0112-KDIL2-1.4011.1093.2021.3.MKA

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 4 grudnia 2021 r. wpłynął Pani wniosek z 4 grudnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 31 stycznia 2022 r. (wpływ 2 lutego 2022 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego 29 grudnia 1989 r. na podstawie przydziału z Spółdzielni Mieszkaniowej w (…) rodzice męża Wnioskodawczyni A. i B. nabyli na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego na os. X. w W., o powierzchni użytkowej 57,72 m2. Ponadto, 1 lutego 1997 r. teściowie Wnioskodawczyni nabyli na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej prawo użytkowania wieczystego lokalu nieużytkowego (garażu), położonego w W. przy ul. Z., o pow. 15,9 m2. Zmarły A. posiadał od 19 stycznia 1984 r. odrębne prawo własności nieruchomości niezabudowanej położonej w W. przy  ul. Y, o pow. 0,0835 ha, nabyte w drodze działu spadku. 2 stycznia 2011 r. zmarł teść Wnioskodawczyni – A. Po zmarłym A. nie zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe. Następnie 17 września 2019 r. zmarła teściowa Wnioskodawczyni - B. Postanowieniem z 4 czerwca 2020 r. Sąd Rejonowy stwierdził, że spadek po zmarłym A. nabyli wprost, w częściach równych po 1/3: mąż Wnioskodawczyni - C., szwagierka Wnioskodawczyni – D. oraz żona zmarłego B. W punkcie II rzeczonego postanowienia Sąd stwierdził, że spadek po zmarłej B. nabyli w częściach równych, po 1/2 mąż Wnioskodawczyni oraz jej szwagierka D. C. oraz D. nabyli zatem po 1/2 całości spadku po zmarłych rodzicach B. i A. Mąż Wnioskodawczyni oraz szwagierka D. dokonali zgłoszenia nabycia spadku w Urzędzie Skarbowym  i skorzystali ze zwolnienia z podatku od spadków i darowizn na podstawie art. 4a pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. 21 stycznia 2021 r. Sąd Rejonowy I Wydział Cywilny dokonał działu spadku, na zgodny wniosek stron, w ten sposób, że: -        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego na os. X. w W., o zadeklarowanej wartości 200 000 zł, przyznał na wyłączną własność męża Wnioskodawczyni – C., -        lokal niemieszkalny w postaci garażu położonego przy ul. Z w W., o zadeklarowanej wartości 20 000 zł, przyznał na wyłączną własność męża Wnioskodawczyni – C., -        nieruchomość niezabudowaną położoną przy ul. Y w W., o zadeklarowanej wartości 87 500 zł, przyznał na wyłączną własność szwagierki Wnioskodawczyni D. W postanowieniu Sądu o dziale spadku zaniechano zasądzania spłat na rzecz uczestników postępowania. Aktem notarialnym z 2 listopada 2021 r., zawartym przed notariuszem, mąż Wnioskodawczyni dokonał sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego na os. X. w W. za kwotę 260 000 zł. Zbycie nieruchomości nie nastąpiło w ramach działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni wraz z mężem 29 września 2016 r. zawarli umowę kredytu hipotecznego, na zakup nieruchomości - nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym położonym przy ul. K. w S. Nieruchomość została zakupiona przez małżonków 25 października 2016 r. na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej. Małżonkowie nigdy nie zawierali umów majątkowych małżeńskich. Wnioskodawczyni posiada stałe miejsce zamieszkania w S., tj. w opisanej wyżej nieruchomości. Z tytułu wyżej wskazanego kredytu hipotecznego zaciągniętego wraz z małżonkiem, małżonkom pozostało do spłaty solidarnie 175 853,58 zł + 200 zł prowizji banku za całkowitą, przedwczesną spłatę kredytu. W dniach 10-18 listopada 2021 r. małżonek przeznaczył kwotę 176 053,58 zł na spłatę opisanego zobowiązania kredytowego małżonków ze środków uzyskanych ze sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego na os. X. w W. Pozostałe środki zamierza zatrzymać na rachunku bankowym w ramach oszczędności. Wnioskodawczyni wraz z mężem zaciągnęli kredyt na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej. Byli zobowiązani do jego spłaty solidarnie. Spłacając kredyt mąż Wnioskodawczyni wywiązał się z własnego zobowiązania wobec banku. W żaden sposób nie działał w celu zwolnienia Wnioskodawczyni z długu. Spełnił zobowiązanie, do którego zapłaty zobowiązany był w całości. Zwolnił on zatem siebie z długu względem banku, spłacając swoje zobowiązanie. Pomiędzy Wnioskodawczynią a mężem nie doszło do zawarcia żadnej umowy z tytułu spłaty przez męża zobowiązania wobec banku. Małżonkowie nie zawierali żadnych umów, gdyż jak zostało to zaznaczone powyżej, mąż spłacił swoje zobowiązanie, do którego zapłaty w całości był zobowiązany wobec banku. Pytanie Czy w związku ze spłatą wspólnie zaciągniętego zobowiązania z tytułu kredytu hipotecznego przez męża Wnioskodawczyni z jego majątku osobistego, po stronie Wnioskodawczyni powstanie obowiązek podatkowy? Pani stanowisko w sprawie W ocenie Wnioskodawczyni poprzez spłatę przez jej męża wspólnie zaciągniętego kredytu na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej po stronie Wnioskodawczyni nie powstanie obowiązek podatkowy ani to w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, ani też w zakresie podatku od spadków i darowizn. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Z treści art. 11 ust. 1 ustawy o PIT wynika natomiast, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W niniejszej sprawie mąż Wnioskodawczyni był jedną ze stron umowy kredytowej, a Wnioskodawczyni była współkredytobiorcą. Małżonkowie byli zobowiązani solidarnie do spłaty zaciągniętego kredytu. Mąż Wnioskodawczyni dokonał spłaty pozostałej do zapłaty kwoty kredytu w kwocie 176 053,58 zł, wykorzystując do tego środki pochodzące ze sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego na os. X. w W., nabytego w drodze działu spadku i zniesienia współwłasności. Jego zamiarem nie było jednak w żaden sposób obdarowanie Wnioskodawczyni, czy też dokonanie jakiekolwiek innego przysporzenia majątkowego na jej rzecz. Intencją męża Wnioskodawczyni było wyłącznie przeznaczenie osiągniętego przychodu ze sprzedaży ww. prawa na cele mieszkaniowe, a zarazem zwolnienie się z długu. Stosownie do art. 366 §1 k.c., kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Zgodnie natomiast z art. 366 §2 k.c., aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Istotą solidarnej odpowiedzialności dłużników jest zatem to, że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych. W sytuacji więc, gdy strona zobowiązania solidarnego spłaca całość zadłużenia bez woli czynienia tego w celu obdarowania pozostałych stron tego zobowiązania, a jedynie w zamiarze zwolnienia się z długu, poprzez samą zapłatę całości, czy też części zobowiązania solidarnego nie może dojść do obdarowania kogokolwiek. Dłużnik solidarny spłaca bowiem własny dług, a nie cudzy. Zgodnie natomiast z art. 376 §1 k.c., jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych. Treść wskazanego przepisu stanowi zatem o tym, że z chwilą spełnienia świadczenia przestaje istnieć jakikolwiek stosunek pomiędzy wierzycielem a współdłużnikami solidarnymi. Dłużnik, który spełnił świadczenie, przestaje być współdłużnikiem solidarnym i staje się wierzycielem dla pozostałych współdłużników. Dawni współdłużnicy są dalej dłużnikami, jednakże następuje zmiana po stronie wierzyciela, którym staje się uprzedni dłużnik, który spełnił zobowiązanie. Wobec powyższego Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że spłata na rzecz banku całości zobowiązania wynikającego z zawartej umowy kredytu przez jej męża, jako dłużników solidarnych do spłaty rzeczonej umowy, nie spowoduje w momencie jej dokonania powstania dla Wnioskodawczyni przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W takiej sytuacji nie występuje bowiem u Wnioskodawczyni trwałe przysporzenie w majątku, a jedynie dochodzi do sytuacji, w której przy ewentualnym podziale majątku pomiędzy małżonkami, po ewentualnym ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, mąż Wnioskodawczyni będzie mógł dochodzić rozliczenia nakładu poczynionego na majątek wspólny z jego majątku osobistego. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 11 ust. 1 tej ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W prawie cywilnym pojęcie „ świadczenia” rozpatruje się na tle stosunku zobowiązaniowego w ten sposób, że przez świadczenie rozumie się zachowanie dłużnika zgodne z treścią zobowiązania i polegające na zadośćuczynieniu podlegającego ochronie interesowi wierzyciela (art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.)). Najogólniej rzecz biorąc świadczenie polegać może na zachowaniu się czynnym – działaniu lub zachowaniu się biernym, tj. zaniechaniu, czyli powstrzymywaniu się od jakiegoś działania. Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. W doktrynie prawa podatkowego oraz orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż na pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” składają się łącznie dwa elementy: po pierwsze – chodzi o wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, w wyniku których podatnik otrzymuje w sposób nieodpłatny, tj. nie związany z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątkowe mające konkretny wymiar finansowy, oraz po drugie – takie przysporzenie majątkowe jest uzyskiwane kosztem innego podmiotu. Świadczenia nieodpłatne to szczególnego rodzaju świadczenia, w przypadku których otrzymujący odnosi określoną korzyść pod tytułem darmym, co oznacza, że nie świadczy nic w zamian. Świadczenie ma charakter nieodpłatny tylko wówczas, gdy otrzymujący w związku z wykonanym na jego rzecz świadczeniem nie świadczy niczego w zamian ani obecnie, ani też w przyszłości. Przychód może być wyrażony wyłącznie w pieniądzu. Stąd też przychodem są nie tyle same świadczenia, lecz ich wartość. Przychód z tytułu otrzymanych nieodpłatnie rzeczy lub praw oraz wartości innych nieodpłatnych świadczeń powstaje w przypadku, gdy podatnik otrzymuje rzecz, prawo lub innego rodzaju świadczenie w sposób nieodpłatny, podczas gdy w warunkach rynkowych otrzymanie tego rodzaju świadczenia odbywałoby się z zachowaniem odpłatności. W szczególności, zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. Jak wynika z treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z treści wniosku wynika, że Pani oraz Pani mąż zawarliście umowę kredytu hipotecznego na zakup nieruchomości w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej. Pani oraz Pani mąż byliście zobowiązani solidarnie do spłaty tego kredytu. Pani mąż w celu zwolnienia siebie z długu spłacił ten kredyt środkami pochodzącymi z jego majątku osobistego. Nie zawieraliście Państwo żadnych umów związanych ze spłatą kredytu przez Pani męża. W związku z powyższym powzięła Pani wątpliwość, czy spłata kredytu przez męża spowodowała u Pani powstanie obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Instytucja kredytu uregulowana została przepisami prawa bankowego. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U. z 2021 r., poz. 2439 ze zm.): Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredyt. Podkreślić należy, iż otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu lub jego części, wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zgodnie z art. 366 § 1 ustawy Kodeks cywilny: Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). W myśl natomiast § 2 tego przepisu: Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika, że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko za część, jaką można by mu przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych. W sytuacji więc, gdy strona zobowiązania solidarnego spłaca całość lub część zadłużenia bez woli czynienia tego w celu obdarowania pozostałych stron tego zobowiązania, a jedynie w zamiarze zwolnienia się z długu, poprzez samą zapłatę całości, czy też części zobowiązania solidarnego nie może dojść do obdarowania kogokolwiek. Dłużnik solidarny spłaca bowiem własny dług, a nie cudzy. Wskazać jednak należy, że stosownie do art. 376 § 1 Kodeksu cywilnego: Jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych. Treść powyższego przepisu wskazuje więc, że z chwilą spełnienia świadczenia przestaje istnieć jakikolwiek stosunek pomiędzy wierzycielem a współdłużnikami solidarnymi. Natomiast dłużnik, który spełnił świadczenie, przestaje być współdłużnikiem solidarnym i staje się wierzycielem dla pozostałych współdłużników. Dawni współdłużnicy są dalej dłużnikami – lecz wobec innego wierzyciela (dłużnika, który wierzyciela zaspokoił), w stosunku do którego odpowiadają każdy za przypadającą na niego część długu. W związku z powyższym stwierdzić należy, że opisana we wniosku spłata rat kredytu hipotecznego przez Pani męża, solidarnie zobowiązanego z tytułu umowy kredytowej do spłaty zadłużenia, nie spowoduje powstania dla Pani przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W takiej sytuacji nie wystąpi bowiem u Pani trwałe przysporzenie w majątku, a jedynie dojdzie do zmiany podmiotu, wobec którego pozostanie Pani zobowiązana w związku z wynikającą z umowy kredytowej wierzytelnością. W konsekwencji, spłata kredytu przez Pani męża nie spowoduje powstania przychodu po Pani stronie, zatem nie będzie Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na Pani pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie podatku od spadków i darowizn wydamy odrębne rozstrzygnięcie. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).