunek  –  powiększone  o  kwotę  stanowiącą  równowartość  środków  przeznaczonych  na  zasilenie  tej  jednostki  celem  realizacji  przypisanych  jej  zadań  jednostki  samorządu  terytorialnego,  z  wyjątkiem  środków  przeznaczonych  na  wypłatę,  na  podstawie  odrębnych  przepisów,  zasiłków,  zapomóg  i  innych  świadczeń  o  podobnym  charakterze  na  rzecz  osób  fizycznych. Ponadto  w  przypadku  wykonywania  w  ramach  działalności  gospodarczej  czynności  opodatkowanych  podatkiem  od  towarów  i  usług  oraz  zwolnionych  z  opodatkowania  tym  podatkiem,  należy  mieć  na  uwadze  uregulowania  zawarte  w  art.  90  ustawy. Stosownie  do  art.  90  ust.  1  ustawy: W  stosunku  do  towarów  i  usług,  które  są  wykorzystywane  przez  podatnika  do  wykonywania  czynności,  w  związku  z  którymi  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego,  jak  i  czynności,  w  związku  z  którymi  takie  prawo  nie  przysługuje,  podatnik  jest  obowiązany  do  odrębnego  określenia  kwot  podatku  naliczonego  związanych  z  czynnościami,  w  stosunku  do  których  podatnikowi  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego.  W  myśl  art.  90  ust.  2  ustawy: Jeżeli  nie  jest  możliwe  wyodrębnienie  całości  lub  części  kwot,  o  których  mowa  w  ust.  1,  to  –  podatnik  może  pomniejszyć  kwotę  podatku  należnego  o  taką  część  kwoty  podatku  naliczonego,  którą  można  proporcjonalnie  przypisać  czynnościom,  w  stosunku  do  których  podatnikowi  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego,  z  zastrzeżeniem  ust.  10.  Na  podstawie  art.  90  ust.  3  ustawy: Proporcję,  o  której  mowa  w  ust.  2,  ustala  się  jako  udział  rocznego  obrotu  z  tytułu  czynności,  w  związku  z  którymi  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego,  w  całkowitym  obrocie  uzyskanym  z  tytułu  czynności,  w  związku  z  którymi  podatnikowi  przysługuje  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego,  oraz  czynności,  w  związku  z  którymi  podatnikowi  nie  przysługuje  takie  prawo.  Przedstawiona  powyżej  zasada  wyklucza  jednak  możliwość  dokonania  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego  związanego  z  usługami  i  towarami,  które  nie  są  w  ogóle  wykorzystywane  do  czynności  opodatkowanych,  czyli  w  przypadku  ich  wykorzystywania  do  czynności  zwolnionych  od  podatku  VAT  oraz  niepodlegających  temu  podatkowi. Należy  również  podkreślić,  iż  prawo  do  odliczenia  podatku  naliczonego,  jako  integralna  część  systemu  VAT,  w  zasadzie  nie  może  być  ograniczane,  ani  pod  względem  czasu,  ani  też  pod  względem  zakresu  przedmiotowego.  Nie  jest  to  bowiem  wyjątkowy  przywilej  podatnika,  lecz  jego  fundamentalne  prawo.  Możliwość  wykonania  tego  prawa  powinna  być  zapewniona  niezwłocznie  i  względem  wszystkich  kwot  podatku,  które  zostały  pobrane  (naliczone)  od  transakcji  związanych  z  zakupami.  Decydujące  znaczenie  dla  oceny  istnienia  prawa  do  odliczenia  ma  zamierzony  (deklarowany)  związek  podatku  naliczonego  z  czynnościami  opodatkowanymi. Ponadto,  aby  podmiot  mógł  skorzystać  z  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego  związanej  z  dokonanym  nabyciem  towarów  i  usług,  powinien  spełnić  przesłanki  umożliwiające  uznanie  go  dla  tej  czynności  za  podatnika  podatku  od  towarów  i  usług,  w  ramach  prowadzonej  działalności  gospodarczej.  W  myśl  art.  15  ust.  1  ustawy: Podatnikami  są  osoby  prawne,  jednostki  organizacyjne  niemające  osobowości  prawnej  oraz  osoby  fizyczne,  wykonujące  samodzielnie  działalność  gospodarczą,  o  której  mowa  w  ust.  2,  bez  względu  na  cel  lub  rezultat  takiej  działalności.  Według  art.  15  ust.  2  ustawy: Działalność  gospodarcza  obejmuje  wszelką  działalność  producentów,  handlowców  lub  usługodawców,  w  tym  podmiotów  pozyskujących  zasoby  naturalne  oraz  rolników,  a  także  działalność  osób  wykonujących  wolne  zawody.  Działalność  gospodarcza  obejmuje  w  szczególności  czynności  polegające  na  wykorzystywaniu  towarów  lub  wartości  niematerialnych  i  prawnych  w  sposób  ciągły  dla  celów  zarobkowych.  Natomiast  z  art.  15  ust.  6  ustawy  wynika,  że: Nie  uznaje  się  za  podatnika  organów  władzy  publicznej  oraz  urzędów  obsługujących  te  organy  w  zakresie  realizowanych  zadań  nałożonych  odrębnymi  przepisami  prawa,  dla  realizacji  których  zostały  one  powołane,  z  wyłączeniem  czynności  wykonywanych  na  podstawie  zawartych  umów  cywilnoprawnych.  Oznacza  to,  że  organ  będzie  uznany  za  podatnika  podatku  od  towarów  i  usług  w  dwóch  przypadkach,  tj.  gdy  wykonuje  czynności  inne  niż  te,  które  mieszczą  się  w  ramach  jego  zadań  oraz,  gdy  wykonuje  czynności  mieszczące  się  w  ramach  jego  zadań,  ale  czyni  to  na  podstawie  umów  cywilnoprawnych.   Jak  wynika  z  powyższych  przepisów,  wyłączenie  organów  władzy  publicznej  z  kategorii  podatnika  ma  charakter  podmiotowo-przedmiotowy.  Kryterium  podziału  stanowi  charakter  wykonywanych  czynności:  czynności  o  charakterze  publicznoprawnym  wyłączają  te  podmioty  z  kategorii  podatników,  natomiast  czynności  o  charakterze  cywilnoprawnym  skutkują  uznaniem  tych  podmiotów  za  podatników  podatku  od  towarów  i  usług,  a  realizowane  przez  nie  odpłatne  dostawy  towarów  i  świadczenie  usług  podlegają  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług.  Zgodnie  z  art.  2  ust.  1  ustawy  z  dnia  8  marca  1990  r.  o  samorządzie  gminnym  (Dz.  U.  z  2022  r.  poz.  559  ze  zm.),  zwanej  dalej:  ustawą  o  samorządzie  gminnym: Gmina  wykonuje  zadania  publiczne  w  imieniu  własnym  i  na  własną  odpowiedzialność.  W  myśl  art.  6  ust.  1  ustawy  o  samorządzie  gminnym: Do  zakresu  działania  gminy  należą  wszystkie  sprawy  publiczne  o  znaczeniu  lokalnym,  niezastrzeżone  ustawami  na  rzecz  innych  podmiotów. Stosownie  do  art.  7  ust.  1  pkt  2,  pkt  3a  i  pkt  4  ustawy  o  samorządzie  gminnym: Zaspokajanie  zbiorowych  potrzeb  wspólnoty  należy  do  zadań  własnych  gminy.  W  szczególności  zadania  własne  obejmują  sprawy:  gminnych  dróg,  ulic,  mostów,  placów  oraz  organizacji  ruchu  drogowego  oraz  działalności  w  zakresie  telekomunikacji  (pkt  2  i  3a);  lokalnego  transportu  zbiorowego  (pkt  4). Na  mocy  art.  9  ust.  2  ww.  ustawy: Gmina  oraz  inna  gminna  osoba  prawna  może  prowadzić  działalność  gospodarczą  wykraczającą  poza  zadania  o  charakterze  użyteczności  publicznej  wyłącznie  w  przypadkach  określonych  w  odrębnej  ustawie. Ponadto  na  mocy  art.  4  ust.  1  pkt  21  ustawy  z  5  czerwca  1998  r.  o  samorządzie  powiatowym  (Dz.U.  z  2022  r.  poz.  528  ze  zm.): Powiat  wykonuje  określone  ustawami  zadania  publiczne  o  charakterze  ponadgminnym  w  zakresie  promocji  powiatu. W  ujęciu  generalnym  o  tym  co  jest  działalnością  gospodarczą  gminy,  przesądza  treść  art.  9  ustawy  o  samorządzie  gminnym.  Wynika  z  niego,  że  działalnością  gospodarczą  gminy  jest  działalność  w  zakresie  wykraczającym  poza  zadania  o  charakterze  użyteczności  publicznej,  na  którą  zezwala  odrębna  ustawa,  a  także  działalność  w  zakresie  zadań  o  charakterze  użyteczności  publicznej,  prowadzona  w  ramach  przewidzianych  w  odrębnej  ustawie,  tj.  w  szczególności  w  formach  samorządowego  zakładu  budżetowego  lub  spółek  prawa  handlowego  (art.  2  ustawy  z  dnia  20  grudnia  1996  r.  o  gospodarce  komunalnej;  Dz.  U.  z  2021  r.,  poz.  679). Z  całości  unormowań  zawartych  w  ustawie  o  samorządzie  gminnym,  trzeba  wyprowadzić  wniosek,  że  w  działalności  gminy  należy  wyróżnić  wykonywanie  działań  publicznych  i  wykraczającą  poza  te  działania  działalność  gospodarczą.  Przez  wykonywanie  zadań  publicznych  należy  rozumieć  te  działania,  które  mają  na  celu  korzyść  ogółu.  Istotne  jest  to,  że  gmina  wykonując  zadania  administracji  publicznej  może  korzystać  ze  środków  prawnych  o  charakterze  władczym,  właściwych  władzy  państwowej. W  art.  7  ust.  1  ustawy  o  samorządzie  gminnym  korzyść  ogółu  określona  jest  jako  zaspokajanie  zbiorowych  potrzeb  wspólnoty  samorządowej,  którą  tworzą  mieszkańcy  gminy.  O  publicznym  bądź  prywatnym  charakterze  działania  gminy  przesądza  to,  że  wykonywanie  zadań  publicznych  odbywa  się  na  podstawie  przepisów  powszechnie  obowiązujących  i  że  poprzez  te  działania  zaspokajane  są  zbiorowe  potrzeby  wspólnoty  samorządowej.  Jest  przy  tym  oczywiste,  że  zaspokajanie  zbiorowych  potrzeb  wspólnoty  samorządowej  oznacza  także  to,  że  zaspokajane  są  także  indywidualne  potrzeby  i  prywatne  cele  członków  wspólnoty.  Każde  działanie  podejmowane  przez  gminę  w  imieniu  własnym  na  własną  odpowiedzialność  i  finansowane  z  budżetu  gminy,  służące  zaspokajaniu  potrzeb  wspólnoty  samorządowej,  należy  uznać  za  działanie  publiczne. W  tym  miejscu  należy  zwrócić  uwagę  na  przepisy  ustawy  z  16  grudnia  2010  r.  o  publicznym  transporcie  zbiorowym  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1371),  regulujące  kwestię  publicznego  transportu  zbiorowego.  Zgodnie  z  art.  4  ust.  1  pkt  8  ustawy  o  publicznym  transporcie  zbiorowym: Użyte  w  ustawie  określenia  oznaczają:  operator  publicznego  transportu  zbiorowego  –  samorządowy  zakład  budżetowy  oraz  przedsiębiorca  uprawniony  do  prowadzenia  działalności  gospodarczej  w  zakresie  przewozu  osób,  który  zawarł  z  organizatorem  publicznego  transportu  zbiorowego  umowę  o  świadczenie  usług  w  zakresie  publicznego  transportu  zbiorowego,  na  linii  komunikacyjnej  określonej  w  umowie. Stosownie  do  art.  5  ust.  1  ww.  ustawy:  Publiczny  transport  zbiorowy  odbywa  się  na  zasadach  konkurencji  regulowanej,  o  której  mowa  w  rozporządzeniu  (WE)  nr  1370/2007,  zgodnie  z  zasadami  określonymi  w  ustawie  oraz  z  uwzględnieniem  potrzeb  zrównoważonego  rozwoju  publicznego  transportu  zbiorowego.  Zgodnie  z  art.  5  ust.  2  ustawy  o  publicznym  transporcie  zbiorowym: Publiczny  transport  zbiorowy  może  odbywać  się  na  podstawie:  1) umowy  o  świadczenie  usług  w  zakresie  publicznego  transportu  zbiorowego;  2) potwierdzenia  zgłoszenia  przewozu;  3) decyzji  o  przyznaniu  otwartego  dostępu  albo  decyzji  o  przyznaniu  ograniczonego  dostępu,  o  których  mowa  w  art.  29c  ust.  1  ustawy  z  dnia  28  marca  2003  r.  o  transporcie  kolejowym.  W  myśl  art.  6  ust.  1  ustawy  o  publicznym  transporcie  zbiorowym:  Publiczny  transport  zbiorowy  może  być  wykonywany  przez  operatora  publicznego  transportu  zbiorowego,  zwanego  dalej  „operatorem”,  lub  przewoźnika  spełniających  warunki  do  podejmowania  i  wykonywania  działalności  w  zakresie  przewozu  osób  (…).  Na  podstawie  art.  7  ust.  1  pkt  1  i  2  ustawy  o  publicznym  transporcie  zbiorowym:  Organizatorem  publicznego  transportu  zbiorowego,  zwanym  dalej  „organizatorem”,  właściwym  ze  względu  na  obszar  działania  lub  zasięg  przewozów,  jest:  1)    gmina:  a.    na  linii  komunikacyjnej  albo  sieci  komunikacyjnej  w  gminnych  przewozach  pasażerskich,  b.    której  powierzono  zadanie  organizacji  publicznego  transportu  zbiorowego  na  mocy  porozumienia  między  gminami  –  na  linii  komunikacyjnej  albo  sieci  komunikacyjnej  w  gminnych  przewozach  pasażerskich,  na  obszarze  gmin,  które  zawarły  porozumienie; 2)    związek  międzygminny  –  na  linii  komunikacyjnej  albo  sieci  komunikacyjnej  w  gminnych  przewozach  pasażerskich,  na  obszarze  gmin  tworzących  związek  międzygminny.  Na  mocy  art.  8  ustawy  o  publicznym  transporcie  zbiorowym,  w  myśl  którego: Do  zadań  organizatora  należy:  1)    planowanie  rozwoju  transportu, 2)    organizowanie  publicznego  transportu  zbiorowego, 3)    zarządzanie  publicznym  transportem  zbiorowym.  W  myśl  natomiast  art.  15  ust.  1  pkt  3  i  pkt  6  ustawy  o  publicznym  transporcie  zbiorowym: Organizowanie  publicznego  transportu  zbiorowego  polega  w  szczególności  na: 3)    zapewnieniu  odpowiednich  warunków  funkcjonowania  publicznego  transportu  zbiorowego,  w  szczególności  w  zakresie: a)    standardów  dotyczących  przystanków  komunikacyjnych  oraz  dworców,  b)    korzystania  z  przystanków  komunikacyjnych  oraz  dworców, c)    funkcjonowania  zintegrowanych  węzłów  przesiadkowych,  d)    funkcjonowania  zintegrowanego  systemu  taryfowo-biletowego,  e)    systemu  informacji  dla  pasażera, 4)    określeniu  przystanków  komunikacyjnych  i  dworców,  których  właścicielem  lub  zarządzającym  jest  jednostka  samorządu  terytorialnego,  udostępnianych  dla  operatorów  i  przewoźników  oraz  warunków  i  zasad  korzystania  z  tych  obiektów.  Z  kolei  art.  15  ust.  2  ustawy  o  publicznym  transporcie  zbiorowym  stanowi,  że: Określenie  przystanków  komunikacyjnych  i  dworców  oraz  warunków  i  zasad  korzystania,  o  których  mowa  w  ust.  1  pkt  6,  następuje  w  drodze  uchwały  podjętej  przez  właściwy  organ  danej  jednostki  samorządu  terytorialnego. W  myśl  art.  4  ust.  1  pkt  8  ustawy  o  publicznym  transporcie  zbiorowym: Przez  operatora  publicznego  transportu  zbiorowego  rozumie  się  samorządowy  zakład  budżetowy  oraz  przedsiębiorcę  uprawnionego  do  prowadzenia  działalności  gospodarczej  w  zakresie  przewozu  osób,  który  zawarł  z  organizatorem  publicznego  transportu  zbiorowego  umowę  o  świadczenie  usług  w  zakresie  publicznego  transportu  zbiorowego,  na  linii  komunikacyjnej  określonej  w  umowie. Natomiast  zgodnie  z  art.  16  ust.  1  i  ust.  2  ustawy  o  publicznym  transporcie  zbiorowym: W  transporcie  drogowym  za  korzystanie  przez  operatora  i  przewoźnika  z  przystanków  komunikacyjnych  lub  dworców  mogą  być  pobierane  opłaty.  Stawki  opłat  za  korzystanie  przez  operatora  i  przewoźnika  z  przystanków  komunikacyjnych  lub  dworców  oraz  standardy,  o  których  mowa  w  art.  15  ust.  1  pkt  3  lit.  a,  są  ustalane  w  drodze  negocjacji  między  gminą,  na  obszarze  której  jest  usytuowany  przystanek  komunikacyjny  lub  dworzec,  i  właścicielem  albo  zarządzającym  przystankiem  komunikacyjnym  lub  dworcem. Stosownie  do  art.  16  ust.  4  ustawy  o  publicznym  transporcie  zbiorowym: Za  korzystanie  przez  operatora  i  przewoźnika  z  przystanków  komunikacyjnych  lub  dworców,  których  właścicielem  albo  zarządzającym  jest  jednostka  samorządu  terytorialnego,  mogą  być  pobierane  opłaty.  Stawka  opłaty  jest  ustalana  w  drodze  uchwały  podjętej  przez  właściwy  organ  danej  jednostki  samorządu  terytorialnego,  z  uwzględnieniem  niedyskryminujących  zasad.  Zgodnie  z  art.  16  ust.  5  ustawy  o  publicznym  transporcie  zbiorowym:  Stawka  opłaty,  o  której  mowa  w  ust.  4,  nie  może  być  wyższa  niż:  1)    0,05  zł  za  jedno  zatrzymanie  środka  transportu  na  przystanku  komunikacyjnym; 2)    1  zł  za  jedno  zatrzymanie  środka  transportu  na  dworcu; 3)    2  zł  za  jedno  zatrzymanie  środka  transportu  na  dworcu  wyznaczonym  zgodnie  z  art.  47h  ust.  1  pkt  1  ustawy  z  dnia  6  września  2001  r.  o  transporcie  drogowym  do  udzielania  pomocy  osobom  niepełnosprawnym  i  osobom  o  ograniczonej  sprawności  ruchowej  w  zakresie  określonym  w  załączniku  I  lit.  a  do  rozporządzenia  Parlamentu  Europejskiego  i  Rady  (UE)  nr  181/2011  z  dnia  16  lutego  2011  r.  dotyczącego  praw  pasażerów  w  transporcie  autobusowym  i  autokarowym  i  zmieniającego  rozporządzenie  (WE)  nr  2006/2004.  W  myśl  art.  16  ust.  7  ustawy  o  publicznym  transporcie  zbiorowym: Opłaty,  o  których  mowa  w  ust.  4,  stanowią  dochód  właściwej  jednostki  samorządu  terytorialnego,  z  przeznaczeniem  na:  1)    utrzymanie  przystanków  komunikacyjnych  oraz  dworców,  o  których  mowa  w  ust.  4,  oraz 2)    realizację  zadań  określonych  w  art.  18  –  w  przypadku  gdy  organizatorem  jest  gmina.  Należy  zatem  wskazać,  że  w  przypadku  gdy  właściwa  jednostka  samorządowa  ustanowi  –  w  drodze  uchwały  wydanej  na  podstawie  art.  16  ust.  4  ustawy  o  publicznym  transporcie  zbiorowym  –  opłatę  za  korzystanie  z  przystanków,  jednym  z  warunków  korzystania  z  tych  obiektów,  określonych  uchwałą  wydaną  na  podstawie  art.  15  ust.  2  cyt.  ustawy,  powinien  być  obowiązek  ponoszenia  przez  podmioty  świadczące  usługi  przewozowe  tej  opłaty.  Dodatkowo  należy  zauważyć,  że  jednostka  samorządu  terytorialnego  nie  ma  swobody  wydatkowania  dochodów  uzyskanych  z  opłat  za  korzystanie  przez  operatora  i  przewoźnika  z  przystanków  komunikacyjnych  lub  dworców,  których  właścicielem  albo  zarządzającym  jest  jednostka  samorządu  terytorialnego.  Środki  uzyskane  w  ww.  sposób  mogą  być  wydatkowane  wyłącznie  na  cele  wskazane  w  ustawie  o  publicznym  transporcie  drogowym.  Tym  samym,  czynności  polegające  na  udostępnianiu  przystanków  na  rzecz  przewoźników  należą  do  imperium  uprawnionego  organu  zarządzającego  daną  drogą  publiczną  i  infrastrukturą  jej  towarzyszącą,  który  wyposażony  jest  w  kompetencje  do  orzekania  w  tych  sprawach,  realizuje  zadania  publiczne,  wynikające  z  ustawowego  powołania  do  pełnienia  funkcji  zarządcy  dróg.  Zatem  pobieranie  przez  Gminę  opłat  (daniny  publicznej)  za  korzystanie  przez  operatorów  publicznego  transportu  zbiorowego  i  przewoźników  drogowych  z  przystanków  komunikacyjnych  jest  bez  wątpienia  przejawem  wykonywania  władztwa  publicznego.  Podmiot  sprawujący  zarząd  nad  lokalnym  transportem  zbiorowym  przy  wykonywaniu  tych  czynności  działa  na  ustawowo  uregulowanych  zasadach,  a  zatem  nie  jest  w  stanie  dokonywać  modyfikacji,  dopuszczalnych  w  stosunkach  cywilnoprawnych  w  ramach  swobody  zawierania  umów. Stosownie  natomiast  do  art.  22  ust.  1  pkt  2  ustawy  o  publicznym  transporcie  zbiorowym: Organizator  może  bezpośrednio  zawrzeć  umowę  o  świadczenie  usług  w  zakresie  publicznego  transportu  zbiorowego,  w  przypadku  gdy  świadczenie  usług  w  zakresie  publicznego  transportu  zbiorowego  ma  być  wykonywane  przez  podmiot  wewnętrzny,  w  rozumieniu  rozporządzenia  (WE)  nr  1370/2007,  powołany  do  świadczenia  usług  w  zakresie  publicznego  transportu  zbiorowego.  Natomiast  zgodnie  z  art.  18  ust.  1  ustawy  z  10  kwietnia  1997  r.  Prawo  energetyczne  (Dz.  U.  z  2022  r.,  poz.  1385  ze  zm.): Do  zadań  własnych  gminy  w  zakresie  zaopatrzenia  w  energię  elektryczną,  ciepło  i  paliwa  gazowe  należy:  1)      planowanie  i  organizacja  zaopatrzenia  w  ciepło,  energię  elektryczną  i  paliwa  gazowe  na  obszarze  gminy; 2)      planowanie  oświetlenia  znajdujących  się  na  terenie  gminy: a)      miejsc  publicznych, b)      dróg  gminnych,  dróg  powiatowych  i  dróg  wojewódzkich, c)      dróg  krajowych,  innych  niż  autostrady  i  drogi  ekspresowe  w  rozumieniu  ustawy  z  dnia  21  marca  1985  r.  o  drogach  publicznych  (Dz.  U.  z  2018  r.  poz.  2068),  przebiegających  w  granicach  terenu  zabudowy, d)      części  dróg  krajowych,  innych  niż  autostrady  i  drogi  ekspresowe  w  rozumieniu  ustawy  z  dnia  27  października  1994  r.  o  autostradach  płatnych  oraz  o  Krajowym  Funduszu  Drogowym  (Dz.  U.  z  2018  r.  poz.  2014  i  2244),  wymagających  odrębnego  oświetlenia: -        przeznaczonych  do  ruchu  pieszych  lub  rowerów, -        stanowiących  dodatkowe  jezdnie  obsługujące  ruch  z  terenów  przyległych  do  pasa  drogowego  drogi  krajowej; 3)      finansowanie  oświetlenia  znajdujących  się  na  terenie  gminy: a)      ulic, b)      placów, c)       dróg  gminnych,  dróg  powiatowych  i  dróg  wojewódzkich, d)      dróg  krajowych,  innych  niż  autostrady  i  drogi  ekspresowe  w  rozumieniu  ustawy  z  dnia  21  marca  1985  r.  o  drogach  publicznych,  przebiegających  w  granicach  terenu  zabudowy, e)      części  dróg  krajowych,  innych  niż  autostrady  i  drogi  ekspresowe  w  rozumieniu  ustawy  z  dnia  27  października  1994  r.  o  autostradach  płatnych  oraz  o  Krajowym  Funduszu  Drogowym,  wymagających  odrębnego  oświetlenia: -        przeznaczonych  do  ruchu  pieszych  lub  rowerów, -        stanowiących  dodatkowe  jezdnie  obsługujące  ruch  z  terenów  przyległych  do  pasa  drogowego  drogi  krajowej; 4)      planowanie  i  organizacja  działań  mających  na  celu  racjonalizację  zużycia  energii  i  promocję  rozwiązań  zmniejszających  zużycie  energii  na  obszarze  gminy; 5)      ocena  potencjału  wytwarzania  energii  elektrycznej  w  wysokosprawnej  kogeneracji  oraz  efektywnych  energetycznie  systemów  ciepłowniczych  lub  chłodniczych  na  obszarze  gminy. W  świetle  zapisów  art.  3  pkt  22  ustawy  Prawo  energetyczne: Przez  finansowanie  oświetlenia  rozumie  się  finansowanie  kosztów  energii  elektrycznej  pobranej  przez  punkty  świetlne  oraz  koszty  ich  budowy  i  utrzymania. Ponadto,  należy  również  przytoczyć  przepis  art.  1  ustawy  z  21  marca  1985  r.  o  drogach  publicznych  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1376  ze  zm.),  zgodnie  z  którym: Drogą  publiczną  jest  droga  zaliczona  na  podstawie  niniejszej  ustawy  do  jednej  z  kategorii  dróg,  z  której  może  korzystać  każdy,  zgodnie  z  jej  przeznaczeniem,  z  ograniczeniami  i  wyjątkami  określonymi  w  tej  ustawie  lub  innych  przepisach  szczególnych. W  myśl  art.  2  ust.  1  i  ust.  2  ww.  ustawy  o  drogach  publicznych: 1.    Drogi  publiczne  ze  względu  na  funkcje  w  sieci  drogowej  dzielą  się  na  następujące  kategorie:  1)    drogi  krajowe;  2)    drogi  wojewódzkie;   3)    drogi  powiatowe;  4)    drogi  gminne.  2.    Ulice  leżące  w  ciągu  dróg  wymienionych  w  ust.  1,  należą  do  tej  samej  kategorii  co  te  drogi.  Stosownie  do  art.  7  ustawy  o  drogach  publicznych: 1.    Do  dróg  gminnych  zalicza  się  drogi  o  znaczeniu  lokalnym  niezaliczone  do  innych  kategorii,  stanowiące  uzupełniającą  sieć  dróg  służących  miejscowym  potrzebom,  z  wyłączeniem  dróg  wewnętrznych. 2.    Zaliczenie  do  kategorii  dróg  gminnych  następuje  w  drodze  uchwały  rady  gminy  po  zasięgnięciu  opinii  właściwego  zarządu  powiatu. 3.    Ustalenie  przebiegu  istniejących  dróg  gminnych  następuje  w  drodze  uchwały  rady  gminy. Zgodnie  z  art.  19  ust.  1  ustawy  o  drogach  publicznych: Organ  administracji  rządowej  lub  jednostki  samorządu  terytorialnego,  do  którego  właściwości  należą  sprawy  z  zakresu  planowania,  budowy,  przebudowy,  remontu,  utrzymania  i  ochrony  dróg,  jest  zarządcą  drogi. Na  mocy  art.  20  pkt  1-4  ustawy  o  drogach  publicznych: Do  zarządcy  drogi  należy  w  szczególności: 1)    opracowywanie  projektów  planów  rozwoju  sieci  drogowej  oraz  bieżące  informowanie  o  tych  planach  organów  właściwych  do  sporządzania  miejscowych  planów  zagospodarowania  przestrzennego; 2)    opracowywanie  projektów  planów  finansowania  budowy,  przebudowy,  remontu,  utrzymania  i  ochrony  dróg  oraz  drogowych  obiektów  inżynierskich; 3)    pełnienie  funkcji  inwestora; 4)    utrzymanie  nawierzchni  drogi,  chodników,  drogowych  obiektów  inżynierskich,  urządzeń  zabezpieczających  ruch  i  innych  urządzeń  związanych  z  drogą,  z  wyjątkiem  części  pasa  drogowego,  o  których  mowa  w  art.  20f  pkt  2. Z  powyższych  przepisów  wynika,  że  działania  zarządców  dróg  mieszczą  się  w  zakresie  czynności  o  charakterze  publicznoprawnym  i  wynikają  z  wykonywania  przez  te  jednostki  władztwa  publicznoprawnego. W  tym  miejscu  należy  podkreślić,  że  z  uwagi  na  swą  specyfikę,  jednostki  samorządu  terytorialnego  nie  są  podmiotami  zrównanymi  z  komercyjnymi  przedsiębiorcami.  Powyższe  wynika  chociażby  z  racji  uprzywilejowania  tych  jednostek  przez  treść  art.  15  ust.  6  ustawy,  i  nieuznawania  ich  za  podatnika  w  określonych  okolicznościach,  tj.  w  przypadku  działania  w  charakterze  organu  władzy  publicznej,  którego  przymiotu  komercyjny  przedsiębiorca  nie  posiada  i  którego  działalność,  co  do  zasady,  jest  opodatkowana  w  całości.  Z  tego  też  względu,  rozpatrując  w  zakresie  podatku  VAT  kwestie  uprawnień  i  obowiązków  podmiotów  takich,  jak  jednostki  samorządu  terytorialnego,  należy  mieć  na  względzie  okoliczność,  że  podmioty  te  –  co  do  zasady  –  w  odniesieniu  do  większości  swych  zadań  występują  jako  organ  władzy  publicznej  i  nie  są  uznawane  za  podatników  stosownie  do  ww.  art.  15  ust.  6  ustawy.  W  tym  miejscu  należy  wskazać,  że  zgodnie  z  art.  19  ust.  2  pkt  4  ustawy  o  drogach  publicznych: Zarządcami  dróg,  z  zastrzeżeniem  ust.  3,  5,  5a  i  8,  są  dla  dróg  gminnych  –  wójt  (burmistrz,  prezydent  miasta). Stosownie  do  art.  39  ust.  6  ustawy  o  drogach  publicznych:   Zarządca  drogi  jest  obowiązany  zlokalizować  kanał  technologiczny  w  pasie  drogowym  w  trakcie:  1)    budowy  dróg  publicznych;  2)    przebudowy  dróg  publicznych,  chyba  że  w  pasie  drogowym  przebudowywanej  drogi  zostały  już  zlokalizowane  kanalizacja  kablowa  lub  kanał  technologiczny. Ponadto  zgodnie  z  art.  39  ust.  7  ustawy  o  drogach  publicznych: Zarządca  drogi  udostępnia  kanał  technologiczny  na  pisemny  wniosek  podmiotu,  który  zgłosił  zainteresowanie  jego  udostępnieniem,  w  drodze  decyzji,  w  której  określa  warunki  udostępnienia  tego  kanału. Na  mocy  art.  39  ust.  7a  ustawy  o  drogach  publicznych: W  przypadku  gdy  funkcję  zarządcy  autostrady  płatnej  pełni  spółka,  o  której  mowa  w  art.  19  ust.  3,  albo  funkcję  zarządcy  drogi  pełni  drogowa  spółka  specjalnego  przeznaczenia,  o  której  mowa  w  ustawie  z  dnia  12  stycznia  2007  r.  o  drogowych  spółkach  specjalnego  przeznaczenia,  kanały  technologiczne  udostępnia  się  za  opłatą,  w  drodze  umowy  dzierżawy  lub  najmu.  Przepisy  ust.  7h  i  7i  stosuje  się  odpowiednio. W  myśl  art.  39  ust.  7aa  ustawy  o  drogach  publicznych: W  przypadku  niezawarcia  umowy,  o  której  mowa  w  ust.  7a,  w  terminie  30  dni  od  dnia  złożenia  wniosku  o  udostępnienie  kanału  technologicznego  każda  ze  stron  może  zwrócić  się  do  Prezesa  UKE  z  wnioskiem  o  wydanie  decyzji  w  sprawie  udostępnienia  tego  kanału.  Przepis  art.  22  ust.  1  ustawy  z  dnia  7  maja  2010  r.  o  wspieraniu  rozwoju  usług  i  sieci  telekomunikacyjnych  (Dz.U.  z  2021  r.  poz.  777  i  784)  stosuje  się  odpowiednio. Stosownie  do  art.  39  ust.  7g  ustawy  o  drogach  publicznych: Za  udostępnienie  kanału  technologicznego  lub  jego  części  pobiera  się  opłatę. Natomiast  zgodnie  z  art.  39  ust.  7h  ustawy  o  drogach  publicznych: Opłatę  za  udostępnienie  kanału  technologicznego  ustala  się  jako  iloczyn  liczby  metrów  bieżących  udostępnionego  kanału  technologicznego  i  stawki  opłaty  za  udostępnienie  1  mb  kanału  technologicznego,  pobieranej  za  każdy  rok  jego  udostępnienia,  przy  czym  za  udostępnienie  kanału  technologicznego  na  okres  krótszy  niż  rok  opłata  obliczana  jest  proporcjonalnie  do  liczby  dni  udostępnienia  kanału  technologicznego. Ponadto  w  myśl  art.  39  ust.  7i  ww.  ustawy: Stawki  opłat  za  udostępnienie  1  mb  kanału  technologicznego  za  każdy  rok  jego  udostępniania  nie  mogą  przekroczyć: 1)  7,00  zł  -  w  przypadku  rury  osłonowej; 2)  5,50  zł  -  w  przypadku  rury  światłowodowej; 3)  1,00  zł  -  w  przypadku  mikrorury  wchodzącej  w  skład  wiązki  mikrorur. Przepis  art.  39  ust.  7j  ww.  ustawy  mówi,  że: Opłatę  za  udostępnienie  kanału  technologicznego,  za  pierwszy  rok  jego  udostępniania,  uiszcza  się  w  terminie  14  dni  od  dnia,  w  którym  decyzja  o  udostępnieniu  kanału  technologicznego  stała  się  ostateczna,  a  za  lata  następne  -  w  terminie  do  dnia  15  stycznia  każdego  roku,  z  góry  za  dany  rok. W  myśl  art.  39  ust.  7k  ww.  ustawy: Minister  właściwy  do  spraw  informatyzacji  w  porozumieniu  z  ministrem  właściwym  do  spraw  transportu  określi,  w  drodze  rozporządzenia,  wzór  wniosku  o  udostępnienie  kanału  technologicznego,  rodzaje  dokumentów  dołączanych  do  tego  wniosku,  wysokość  stawek  opłat  za  udostępnienie  1  mb  kanału  technologicznego  oraz  sposób  obliczania  opłaty  za  częściowe  udostępnienie  kanału  technologicznego,  biorąc  pod  uwagę  poziom  uzasadnionych  kosztów  budowy  i  eksploatacji  kanału  technologicznego,  jego  wypełnienie  kablem  lub  kanalizacją  kablową  oraz  potrzeby  rozwoju  telekomunikacji,  w  szczególności  w  zakresie  szerokopasmowego  dostępu  do  Internetu. Z  opisu  sprawy  wynika,  że  Wnioskodawca  –  Gmina  (zarejestrowany,  czynny  podatnik  podatku  od  towarów  i  usług),  od  1  stycznia  2017  r.  rozlicza  podatek  VAT  łącznie  z  utworzonymi  przez  siebie  jednostkami  budżetowymi  i  samorządowymi  zakładami  budżetowymi.  Gmina,  jako  jednostka  samorządu  terytorialnego,  działa  na  podstawie  ustawy  z  8  marca  1990  r.  o  samorządzie  gminnym. Gmina-Urząd  Miejski  realizując  zadanie  organizacji  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej  sprzedaje  bilety  obowiązujące  przy  przewozach,  oznacza  to  więc  że  Gmina  sprzedaje  (świadczy)  usługę  komunikacji  miejskiej  w  zakresie  transportu  autobusowego  i  tramwajowego  (bilety  opodatkowane  stawką  podatku  VAT  8  %)  i  w  tym  zakresie  działa  jak  podatnik  podatku  od  towarów  i  usług,  wykonując  działalność  gospodarczą,  o  której  mowa  w  art.  15  ust.  1  i  2  ustawy  z  11  marca  2004  r.  o  podatku  od  towarów  i  usług.  Gmina  wykonując  jako  podatnik  VAT  odpłatną  i  opodatkowaną  usługę  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej,  rozlicza  VAT  należny.  Komunikacja  miejska  autobusowa  i  tramwajowa  działa  według  rozkładu  jazdy.  Gmina-Urząd  Miejski  organizuje  przewozy  w  miejskiej  komunikacji  zbiorowej  we  własnym  zakresie  i  zakupuje  od  spółki  należącej  do  Gminy  (X  Sp.  z  o.o.  –  X)  oraz  innych  przewoźników  usługi  przewozowe  (na  terenie  oraz  gmin  sąsiadujących),  z  zastrzeżeniem  że  usługa  przewozowa  w  zakresie  komunikacji  tramwajowej  zakupywana  jest  jedynie  od  X.  Koszt  zakupywanej  przez  Gminę-Urząd  Miejski  usługi  nie  jest  kalkulowany  od  ilości  zrealizowanych  przejazdów  komunikacją  (sprzedanych  biletów,  odbytych  podróży),  ale  m.in.  od  przejechanych  pociągokilometrów  w  komunikacji  tramwajowej  i  wozokilometrów  w  komunikacji  autobusowej  (co  do  usługi  świadczonej  przez  X,  w  cenę  wliczane  są  również  koszty  stałe  X).  Odnośnie  zadania  budowy  dróg  oraz  organizacji  ruchu  drogowego,  Gmina-ZD  wykonuje  to  zadanie  nieodpłatnie  (z  tytułu  udostępnienia  infrastruktury  drogowej  od  uczestników  ruchu  drogowego  nie  są  pobierane  żadne  opłaty).  Gmina-ZD  nie  wykonuje  w  tym  zakresie  działalności  gospodarczej,  o  której  mowa  w  art.  15  ust.  2  ustawy  o  VAT,  w  związku  z  czym  nie  działa  w  tym  zakresie  jak  podatnik  VAT,  o  którym  mowa  w  art.  15  ust.  1  ustawy  o  VAT.  W  związku  ze  świadczeniem  usługi  komunikacji  miejskiej  Gmina-Urząd  Miejski  realizuje  prawo  do  odliczenia  VAT  od  zakupu  usług  przewozowych,  usługi  dystrybucji  biletów,  budowy  i  remontów  infrastruktury  tramwajowej  –  w  całości  –  zgodnie  z  interpretacją  indywidualną  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  6  maja  2021  r.  (…). W  Gminie  zarządem  drogi  jest  ZD  –  jednostka  budżetowa  utworzona  przez  Radę  Miejską.  ZD,  która  działa  zgodnie  ze  statutem  nadanym  uchwałą  Rady  Miejskiej  w  sprawie  nadania  statutu  ZD.  Zgodnie  z  §  1  ust.  1  Statutu  ZD,  ZD  jest  jednostką  organizacyjną  Gminy  będącą  zarządem  drogi.  Zgodnie  z  §  2  ust.  1  Statutu  ZD,  przedmiotem  działalności  podstawowej  Zarządu  jest  zarządzanie  drogami  publicznymi  i  przekazanymi  drogami  wewnętrznymi,  miejscami  wyznaczonymi  na  postój  pojazdów  samochodowych  w  strefie  płatnego  parkowania  oraz  kanałami  technologicznymi,  w  ramach  którego  do  zadań  Zarządu  należy  m.in: -        utrzymanie  nawierzchni  drogi,  chodników,  drogowych  obiektów  inżynierskich,  urządzeń  zabezpieczających  ruch  i  innych  urządzeń  związanych  z  drogą  i  komunikacją  zbiorową  (pkt  6); -        realizacja  zadań  w  zakresie  oświetlenia  ulic,  placów  i  dróg  znajdujących  się  na  terenach  będących  własnością  Gminy  (pkt  8); -        realizacja  zadań  zarządu  drogi  w  zakresie  inżynierii  ruchu  drogowego  (pkt  31); -        projektowanie,  budowa,  zarządzanie  i  utrzymywanie  kanałów  technologicznych  oraz  ich  udostępnianie  (pkt  37). W  Gminie  obowiązuje  uchwała  Rady  Miejskiej  w  sprawie  określenia  przystanków  komunikacyjnych,  których  właścicielem  lub  zarządzającym  jest  Gmina,  udostępnionych  dla  operatorów  i  przewoźników  oraz  określenia  warunków  i  zasad  korzystania  z  tych  przystanków.  Uchwała  nie  przewiduje  pobierania  odpłatności  za  udostępnienie  przystanków. Gmina  zaznacza,  że  zgodnie  z  wyrokiem  Naczelnego  Sądu  Administracyjnego  w  sprawie  Gminy  o  sygn.  akt  (…),  Gminie  nie  służy  prawo  do  odliczenia  VAT  z  tytułu  budowy,  remontów  i  urządzenia  dróg  publicznych  służących  komunikacji  miejskiej  autobusowej. Ponieważ  ZD  jako  jednostka  budżetowa  wykonuje  działalność  opodatkowaną  VAT  i  niepodlegającą  VAT,  działając  na  podstawie  przepisu  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT  w  związku  z  §  3  ust.  3  Ministra  Finansów  z  17  grudnia  2015  r.  w  sprawie  sposobu  określania  zakresu  wykorzystywania  nabywanych  towarów  i  usług  do  celów  działalności  gospodarczej  w  przypadku  niektórych  podatników,  ZD  oblicza  własny  prewspółczynnik. Gmina-Urząd  Miejski  wykonuje  czynności  opodatkowane  VAT,  zwolnione  z  VAT  oraz  niepodlegające  VAT,  w  związku  z  czym  działając  na  podstawie  przepisu  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT  w  związku  z  §  3  ust.  2  rozporządzenia  w  sprawie  prewspółczynnika  obliczył  własny  prewspółczynnik  oraz  strukturę  sprzedaży,  o  której  mowa  w  art.  90  ust.  2-3,  w  związku  z  art.  90  ust.  10a  i  10b  pkt  2  ustawy  o  VAT.  Ponieważ  Gmina-Urząd  Miejski  wykonuje  również  czynności  zwolnione  z  VAT  oblicza  własną  strukturę  sprzedaży. Gmina  uzyskała  interpretację  indywidualną  z  5  sierpnia  2016  r.  (…),  zgodnie  z  którą  w  sytuacji,  gdy  zakupione  przez  jednostkę  budżetową  towary  i  usługi  przeznaczone  będą  w  części  na  wykonywanie  zadań  opodatkowanych  VAT  oraz  niepodlegających  opodatkowaniu  wykonywanych  przez  tę  jednostkę  oraz  inne  jednostki  budżetowe  w  tym  urząd  obsługujący  jst  i  nie  będzie  możliwości  wyodrębnienia  jaka  część  zakupów  przeznaczona  jest  na  potrzeby  danej  jednostki  budżetowej,  podatnikowi  przysługuje  prawo  do  odliczenia  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika  obliczonego  dla  urzędu  obsługującego  jst.  Gmina  uzyskała  interpretację  indywidualną  z  24  stycznia  2017  r.  (…),  zgodnie  z  którą  w  sytuacji,  gdy  zakupy  przeznaczone  będą  w  części  na  wykonywanie  zadań  opodatkowanych  VAT  oraz  zwolnionych  z  VAT  wykonywanych  przez  tę  jednostkę  oraz  inne  jednostki  budżetowe,  w  tym  urząd  obsługujący  jst  i  nie  będzie  możliwości  wyodrębnienia  jaka  część  zakupów  przeznaczona  jest  na  potrzeby  danej  jednostki  budżetowej,  podatnikowi  przysługuje  prawo  do  odliczenia  przy  zastosowaniu  struktury  sprzedaży  obliczonej  dla  urzędu  obsługującego  jst. Gmina  uzyskała  również  interpretację  indywidualną  Dyrektora  Krajowej  Informacji  Skarbowej  z  13  września  2019  r.  nr  (…),  w  sprawie  prawa  do  odliczenia  VAT  z  tytułu  projektu  „(…)”.  W  interpretacji  uznano,  że  Gminie  służy  prawo  do  odliczenia  VAT  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT,  z  tytułu  wydatków  poniesionych  na  budowę  ITS,  który  jednocześnie  wykorzystywany  jest  do  celów  działalności  gospodarczej  (usługi  komunikacji  miejskiej)  jak  i  do  celów  pozostających  poza  działalnością  gospodarczą. Wątpliwości  Wnioskodawcy  w  pierwszej  kolejności  dotyczą  kwestii  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  oraz  odprzedaży  energii  elektrycznej  do  wolnostojących  paneli  reklamowych  i  biletomatów,  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  zakup  energii  elektrycznej  do  oświetlenia  ulic,  placów  i  dróg  oraz  sygnalizacji  świetlnej  opisanych  w  pkt  I,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  1). Zasadą  jest,  że  w  celu  odliczenia  podatku  naliczonego,  w  pierwszej  kolejności  podatnik  ma  obowiązek  odrębnego  określenia,  z  jakim  rodzajem  działalności  będzie  związany  podatek  wynikający  z  otrzymanych  faktur  zakupu,  czyli  dokonania  tzw.  bezpośredniej  alokacji.  Jeżeli  takie  wyodrębnienie  jest  możliwe,  podatnikowi  przysługuje  prawo  do  odliczenia  podatku  naliczonego  w  całości  przy  nabyciu  towarów  i  usług  związanych  ze  sprzedażą  opodatkowaną,  brak  jest  natomiast  takiego  prawa  w  stosunku  do  towarów  i  usług  wykorzystywanych  do  wykonywania  czynności  nieopodatkowanych  tym  podatkiem.  Natomiast  w  odniesieniu  do  towarów  i  usług,  które  są/będą  wykorzystywane  zarówno  do  celów  prowadzonej  przez  podatnika  działalności  gospodarczej  (czynności  opodatkowane  podatkiem  VAT)  oraz  do  celów  innych  niż  działalność  gospodarcza  (czynności  niepodlegające  opodatkowaniu),  i  podatnik  nie  ma  możliwości  powiązania  wydatków  z  konkretnymi  kategoriami  działalności,  zastosowanie  znajdą  przepisy  art.  86  ust.  2a-2h  ustawy. Raz  jeszcze  wskazać  należy,  że  przepis  art.  86  ust.  2a  ustawy  wprost  określa,  co  stanowi  kwotę  podatku  naliczonego  w  przypadku  nabycia  towarów  i  usług,  wykorzystywanych  zarówno  do  celów  wykonywanej  przez  podatnika  działalności  gospodarczej,  jak  i  do  celów  innych.  Zgodnie  z  tą  normą,  w  przypadku  nabycia  towarów  i  usług,  wykorzystywanych  zarówno  do  celów  wykonywanej  przez  podatnika  działalności  gospodarczej,  jak  i  do  celów  innych  niż  działalność  gospodarcza  (z  wyjątkiem  wykorzystania  na  cele  osobiste,  do  których  może  mieć  zastosowanie  art.  7  ust.  2  i  art.  8  ust.  2  ustawy),  w  sytuacji,  gdy  przypisanie  tych  towarów  i  usług  w  całości  do  działalności  gospodarczej  nie  jest  możliwe,  kwotę  podatku  naliczonego  oblicza  się  zgodnie  ze  sposobem  określenia  zakresu  wykorzystywania  nabywanych  towarów  i  usług  do  celów  działalności  gospodarczej. Gmina-ZD  dokonuje  zakupu  energii  elektrycznej  do  oświetlania  ulic,  placów  i  dróg  oraz  sygnalizacji  świetlnej,  do  której  podłączone  są  również  urządzenia  służące  wykonywaniu  opodatkowanych  VAT  usług,  tj.: 1)    zasilanie  infrastruktury  komunikacji  miejskiej; 2)    oświetlanie  paneli  reklamowych  umieszczonych  w  wiatach  przystankowych  oraz  wolnostojących  paneli  reklamowych  na  przystankach  komunikacji  miejskiej 3)    zasilanie  biletomatów. Zakup  energii  elektrycznej  dokonywany  jest  na  podstawie  kilku  umów,  które  łącznie  obejmują  około  1200  punktów  poboru  energii  elektrycznej.  Każdy  punkt  poboru  posiada  licznik  energii,  na  podstawie  którego  rozliczane  jest  zużycie  energii  danego  punktu.  Do  danego  punktu  poboru  energii  (danego  licznika)  podłączonych  może  być  kilka  obwodów  oświetlenia  ulic  znajdujących  się  w  obrębie  punktu,  dla  których  jest  jeden  wspólny  licznik.  Pomimo  tego,  że  w  załącznikach  do  faktur  VAT  wystawianych  przez  dostawców  energii  elektrycznej  wyszczególnione  są  poszczególne  punkty  poboru,  ZD  nie  ma  możliwości  rozliczenia  energii  elektrycznej  tylko  dla  danej  ulicy.  Ponadto,  do  urządzeń  oświetlenia  ulicznego  i  sygnalizacji  świetlnej  dołączone  są  inne  urządzenia  pobierające  energię,  tj.  wiaty  przystankowe,  tablice  SIM,  tablice  DIP,  tablice  VMS,  tablice  informacyjne,  gabloty  reklamowe,  drogowe  stacje  pomiarowe  i  stacje  meteo,  szalety,  przepompownie  wód  drenażowych  i  ścieków,  windy  dla  niepełnosprawnych,  biletomaty,  urządzenia  obsługi  parkingu,  fontanny,  iluminacje  obiektów,  oświetlenie  parkingów,  dróg  rowerowych,  przejść  podziemnych,  ciągów  pieszych,  zasilanie  fotoradarów,  kamer,  aktywnych  przejść  dla  pieszych,  które  nie  posiadają  odrębnych  liczników  energii  elektrycznej  i  energia  użyta  przez  te  urządzenia  jest  rozliczana  w  ramach  jednego  wspólnego  razem  z  oświetleniem  ulicznym  lub  sygnalizacją  świetlną. ZD  co  do  niektórych  punktów  ma  możliwość,  a  co  do  pozostałych  nie  ma  możliwości  przyporządkowania,  które  z  punktów  poboru  dostarczają  energię  elektryczną  wyłącznie  do  oświetlania  ulic,  placów  i  dróg  oraz  sygnalizacji  świetlnej,  a  także  zasilania  infrastruktury  komunikacji  zbiorowej,  oświetlania  paneli  reklamowych  umieszczonych  w  wiatach  przystankowych  oraz  wolnostojących  paneli  reklamowych  na  przystankach  komunikacji  miejskiej,  a  także  zasilania  biletomatów. Z  całości  zakupu  energii  elektrycznej  ZD  wyodrębnia  punkty,  które  jasno  wskazują  na  podłączenie  urządzeń  niezwiązanych  ze  sprzedażą  opodatkowaną  i  od  nich  nie  będzie  odliczany  podatek  VAT  naliczony. Zakup  energii  elektrycznej  wykorzystywany  jest  m.in.  do  zasilania  infrastruktury  komunikacji  miejskiej,  tj.  wyświetlaczy  Inteligentnego  Systemu  Transportu  (ITS)  oraz  systemu  Dynamicznej  Obsługi  Pasażerskiej.  ITS  to  system,  którego  zadaniem  jest  zwiększenie  bezpieczeństwa  i  płynności  ruchu  samochodowego,  komunikacji  miejskiej  (autobusowej  i  tramwajowej),  komunikacji  rowerowej  oraz  ruchu  pieszych.  Wnioskodawca  wskazał,  że  ITS  służy  wykonywaniu  czynności  niedających  prawa  do  odliczenia  VAT  oraz  czynności  opodatkowanych  VAT  (usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej).  Natomiast  System  Informacji  Pasażerskiej  służy  wykonywaniu  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej.  Tablice  podłączone  są  do  systemu  ITS  kablami  prowadzonymi  w  kanalizacji  teletechnicznej  i  działają  na  podstawie  pozycji  GPS  wszystkich  pojazdów  komunikacji  miejskiej  (flota  jest  wyposażona  w  nadajniki,  które  przesyłają  sygnał  do  systemu).  Przedmiotowy  zakup  energii  służy  jednocześnie  sprzedaży  opodatkowanej  VAT  (usłudze  komunikacji  miejskiej)  i  niepodlegającej  VAT  i  Wnioskodawca  nie  może  wydzielić  kwoty  VAT  służącej  wyłącznie  sprzedaży  opodatkowanej  VAT. Z  wniosku  wynika  także,  że  zakup  energii  elektrycznej  wykorzystywany  jest  do  oświetlania  paneli  reklamowych  umieszczonych  w  wiatach  przystankowych  oraz  wolnostojących  paneli  reklamowych  na  przystankach  komunikacji  miejskiej.  Część  wiat  przystankowych  (autobusowych  i  tramwajowych)  oraz  wolnostojących  paneli  reklamowych  umieszczonych  na  przystankach  jest  własnością  Gminy-ZD,  część  jest  własnością  podmiotów  zewnętrznych.  Gmina-ZD  zawiera  z  podmiotami  zewnętrznymi  będącymi  właścicielami  wiat  umowy,  na  mocy  których  wydzierżawia  im  grunt  pod  wiatą  i  obciąża  ich  z  tego  tytułu  czynszem  dzierżawnym,  dzierżawca  ponosi  również  na  podstawie  decyzji  administracyjnej  opłaty  za  zajęcie  pasa  drogowego  w  celu  umieszczenia  reklamy.  ZD  dostarcza  energię  elektryczną  do  paneli  reklamowych  umieszczonych  w  wiatach  oraz  wolnostojących  paneli  reklamowych  umieszczonych  na  przystankach  komunikacji  miejskiej.  W  związku  z  powyższym,  ZD  obciąża  kosztami  energii  elektrycznej  właścicieli  wiaty.  Jednocześnie,  ze  względu  na  to,  że  to  na  Gminie  ciąży  obowiązek  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej,  Gmina-ZD  obciążana  jest  przez  właścicieli  wiat  opłatą  za  udostępnienie  wiat  (opłata  ta  jest  opodatkowana  VAT).  W  odniesieniu  natomiast  do  wiat  i  paneli  reklamowych,  będących  własnością  Gminy-ZD,  Gmina-ZD  zawiera  z  podmiotami  zewnętrznymi  umowy  dzierżawy,  na  mocy  których  oddaje  dzierżawcy  w  dzierżawę  wiaty  i  wolnostojące  panele  reklamowe  zamontowane  na  przystankach  komunikacji  miejskiej,  a  dzierżawca  zobowiązuje  się  do  płacenia  z  tego  tytułu  czynszu.  Dzierżawca  ma  prawo  do  ekspozycji  reklam  w  wiatach  oraz  na  panelach  i  do  czerpania  z  tego  tytułu  przychodu.  Gmina-ZD  dostarcza  energię  elektryczną  do  paneli  reklamowych  umieszczonych  w  wiatach  oraz  wolnostojących  paneli  reklamowych  umieszczonych  na  przystankach  komunikacji  miejskiej.  Gmina-ZD  obciąża  kosztami  energii  elektrycznej  dzierżawców  wiat  przystankowych. Wiaty  przystankowe,  o  których  mowa  powyżej  wykorzystywane  są  przez  Gminę  do  wykonywania  czynności  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej,  a  dodatkowo  są  w  nich  instalowane  panele  reklamowe  i  w  związku  z  czym  następuje  odsprzedaż  dzierżawcom  i  właścicielom  wiat  energii  elektrycznej  do  ich  zasilania  (sprzedaż  energii  jest  usługą  opodatkowaną  VAT).  Wnioskodawca  wskazał,  że  Gmina  nie  jest  w  stanie  określić  kwot  VAT  służących  sprzedaży,  bowiem  nie  jest  w  stanie  wskazać  do  jakich  konkretnie  punktów  poboru  podpięte  są  wiaty  i  panele  wolnostojące,  a  co  za  tym  idzie  nie  jest  w  stanie  wskazać  z  jakich  konkretnie  umów  i  faktur  następuje  refakturowanie. Gmina-ZD  dokonuje  również  zakupu  energii  elektrycznej  w  celu  zasilania  biletomatów.  Na  mocy  zwartej  umowy  Gmina-ZD  obciąża  kosztami  energii  elektrycznej  właściciela  biletomatów  –  X  S.A.  Zasilanie  biletomatów  energią  elektryczną  i  odsprzedaż  tej  energii  związane  są  z  usługą  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  świadczonej  przez  Gminę-Urząd  Miejski  –  Gmina  nie  zlecałaby  zainstalowania  biletomatu  gdyby  nie  świadczyła  usługi  komunikacji  miejskiej.  Również  i  w  tym  przypadku  Gmina  nie  jest  w  stanie  wskazać  do  jakich  konkretnie  punktów  poboru  podpięte  są  biletomaty,  a  co  za  tym  idzie  nie  jest  w  stanie  wskazać  z  jakich  konkretnie  umów  i  faktur  następuje  refakturowanie. Zatem  z  okoliczności  analizowanej  sprawy  wynika,  że  opisane  powyżej  wydatki  na  zakup  energii  elektrycznej  będą  służyły  Gminie  zarówno  do  celów  prowadzonej  działalności  gospodarczej,  jak  i  celów  innych  niż  działalność  gospodarcza.  W  związku  z  powyższym,  jeżeli  nie  będzie  możliwości  wydzielenia  z  faktur  dotyczących  zakupu  energii  elektrycznej,  jaka  część  VAT  naliczonego  służy  odsprzedaży  energii  do  wolnostojących  paneli  reklamowych  i  biletomatów,  a  jaka  jest  wykorzystywana  na  cele  komunikacji  miejskiej  (ITS),  a  zatem  nie  będzie  możliwości  przypisania  wydatków  w  całości  do  działalności  gospodarczej,  to  w  konsekwencji,  w  celu  odliczenia  podatku  naliczonego  Wnioskodawca  będzie  zobowiązany  zastosować  przepisy  art.  86  ust.  2a  ustawy. Należy  jednocześnie  zaznaczyć,  że  w  analizowanej  sprawie  Gmina-Urząd  Miejski  ,  wykonuje  odpłatną  i  opodatkowaną  usługę  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  oraz  rozlicza  VAT  należy  z  tego  tytułu.  Natomiast  zadanie  w  zakresie  budowy  dróg  oraz  organizacji  ruchu  drogowego  jest  realizowane  przez  jednostkę  budżetową  –  ZD  (Gmina-ZD).  Do  zakresu  zadań  ZD  należy  również  zaopatrzenie  w  energię  elektryczną  do  oświetlania  ulic,  placów  i  dróg  oraz  sygnalizacji  świetlnej,  która  jest  wykorzystywana  również  do  zasilania  urządzeń,  służących  wykonywaniu  usług  opodatkowanych  podatkiem  od  towarów  i  usług  (ITS). Biorąc  pod  uwagę  opis  sprawy  oraz  powołane  regulacje  prawne,  należy  stwierdzić,  że  w  sytuacji,  gdy  zakupione  przez  jednostkę  budżetową  towary  i  usługi  przeznaczone  będą  w  części  na  potrzeby  tej  jednostki  budżetowej  (ZD)  oraz  urzędu  obsługującego  jst  (Urząd  Miejski  )  i  jednocześnie  nie  będzie  możliwości  wyodrębnienia  jaka  część  zakupów  przeznaczona  będzie  na  potrzeby  danej  jednostki  budżetowej,  w  tym  urzędu  obsługującego  jst,  podatnikowi  będzie  przysługiwało  prawo  do  odliczenia  VAT  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika  obliczonego  dla  urzędu  obsługującego  jednostkę  samorządu  terytorialnego. W  związku  z  powyższym,  Wnioskodawcy  będzie  przysługiwało  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  oraz  odprzedaży  energii  elektrycznej  do  wolnostojących  paneli  reklamowych  i  biletomatów,  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  zakup  energii  elektrycznej  do  oświetlenia  ulic,  placów  i  dróg  oraz  sygnalizacji  świetlnej  opisanych  w  pkt  I,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  . Tym  samym  stanowisko  Wnioskodawcy  w  zakresie  pytania  nr  1  jest  prawidłowe. Wątpliwości  Wnioskodawcy  dotyczą  również  kwestii  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  urządzeń  oświetlenia  ulicznego,  o  których  mowa  w  pkt  II  b  i  c,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  2). Odnosząc  się  do  przedstawionego  opisu  sprawy,  należy  stwierdzić,  że  w  powyższym  zakresie  warunki,  o  których  mowa  w  art.  86  ust.  1  ustawy,  nie  będą  spełnione.  Działania  obejmujące  budowę,  remont,  konserwację  urządzeń  oświetlenia  ulicznego  należą  do  zadań  własnych  Gminy  w  zakresie  gminnych  dróg,  ulic,  mostów,  placów  oraz  organizacji  ruchu  drogowego.  Infrastruktura  w  postaci  oświetlenia  ulicznego  jest  ogólnodostępna.  Za  korzystanie  z  oświetlenia  ulicznego  nie  są  pobierane  żadne  opłaty.  Wyżej  opisane  wydatki  nie  są  zatem  związane  z  działalnością  gospodarczą  w  rozumieniu  art.  15  ust.  2  ustawy  i  tym  samym,  Gmina  w  powyższym  zakresie  nie  działa  jako  podatnik,  o  którym  mowa  w  art.  15  ust.  1  ustawy.  Wydatki  związane  z  budową,  remontem  i  konserwacją  urządzeń  oświetlenia  ulicznego  będą  służyły  realizacji  zadań  publicznych  wykonywanych  w  ramach  władztwa  publicznego.  Nie  są  związane  z  osiągnięciem  jakichkolwiek  przychodów. W  konsekwencji  nie  będzie  spełniony  warunek  uprawniający  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy.  Jak  wyżej  wskazano  Gmina  w  przedmiotowym  zakresie  nie  działa  jako  podatnik,  o  którym  mowa  w  art.  15  ust.  1  ustawy.  W  konsekwencji,  budowa,  remont  i  konserwacja  urządzeń  oświetlenia  ulicznego  jest  wyłączona  z  systemu  podatku  VAT  i  z  tego  względu  stanowi  czynność  niepodlegającą  opodatkowaniu  podatkiem  VAT.  Tym  samym,  Wnioskodawca  nie  będzie  miał  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  o  kwotę  podatku  naliczonego  z  faktur  dokumentujących  wydatki  poniesione  na  budowę,  remont,  konserwację  i  utrzymanie  urządzeń  oświetlenia  ulicznego. W  związku  z  powyższym,  Wnioskodawcy  nie  będzie  przysługiwało  prawo  do  obniżenia  kwoty  VAT  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  o  kwotę  VAT  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  urządzeń  oświetlenia  ulicznego,  o  których  mowa  w  pkt  II  b  i  c,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  . Tym  samym  stanowisko  Wnioskodawcy  w  zakresie  pytania  nr  2  jest  nieprawidłowe. Kolejne  wątpliwości  Wnioskodawcy  dotyczą  kwestii  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remont,  konserwację  i  bieżące  utrzymanie  sygnalizacji  świetlnej  oraz  ITS  określonych  w  pkt  III  b,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  3). Z  opisu  sprawy  wynika,  że  Gmina-ZD  ponosi  koszty  budowy,  remontów,  utrzymania  i  bieżącej  konserwacji  sygnalizacji  świetlnej  oraz  infrastruktury  ITS.  Konserwacja  i  utrzymanie  urządzeń  sygnalizacji  świetlnej  oraz  urządzeń  ITS,  realizowane  jest  na  podstawie  dwóch  umów,  w  których  określono  wynagrodzenie  ryczałtowe  za  wykonane  prace.  Wykonawca  nie  wyszczególnia  jakich  konkretnie  urządzeń  dotyczyły  prace,  w  związku  z  tym  ZD  nie  jest  w  stanie  wyodrębnić  z  otrzymywanych  faktur  urządzeń  służących  infrastrukturze  związanej  z  komunikacją  miejską.  W  tym  miejscu  należy  zaznaczyć,  że  Wnioskodawca  podejmując  działania  w  zakresie  prawidłowego  funkcjonowania  sygnalizacji  świetlnej  realizuje  swoje  zadania  związane  z  zaspokajaniem  zbiorowych  potrzeb  wspólnoty.  Zadaniem  (obowiązkiem)  gminy  jest  bowiem  zapewnienie  mieszkańcom  użytkowania  infrastruktury  w  postaci  sygnalizacji  świetlnej  zgodnie  z  określonymi  standardami.  Ponoszone  przez  Gminę-ZD  wydatki  związane  z  budową,  remontem,  konserwacją  i  bieżącym  utrzymaniem  sygnalizacji  świetlnej  służą  wykonywaniu  zadań  publicznych  w  zakresie  gminnych  dróg,  ulic,  mostów,  placów  oraz  organizacji  ruchu  drogowego.  Infrastruktura  w  postaci  sygnalizacji  świetlnej  wpływa  na  zwiększenie  bezpieczeństwa  w  transporcie  publicznym  oraz  jest  dostępna  dla  wszystkich  uczestników  ruchu  drogowego  nieodpłatnie. Wnioskodawca  wskazał,  że  sygnalizacja  świetlna  jest  nierozłącznie  związana  z  systemem  zarządzania  ruchem,  tj.  Inteligentnym  Systemem  Transportu.  Zwiększenie  bezpieczeństwa  i  płynności  ruchu,  które  zapewnia  system  ITS,  wpływają  na  atrakcyjność  transportu  publicznego.  Nadanie  wsparcia  przejazdów  dla  pojazdów  komunikacji  miejskiej  na  skrzyżowaniach  sterowanych  systemem  ITS,  dostarczanie  wyświetlaczy  ITS  na  potrzeby  motorniczych,  znacząco  podnoszą  jakość,  skuteczność  i  zakres  wpływu  transportu  publicznego.  Wydatki  ponoszone  na  budowę,  remonty,  utrzymanie  i  bieżącą  konserwację  infrastruktury  ITS  służą  pojazdom  komunikacji  miejskiej,  zarówno  autobusowej,  jak  i  tramwajowej,  a  więc  czynnościom  opodatkowanym  VAT. Wnioskodawca  wskazał,  że  świadczenie  usług  komunikacji  miejskiej  stanowi  działalność  opodatkowaną  Gminy,  realizowaną  przez  Urząd  Miejski  .  Natomiast  zadania  z  zakresu  utrzymania  nawierzchni  drogi,  chodników,  drogowych  obiektów  inżynierskich,  urządzeń  zabezpieczających  ruch  i  innych  urządzeń  związanych  z  drogą  i  komunikacją  zbiorową  Gmina  realizuje  za  pośrednictwem  ZD  i  w  tym  zakresie  nie  wykonuje  działalności  gospodarczej,  o  której  mowa  w  art.  15  ust.  2  ustawy.  Wnioskodawca  wskazał,  że  system  ITS  służy  wykonywaniu  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej,  a  zatem  wydatki,  o  których  mowa  wyżej  mają  również  związek  z  wykonywaniem  czynności  opodatkowanych W  konsekwencji,  wydatki  na  budowę,  remont,  konserwację  i  bieżące  utrzymanie  sygnalizacji  świetlnej  oraz  ITS  będą  służyły  jednocześnie  czynnościom  niepodlegającym  opodatkowaniu  (w  zakresie  realizowania  zadania  własnego  Gminy  z  dotyczącego  gminnych  dróg,  ulic,  mostów,  placów  oraz  organizacji  ruchu  drogowego),  jak  również  czynnościom  opodatkowanym  w  ramach  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej.  Przy  czym  Wnioskodawca  wskazał,  że  w  powyższym  zakresie  nie  można  wydzielić  kwoty  VAT  służącej  wyłącznie  sprzedaży  opodatkowanej  podatkiem  od  towarów  i  usług.  Zatem,  w  celu  odliczenia  podatku  naliczonego  Wnioskodawca  będzie  zobowiązany  zastosować  przepisy  art.  86  ust.  2a  ustawy. W  tym  miejscu,  należy  ponownie  wskazać,  że  w  sytuacji,  gdy  zakupione  przez  jednostkę  budżetową  towary  i  usługi  przeznaczone  będą  w  części  na  potrzeby  tej  jednostki  budżetowej  (ZD)  oraz  urzędu  obsługującego  jst  (Urzędu  Miejskiego)  i  jednocześnie  nie  będzie  możliwości  wyodrębnienia  jaka  część  zakupów  przeznaczona  będzie  na  potrzeby  danej  jednostki  budżetowej,  w  tym  urzędu  obsługującego  jst,  podatnikowi  będzie  przysługiwało  prawo  do  odliczenia  VAT  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika  obliczonego  dla  urzędu  obsługującego  jednostkę  samorządu  terytorialnego. W  związku  z  powyższym,  Wnioskodawca  będzie  miał  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remont,  konserwację  i  bieżące  utrzymanie  sygnalizacji  świetlnej  oraz  ITS  określonych  w  pkt  III  b,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  . Tym  samym,  stanowisko  Wnioskodawcy  w  zakresie  pytania  nr  3  jest  prawidłowe. W  dalszej  kolejności  wątpliwości  Wnioskodawcy  dotyczą  kwestii  prawa  do  obniżenia  kwoty  VAT  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej: -        o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  konserwację  i  remonty  sieci  trakcyjnych  określonych  w  pkt  IV,  w  całości,  oraz -        o  kwotę  VAT  naliczonego  od  wydatków  na  utrzymanie  i  konserwację  przystanków  i  wiat,  opisanych  w  pkt  V,  w  całości  (pytania  oznaczone  we  wniosku  nr  4  i  nr  5). Z  powołanych  przepisów  wynika,  że  jednostki  samorządu  terytorialnego  są  podatnikami  podatku  od  towarów  i  usług  jedynie  w  zakresie  wszelkich  czynności,  które  mają  charakter  cywilnoprawny,  tzn.  są  przez  nie  realizowane  na  podstawie  umów  cywilnoprawnych.  Będą  to  zatem  wszystkie  realizowane  przez  te  jednostki  (urzędy)  czynności  w  sferze  ich  aktywności  cywilnoprawnej,  np.  czynności  zamiany,  sprzedaży,  wynajmu,  dzierżawy  itp.,  umów  prawa  cywilnego  (nazwanych  i  nienazwanych). W  tym  miejscu,  należy  ponownie  wskazać  na  art.  7  ust.  1  pkt  2  oraz  pkt  4  ustawy  o  samorządzie  gminnym,  który  stanowi,  że  do  zadań  własnych  Gminy  należy  zaspokajanie  zbiorowych  potrzeb  wspólnoty  –  w  szczególności  zadania  własne  obejmują  sprawy  gminnych  dróg,  ulic,  mostów,  placów  oraz  organizacji  ruchu  drogowego,  a  także  lokalnego  transportu  zbiorowego. Ponoszone  przez  Gminę-ZD  wydatki  na  budowę  (w  tym  opracowanie  dokumentacji  projektowej  w  zakresie  budowy)  i  remont  sieci  trakcyjnej,  wydatki  związane  z  konserwacją  sieci  trakcyjnej,  jako  infrastruktury  towarzyszącej  komunikacji  miejskiej  tramwajowej,  a  także  wydatki  ponoszone  na  prace  polegające  na  utrzymaniu  i  konserwacji  przystanków  i  wiat,  będących  własnością  Gminy-ZD,  służą  realizacji  zadań  własnych  Wnioskodawcy  w  zakresie  zaspokajania  zbiorowych  potrzeb  wspólnoty. Wnioskodawca  nie  ponosi  ww.  wydatków  po  to,  żeby  prowadzić  sprzedaż  usług  komunikacji  miejskiej,  ale  przede  wszystkim  dlatego,  że  wydatki  te  dotyczą  infrastruktury,  która  służy  realizacji  zadań  własnych  gminy  w  zakresie  obejmującym  sprawy  gminnych  dróg,  ulic,  mostów,  placów  oraz  organizacji  ruchu  drogowego,  a  także  lokalnego  transportu  zbiorowego. Należy  również  zaznaczyć,  że  w  zakresie  budowy  i  utrzymania  sieci  trakcyjnych  oraz  przystanków  i  wiat,  Gmina  nie  może  działać  analogicznie  do  podmiotu  prywatnego,  wykonuje  bowiem  określone  ustawami  zadania  publiczne  w  imieniu  własnym  i  na  własną  odpowiedzialność.  Działalność  w  zakresie  budowy  i  remontu  sieci  trakcyjnej,  konserwacji  sieci  trakcyjnej,  a  także  wydatki  ponoszone  na  prace  polegające  na  utrzymaniu  i  konserwacji  przystanków  i  wiat,  jest  realizacją  celu  publicznego,  do  którego  jest  zobowiązana  w  drodze  ustaw.  Przez  zadania  publiczne  należy  rozumieć  te,  które  mają  na  celu  korzyść  ogółu.  W  powyższym  zakresie,  Gmina  nie  będzie  działać  jako  podatnik,  o  którym  mowa  w  art.  15  ust.  1  ustawy.  Zatem,  w  omawianych  okolicznościach  sprawy  nie  wystąpi  związek  przyczynowo-skutkowy,  który  decydowałby  o  prawie  do  odliczenia  podatku  związanego  z  wydatkami  ponoszonymi  na  budowę  i  remont  sieci  trakcyjnej,  konserwację  sieci  trakcyjnej,  a  także  wydatkami  ponoszonymi  na  prace  polegające  na  utrzymaniu  i  konserwacji  przystanków  i  wiat.  Jak  bowiem  wskazano  wyżej,  ww.  wydatki  będą  służyły  realizacji  zadań  publicznych,  wykonywanych  w  ramach  władztwa  publicznego.  W  konsekwencji  Wnioskodawcy  nie  będzie  przysługiwać  prawo  do  odliczenia  podatku  naliczonego  od  wydatków  ponoszonych  na  budowę  i  remont  sieci  trakcyjnej,  konserwację  sieci  trakcyjnej,  a  także  wydatków  ponoszonych  na  prace  polegające  na  utrzymaniu  i  konserwacji  przystanków  i  wiat.  Powyższe  wynika  z  faktu,  że  w  analizowanym  przypadku  nie  będą  spełnione  –  wskazane  w  art.  86  ust.  1  ustawy  –  przesłanki  warunkujące  prawo  do  odliczenia  podatku  naliczonego,  tj.  Wnioskodawca  jako  organ  władzy  publicznej,  będzie  realizować  zadania  własne  w  zakresie  zaspokajania  zbiorowych  potrzeb  wspólnoty  (gminnych  dróg,  ulic,  mostów,  placów  oraz  organizacji  ruchu  drogowego,  a  także  lokalnego  transportu  zbiorowego),  tym  samym  Wnioskodawca  nie  będzie  działał  jako  podatnik  VAT  i  wydatki,  o  których  mowa  powyżej  nie  będą  służyły  do  wykonywania  czynności  opodatkowanych  podatkiem  VAT. W  związku  z  powyższym,  Wnioskodawcy  nie  będzie  przysługiwało  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  konserwację  i  remonty  sieci  trakcyjnych  określonych  w  pkt  IV  oraz  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  utrzymanie  i  konserwację  przystanków  i  wiat,  opisanych  w  pkt  V. Tym  samym  stanowisko  Wnioskodawcy  w  zakresie  pytania  nr  4  i  nr  5  jest  nieprawidłowe. W  odniesieniu  natomiast  do  wątpliwości  w  zakresie  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej  o  kwotę  VAT  naliczonego  od  opłaty  za  udostępnienie  wiat,  o  której  mowa  w  pkt  VI  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  6),  należy  zgodzić  się  z  Wnioskodawcą,  że  zakup  dotyczący  usługi  udostępniania  wiat  służy  czynności  opodatkowanej  VAT,  tj.  usłudze  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej. Jak  bowiem  wynika  z  opisu  sprawy,  część  wiat  przystankowych  (autobusowych  i  tramwajowych)  jest  własnością  Gminy-ZD,  natomiast  część  jest  własnością  podmiotów  zewnętrznych.  Właściciele  wiat  obciążają  Gminę-ZD  opłatą  za  udostępnianie  wiat,  która  to  opłata  jest  opodatkowana  podatkiem  od  towarów  i  usług.  Wnioskodawca  wskazał  również,  że  Gmina-ZD  wydzierżawia  wiaty  od  podmiotów  zewnętrznych  po  to,  by  wykonać  usługę  komunikacji  miejskiej.  Z  opisu  sprawy  nie  wynika  także,  że  Gmina-ZD  ponosi  opłaty  za  udostępnianie  wiat  przez  podmioty  zewnętrzne  do  wykonywania  innych  czynności,  niezwiązanych  ze  świadczeniem  usług  komunikacji  miejskiej. Mając  powyższe  na  względzie,  należy  stwierdzić,  że  skoro  wydatki  związane  z  ww.  opłatami  za  udostępnianie  wiat  służą  –  jak  wskazał  Wnioskodawca  –  w  całości  czynności  opodatkowanej,  tj.  usłudze  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej,  Wnioskodawca  będzie  miał  prawo  do  odliczenia  podatku  naliczonego  na  podstawie  art.  86  ust.  1  ustawy. W  konsekwencji  Wnioskodawca  będzie  miał  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  opłaty  za  udostępnienie  wiat,  o  której  mowa  w  pkt  VI,  w  całości. Tym  samym  stanowisko  Wnioskodawcy  w  zakresie  pytania  nr  6  jest  prawidłowe. Następnie,  wątpliwości  Wnioskodawcy  dotyczą  kwestii  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  odpłatnego  udostępnienia  kanałów  technologicznych,  o  których  mowa  w  pkt  VII,  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  budowy  i  utrzymania  kanałów  technologicznych,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy  o  VAT  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  i  struktury  sprzedaży,  o  której  mowa  w  art.  90  ust.  2  i  3  ustawy  o  VAT,  obliczonej  dla  Urzędu  Miejskiego  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  7). Wnioskodawca  wskazał,  że  funkcję  zarządcy  drogi  w  Gminie  pełni  ZD  –  jednostka  budżetowa  utworzona  przez  Radę  Miejską  .  ZD  działa  zgodnie  ze  statutem  nadanym  uchwałą.  Gmina-ZD  buduje  oraz  utrzymuje  kanały  technologiczne.  Kanały  technologiczne  służą  jednocześnie: -        wykonywaniu  zadań  Gminy  –  jej  jednostek  organizacyjnych  w  tym  Urzędu  Miejskiego  (są  to  czynności  zwolnione  z  VAT,  niepodlegające  VAT  oraz  opodatkowane  VAT); -        celom  komercyjnym  –  są  przez  Gminę-ZD  wydzierżawiane  podmiotom,  które  w  tych  kanałach  technologicznych  umieszczają  swoje  sieci,  kable,  przewody.  Za  udostępnianie  kanałów  technologicznych  podmiotom  zewnętrznym  Gmina-ZD  pobiera  opłaty  opodatkowane  VAT.  Zasady  udostępniania  kanałów  technologicznych  zostały  uregulowane  w  art.  39  ustawy  o  drogach  publicznych.  Zgodnie  z  art.  39  ust.  7  ww.  ustawy,  kanały  technologiczne,  są  udostępniane  w  drodze  decyzji  administracyjnej,  w  której  określa  się  również  opłaty  za  ich  udostępnienie,  a  nie  na  podstawie  umowy  cywilnoprawnej.  Wysokość  opłat,  które  gmina  pobiera  z  tytułu  udostępniania  tych  kanałów  technologicznych  określone  są  przez  ustawodawcę  w  rozporządzeniu  wykonawczym  do  ustawy. Udostępnianie  kanałów  technologicznych  w  drodze  umowy  najmu  lub  dzierżawy  odbywa  się  jedynie  w  przypadku,  gdy  funkcję  zarządcy  autostrady  płatnej  pełni  spółka  albo  drogowa  spółka  specjalnego  przeznaczenia.  Przy  czym  opłaty  za  udostępnianie  kanału  technologicznego  nie  mogą  przekroczyć  stawek  określonych  przez  ustawodawcę.  W  związku  z  powyższym,  w  zakresie  pobierania  opłat  za  udostępnianie  kanałów  technologicznych  Gmina  nie  działa  w  charakterze  podatnika  podatku  VAT,  lecz  jako  organ  władzy  publicznej,  realizując  zadania  nałożone  odrębnymi  przepisami  prawa,  a  czynności  udostępniania  kanałów  technologicznych  nie  są  realizowane  na  podstawie  umów  cywilnoprawnych.  W  tym  miejscu  należy  również  zwrócić  uwagę  na  wyrok  Naczelnego  Sądu  Administracyjnego  z  15  października  2021  r.  sygn.  akt  I  FSK  406/18.  W  wyroku  tym  NSA  stwierdził,  że: „W  ustawie  o  drogach  publicznych  wprowadzono  istotną  modyfikację  zasad  udostępniania  kanałów  technologicznych  oraz  określania  opłat  za  dostęp  do  nich.  Kanały  technologiczne,  według  znowelizowanych  przepisów,  są  udostępniane  w  drodze  decyzji  administracyjnej,  a  nie  umowy  cywilnoprawnej,  w  której  określa  się  również  opłaty  za  ich  udostępnienie.  Tryb  wydawania  decyzji  w  sprawie  udostępnienia  kanału  technologicznego  uregulowano  precyzyjnie  w  art.  39  ust.  7aa-7ac,  a  zasady  ustalania  opłaty  w  ust.  7g-7j,  natomiast  wysokość  stawek  określono  w  drodze  rozporządzenia  ministra  właściwego  do  spraw  informatyzacji,  wydanego  w  porozumieniu  z  ministrem  właściwym  do  spraw  transportu,  przy  czym  nie  mogą  one  przekroczyć  stawek  przewidzianych  w  ustawie.  Sposób  udostępniania  kanałów  technologicznych  w  drodze  umowy  dzierżawy  lub  najmu  został  utrzymany  jedynie  w  stosunku  do  spółki,  która  pełni  funkcję  zarządcy  autostrady  płatnej,  oraz  drogowej  spółki  specjalnego  przeznaczenia,  która  pełni  funkcję  zarządcy  drogi,  przy  czym  opłaty  za  udostępnianie  kanału  technologicznego  nie  mogą  przekroczyć  stawek  określonych  przez  ustawodawcę. W  aktualnym  stanie  prawnym,  zgodnie  z  art.  39  ustawy  o  drogach  publicznych  Gmina,  która  jest  zarządcą  drogi,  ma  co  do  zasady  obowiązek  wybudowania  w  pasie  drogowym  kanału  technicznego.  Jedynie  minister  właściwy  do  spraw  informatyzacji,  na  wniosek  zarządcy  drogi  w  drodze  decyzji,  może  zwolnić  zarządcę  z  obowiązku  budowy  kanału  technologicznego,  ale  tylko  wtedy  jeżeli  w  pobliżu  pasa  drogowego  istnieje  już  kanał  technologiczny  lub  linia  światłowodowa,  posiadający  wolne  zasoby  wystarczające  do  zaspokojenia  potrzeb  społecznych  w  zakresie  dostępu  do  usług  szerokopasmowych  lub  w  sytuacji,  gdy  lokalizowanie  kanału  technologicznego  byłoby  ekonomicznie  nieracjonalne  lub  technicznie  niemożliwe.  Zarządca  drogi  ma  obowiązek  udostępnienia  kanału  technologicznego  na  pisemny  wniosek  podmiotu,  który  zgłosił  zainteresowanie  jego  udostępnieniem,  w  drodze  decyzji,  w  której  określa  warunki  udostępnienia  tego  kanału.  Wysokość  opłat  regulowana  jest  ustawowo.  Zarządca  drogi  może  odmówić  udostępnienia  kanału  technologicznego  jedynie  w  przypadku  braku  wolnych  zasobów  w  tym  kanale.  Następuje  to  również  w  formie  decyzji  administracyjnej”. W  związku  z  powyższym  Wnioskodawca  nie  będzie  miał  prawa  odliczenia  podatku  naliczonego  związanego  z  wydatkami  dotyczącymi  budowy  i  utrzymania  kanałów  technologicznych,  ponieważ  w  przypadku  odpłatnego,  władczego  udostępniania  kanału  technologicznego  w  drodze  gminnej  Wnioskodawca  nie  działa  jako  podatnik,  o  którym  mowa  w  art.  15  ust.  1  ustawy.  Pobieranie  opłat  od  podmiotów  zewnętrznych  z  tytułu  udostępniania  kanału  technologicznego,  stanowi  czynność  niepodlegającą  opodatkowaniu  podatkiem  VAT.  W  konsekwencji,  należy  wskazać  że  zarówno  w  zakresie  pobierania  opłat  za  udostępnianie  kanałów  technologicznych  oraz  w  zakresie  budowy  i  utrzymania  kanałów  technologicznych,  Wnioskodawca  działa  jako  organ  władzy  publicznej,  realizujący  zadania  własne  w  zakresie  zaspokajania  zbiorowych  potrzeb  wspólnoty.  W  analizowanym  przypadku  prawo  do  odliczenia  podatku  naliczonego  od  budowy  i  utrzymania  kanałów  technologicznych  nie  przysługuje  i  nie  będzie  przysługiwało  w  ogóle. Tym  samym,  stanowisko  Wnioskodawcy  w  zakresie  pytania  nr  7  jest  nieprawidłowe. Wątpliwości  Wnioskodawcy  dotyczą  również  kwestii  prawa  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  dzierżawy  lokali  użytkowych  w  przejściach  podziemnych  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  tych  przejść  podziemnych,  o  których  mowa  w  pkt.  VIII  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  ZD  (pytanie  oznaczone  we  wniosku  nr  8). Z  opisu  sprawy  wynika,  że  ZD  jako  zarządca  dróg  publicznych  w  Gminie  jest  również  zarządcą  przejść  podziemnych,  których  główną  funkcją  jest  umożliwienie  przemieszczania  się  pieszych.  W  niektórych  przejściach  podziemnych  znajdują  się  lokale  użytkowe,  które  są  wydzierżawiane  przez  Gminę-ZD  na  podstawie  opodatkowanych  VAT  umów.  ZD  ponosi  koszty  budowy,  remontu,  konserwacji  i  utrzymania  wszystkich  przejść  podziemnych,  w  tym  również  i  tych,  w  których  znajdują  się  lokale  użytkowe. Na  wstępie  należy  zaznaczyć,  że  działalność  ZD  w  zakresie  wydzierżawiania  lokali  użytkowych  w  przejściach  podziemnych  oraz  działalność  w  zakresie  budowy,  remontu,  konserwacji  oraz  utrzymania  wszystkich  przejść  podziemnych  stanowią  odrębne,  niezależne  od  siebie  czynności.  O  ile  dzierżawa  jest  niewątpliwie  czynnością  cywilnoprawną  i  w  związku  z  czynnością  odpłatnej  dzierżawy  lokali  ZD  występuje  w  charakterze  podatnika  podatku  od  towarów  i  usług,  to  w  zakresie  budowy,  remontu,  konserwacji  oraz  utrzymania  przejść  podziemnych,  ZD  działa  jako  organ  władzy  publicznej  i  realizuje  zadania  własne,  w  zakresie  zaspokajania  zbiorowych  potrzeb  wspólnoty. Powyższe  wynika  z  faktu,  że  obowiązkiem  publicznym  Gminy  jest  zaspokajanie  zbiorowych  potrzeb  wspólnoty  poprzez  m.in.  wykonywanie  zadań  w  zakresie  gminnych  dróg,  ulic,  mostów,  placów,  utrzymania  gminnych  obiektów  i  urządzeń  użyteczności  publicznej.  Również  sam  Wnioskodawca  wskazał,  że  do  zadań  ZD  należy  m.in.  utrzymanie  nawierzchni  drogi,  chodników,  drogowych  obiektów  inżynierskich,  urządzeń  zabezpieczających  ruch  i  innych  urządzeń  związanych  z  drogą  i  komunikacją  zbiorową.  Zatem  budowa,  remont,  konserwacja  i  utrzymywanie  przejść  podziemnych  służy  realizacji  tych  zadań.  Samo  wykorzystanie  lokali  znajdujących  się  w  przejściach  podziemnych  niejako  „przy  okazji”  do  świadczenia  usługi  dzierżawy,  nie  przesądza,  że  wydatki  związane  z  budową,  remontem,  konserwacją  i  utrzymaniem  przejść  podziemnych  mają  związek  z  czynnościami  opodatkowanymi. Istotny  jest  również  fakt,  że  główną  funkcją  przejść  podziemnych  jest  umożliwienie  przemieszczania  się  pieszych.  Przejścia  podziemne  są  udostępnione  dla  każdego,  kto  będzie  chciał  z  nich  skorzystać,  a  zatem  przejścia  te  są  ogólnodostępne,  co  pozostaje  poza  podmiotowym  i  przedmiotowym  zakresem  ustawy  o  podatku  od  towarów  i  usług. W  związku  z  powyższym,  w  przedstawionych  okolicznościach  sprawy,  nie  wystąpi  związek  przyczynowo-skutkowy,  który  decydowałby  o  prawie  do  odliczenia  podatku  związanego  z  wydatkami  na  budowę,  remont,  konserwację  i  utrzymywanie  przejść  podziemnych.  W  analizowanej  sprawie  warunek  uprawniający  do  odliczenia  nie  będzie  spełniony,  ponieważ  wydatki  związane  z  budową,  remontem,  konserwacją  i  utrzymywaniem  przejść  podziemnych  służą  do  realizacji  zadań  nałożonych  na  Gminę,  jako  jednostkę  samorządu  terytorialnego.  Zatem,  skoro  Gmina-ZD  ponosi  ww.  wydatki  jako  organ  władzy  publicznej,  to  brak  jest  podstaw,  aby  uznać,  że  wydatki  te  mają  związek  z  czynnościami  opodatkowanymi.  Tym  samym,  w  analizowanej  sprawie  Wnioskodawca  nie  działa  jako  podatnik  VAT,  a  wydatki  poniesione  na  budowę,  remont,  konserwację  i  utrzymywanie  przejść  podziemnych  nie  będą  służyły  do  wykonywania  czynności  opodatkowanych. W  konsekwencji  Wnioskodawcy  nie  będzie  przysługiwało  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  dzierżawy  lokali  użytkowych  w  przejściach  podziemnych  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  tych  przejść  podziemnych,  o  których  mowa  w  pkt.  VIII  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  ZD. Tym  samym  stanowisko  Wnioskodawcy  w  zakresie  pytania  nr  8  jest  nieprawidłowe. Podsumowując: 1.    Wnioskodawcy  będzie  przysługiwało  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  oraz  odprzedaży  energii  elektrycznej  do  wolnostojących  paneli  reklamowych  i  biletomatów,  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  zakup  energii  elektrycznej  do  oświetlenia  ulic,  placów  i  dróg  oraz  sygnalizacji  świetlnej  opisanych  w  pkt  I,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  . 2.    Wnioskodawcy  nie  będzie  przysługiwało  prawo  do  obniżenia  kwoty  VAT  należnego  z  tytułu  świadczenia  opodatkowanej  VAT  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  o  kwotę  VAT  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  urządzeń  oświetlenia  ulicznego,  o  których  mowa  w  pkt  II  b  i  c,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  . 3.    Wnioskodawcy  będzie  przysługiwało  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remont,  konserwację  i  bieżące  utrzymanie  sygnalizacji  świetlnej  oraz  ITS  określonych  w  pkt.  III  b,  przy  zastosowaniu  prewspółczynnika,  o  którym  mowa  w  art.  86  ust.  2a  ustawy,  obliczonego  dla  Urzędu  Miejskiego  . 4.    Wnioskodawcy  nie  będzie  przysługiwało  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  konserwację  i  remonty  sieci  trakcyjnych  określonych  w  pkt  IV. 5.    Wnioskodawcy  nie  będzie  przysługiwało  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  utrzymanie  i  konserwację  przystanków  i  wiat,  opisanych  w  pkt  V. 6.    Wnioskodawcy  będzie  przysługiwało  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  komunikacji  miejskiej  tramwajowej  i  autobusowej  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  opłaty  za  udostępnienie  wiat,  o  której  mowa  w  pkt  VI,  w  całości. 7.    Wnioskodawcy  nie  będzie  przysługiwało  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  odpłatnego  udostępnienia  kanałów  technologicznych,  o  których  mowa  w  pkt  VII,  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  budowy  i  utrzymania  kanałów  technologicznych. 8.    Wnioskodawcy  nie  będzie  przysługiwało  prawo  do  obniżenia  kwoty  podatku  należnego  z  tytułu  świadczenia  usługi  dzierżawy  lokali  użytkowych  w  przejściach  podziemnych  o  kwotę  podatku  naliczonego  od  wydatków  na  budowę,  remonty,  konserwację  i  utrzymanie  tych  przejść  podziemnych,  o  których  mowa  w  pkt  VIII. Dodatkowe  informacje Informacja  o  zakresie  rozstrzygnięcia Interpretacja  dotyczy  zdarzenia  przyszłego,  które  Państwo  przedstawili  i  stanu  prawnego,  który  obowiązuje  w  dniu  wydania  interpretacji. Tutejszy  organ  wskazuje,  że  wydana  interpretacja  dotyczy  tylko  sprawy  będącej  przedmiotem  wniosku  (zapytań)  Zainteresowanego.  Inne  kwestie  przedstawione  w  opisie  sprawy  oraz  we  własnym  stanowisku,  które  nie  zostały  objęte  pytaniami,  nie  mogą  być  –  zgodnie  z  art.  14b  §  1  Ordynacji  podatkowej  –  rozpatrzone.  Należy  również  zauważyć,  że  zgodnie  z  art.  14b  §  3  Ordynacji  podatkowej,  składający  wniosek  o  wydanie  interpretacji  indywidualnej  obowiązany  jest  do  wyczerpującego  przedstawienia  zaistniałego  stanu  faktycznego  albo  zdarzenia  przyszłego.  Organ  jest  ściśle  związany  przedstawionym  we  wniosku  stanem  faktycznym  (opisem  zdarzenia  przyszłego).  Zainteresowany  ponosi  ryzyko  związane  z  ewentualnym  błędnym  lub  nieprecyzyjnym  przedstawieniem  we  wniosku  opisu  stanu  faktycznego  (zdarzenia  przyszłego).  Interpretacja  indywidualna  wywołuje  skutki  prawnopodatkowe  tylko  wtedy,  gdy  rzeczywisty  stan  faktyczny  sprawy  będącej  przedmiotem  interpretacji  pokrywał  się  będzie  z  opisem  zdarzenia  przyszłego  podanym  przez  Wnioskodawcę  w  złożonym  wniosku.  W  analizowanej  sprawie  rozstrzygnięcie  oparto  na  informacji  podanej  w  opisie  zdarzenia  przyszłego,  zgodnie  z  którą  usługi  komunikacji  miejskiej  autobusowej  i  tramwajowej  są  w  całości  opodatkowane  podatkiem  od  towarów  i  usług.  W  związku  z  powyższym,  w  przypadku  zmiany  któregokolwiek  elementu  przedstawionego  we  wniosku  opisu  sprawy,  udzielona  odpowiedź  traci  swą  aktualność. Odnośnie  powołanych  interpretacji  indywidualnych,  należy  zauważyć,  że  interpretacje  przepisów  prawa  podatkowego  wydawane  są  w  indywidualnych  sprawach  podatników  i  niewątpliwie  kształtują  sytuację  prawną  tych  podatników  w  sprawach  będących  przedmiotem  rozstrzygnięcia,  lecz  dotyczą  konkretnych  stanów  faktycznych  i  nie  mają  mocy  prawa  powszechnie  obowiązującego  co  oznacza,  że  należy  je  traktować  indywidualnie. Jednocześnie  należy  podkreślić,  że  niniejsza  interpretacja  została  wydana  na  podstawie  przedstawionego  we  wniosku  opisu  sprawy  co  oznacza,  że  w  przypadku  gdy  w  toku  postępowania  podatkowego,  kontroli  podatkowej,  kontroli  celno-skarbowej  zostanie  określony  odmienny  stan  sprawy,  interpretacja  nie  wywoła  w  tym  zakresie  skutków  prawnych. Pouczenie  o  funkcji  ochronnej  interpretacji ·      Funkcję  ochronną  interpretacji  indywidualnych  określają  przepisy  art.  14k-14nb  ustawy  z  dnia  29  sierpnia  1997  r.  –  Ordynacja  podatkowa  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1540  ze  zm.).  Interpretacja  będzie  mogła  pełnić  funkcję  ochronną,  jeśli:  Państwa  sytuacja  będzie  zgodna  (tożsama)  z  opisem  stanu  faktycznego  lub  zdarzenia  przyszłego  i  zastosują  się  Państwo  do  interpretacji. ·      Zgodnie  z  art.  14na  §  1  Ordynacji  podatkowej: Przepisów  art.  14k-14n  Ordynacji  podatkowej  nie  stosuje  się,  jeśli  stan  faktyczny  lub  zdarzenie  przyszłe  będące  przedmiotem  interpretacji  indywidualnej  jest  elementem  czynności,  które  są  przedmiotem  decyzji  wydanej: 1)    z  zastosowaniem  art.  119a; 2)    w  związku  z  wystąpieniem  nadużycia  prawa,  o  którym  mowa  w  art.  5  ust.  5  ustawy  z  dnia  11  marca  2004  r.  o  podatku  od  towarów  i  usług; 3)    z  zastosowaniem  środków  ograniczających  umowne  korzyści. Zgodnie  z  art.  14na  §  2  Ordynacji  podatkowej: Przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  korzyść  podatkowa,  stwierdzona  w  decyzjach  wymienionych  w  §  1,  jest  skutkiem  zastosowania  się  do  utrwalonej  praktyki  interpretacyjnej,  interpretacji  ogólnej  lub  objaśnień  podatkowych. Pouczenie  o  prawie  do  wniesienia  skargi  na  interpretację Mają  Państwo  prawo  do  zaskarżenia  tej  interpretacji  indywidualnej  do  Wojewódzkiego  Sądu  Administracyjnego.  Zasady  zaskarżania  interpretacji  indywidualnych  reguluje  ustawa  z  dnia  30  sierpnia  2002  r.  Prawo  o  postępowaniu  przed  sądami  administracyjnymi  –  Dz.  U.  z  2022  r.  poz.  329  ze  zm.;  dalej  jako  „PPSA”.  Skargę  do  Sądu  wnosi  się  za  pośrednictwem  Dyrektora  KIS  (art.  54  §  1  PPSA).  Skargę  należy  wnieść  w  terminie  trzydziestu  dni  od  dnia  doręczenia  interpretacji  indywidualnej  (art.  53  §  1  PPSA): ·         w  formie  papierowej,  w  dwóch  egzemplarzach  (oryginał  i  odpis)  na  adres:  Krajowa  Informacja  Skarbowa,  ul.  Teodora  Sixta  17,  43-300  Bielsko-Biała  (art.  47  §  1  PPSA),  albo ·         w  formie  dokumentu  elektronicznego,  w  jednym  egzemplarzu  (bez  odpisu),  na  adres  Elektronicznej  Skrzynki  Podawczej  Krajowej  Informacji  Skarbowej  na  platformie  ePUAP:  /KIS/SkrytkaESP  (art.  47  §  3  i  art.  54  §  1a  PPSA). Skarga  na  interpretację  indywidualną  może  opierać  się  wyłącznie  na  zarzucie  naruszenia  przepisów  postępowania,  dopuszczeniu  się  błędu  wykładni  lub  niewłaściwej  oceny  co  do  zastosowania  przepisu  prawa  materialnego.  Sąd  jest  związany  zarzutami  skargi  oraz  powołaną  podstawą  prawną  (art.  57a  PPSA). Podstawa  prawna  dla  wydania  interpretacji Podstawą  prawną  dla  wydania  tej  interpretacji  jest  art.  13  §  2a  oraz  art.  14b  §  1  ustawy  z  dnia  29  sierpnia  1997  r.  –  Ordynacja  podatkowa  (Dz.  U.  z  2021  r.  poz.  1540  ze  zm.).